Gottfried Wilhelm Leibniz
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Gottfried Wilhelm Leibniz (1646–1716) – niemiecki filozof, matematyk.
- Bo jest to znakomitym mężom nie honor, jak niewolnikom ślęczeć godzinami przy obliczeniach.
- Cofamy się, aby skoczyć wyżej.
- Doskonałość jest niczym innym, jak ilością rzeczywistości. Doskonałe jest jedynie to, co nie posiada ograniczeń.
- Dlatego, że nie znajdujemy, czego szukamy, nie powinniśmy rezygnować z szukania tego, co znaleźć możemy.
- Długa jest droga wiodąca od rozumu do serca.
- Gdy Bóg rachuje, staje się świat.
- Dum Deus calculat, mundus fit. (łac.)
- Gdyby ten świat nie był najdoskonalszy z możliwych, Bóg by go nie stworzył.
- Grzechów, które rzeczywiście się zdarzają, Bóg ani chce, ani nie chce, lecz tylko je dopuszcza.
- Identyczność tego co nierozróżnialne.
- Jednostka urojona jest nieomal pomostem między bytem i niebytem, pięknym i cudownym wynalazkiem boskiego ducha.
- Jesteśmy tym wolniejsi, im bardziej działamy z inspiracji rozsądku, a tym bardziej zniewoleni, im więcej pozwalamy sobą rządzić namiętnościom.
- Kto szuka prawdy, nie powinien liczyć głosów.
- Monady są bezokienne.
- Muzyka to przyjemność, jakiej dusza ludzka doświadcza przez liczenie, nie zdając sobie sprawy, że ma do czynienia z liczeniem.
- Natura nie czyni skoków.
- Rozum jest duszą wolności.
- Sprawiedliwość nie jest niczym innym jak miłością bliźniego ludzi mądrych.
- Wtedy gdy wyniknie spór pomiędzy dwoma filozofami, nie będzie już potrzebny trud naukowej dysputy większy niż trud dwóch rachmistrzów. Wystarczy, jeśli obaj siądą przed swoimi maszynami do liczenia i powiedzą do siebie (być może z przyjemnym uśmiechem): No to policzymy!
- Źródło: De scientia universali seu calculo philosophico, 1680
