François Mauriac

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
François Mauriac

François Mauriac (1885–1970) – francuski pisarz, noblista.

Kłębowisko żmij[edytuj]

(fr. Le Nœud de vipères; tłum. Zofia Jaremko-Pytowska)

  • (…) jest taki rodzaj głupoty, wobec którego czuję się zupełnie bezsilny. Można bez trudu dotrzeć do ludzkiej duszy przez zbrodnię, poprzez najsmutniejsze występki, ale nie można się przedrzeć przez pospolitość.
  • W osamotnieniu nie można zachować wiary w samego siebie.

Inne[edytuj]

  • Budowa zamków na lodzie nic nie kosztuje, lecz ich burzenie jest bardzo drogie.
  • Czas jest najlepszym nauczycielem, ale nieczęsto ma dobrych uczniów.
    • Źródło: Jarosław Gronert, Astrologia od początku, Pabianice 2007, s. 33.
    • Zobacz też: czas
  • Człowiekowi nie wystarcza, że jest szczęśliwy: trzeba jeszcze, aby inni nie byli.
  • Gdy człowiek wspomni na czas, kiedy kochał, zdaje mu się, że nic się odtąd już nie zdarzyło.
  • Idea na krótko przed obumarciem wygląda najzdrowiej.
  • Intelektualiści dzielą się na dwa odłamy: specjalistów, którzy wiedzą wszystko o niczym, i filozofów, którzy nie wiedzą niczego o wszystkim.
  • Im więcej kobiet zna mężczyzna, tym bardziej prymitywny pogląd o nich sobie wyrabia.
  • Kobiety, które nie są sprzedajne, kosztują najwięcej.
  • Kochać kogoś – znaczy widzieć w nim cuda dla innych niedostrzegalne.
  • Łatwo jest nie popełnić zbrodni, na których pokuszenie Bóg nas nie wiedzie, lecz każdego dnia przezwyciężać swą naturę, o, do tego nie dochodzi się samemu, bez szczególnej łaski.
    • Źródło: Faryzeuszka
  • Miłość nawet najbardziej szlachetna jest zawsze interesowna.
  • Na świecie istnieje jedyna rzecz warta życia: bezgranicznie kochać istotę, która kocha nas bezgranicznie.
  • Nawet najlepsi nie uczą się sami miłości: aby przejść do porządku nad zmiennością ludzi, ich wadami, a zwłaszcza głupotą, trzeba posiąść tajemnicę miłości, której świat dzisiejszy nie zna. I dopóki nie odnajdzie tej tajemnicy, na próżno będziecie usiłowali zmienić ludzkie losy.
  • Nazywajmy wszystkie ciepłe uczucia, które przeżyliśmy, miłością, lecz czy to była właśnie ona – tego nie dowiemy się nigdy.
  • Nic nie jest bardziej podobne do cynizmu niż jasność widzenia.
  • Nic nie robi ten, kto nie robi wszystkiego.
  • Nie ma całkiem bezinteresownej miłości. Choćby to było znikome, to przecież zawsze oczekujemy czegoś w zamian za to, co dajemy.
  • Nie ma cierpienia, którego by nie złagodził kwadrans lektury
  • Nie ma nic bardziej fałszywego niż przysłowie zakazujące sądzić nam ludzi z ich wyglądu.
  • Nie zawsze przeciwieństwa się przyciągają i nie zawsze podobne się odpycha, a my i tak dążymy własną drogą.
  • Nienawiść jest niczym w porównaniu z pogardą.
  • Pisarz, im mniejszy rangą, tym większym ceremoniałem otacza godziny swej twórczości.
  • Przyszłość, zanim wkracza, zawsze przedtem puka.
  • Starość jest pewną formą zła i dźwigamy nie tyle brzemię lat ile naszych czynów.
  • Szczęście u nas jest czasami bez przyczyny, jak powój, który nie wie, gdzie się zaczepić i który by się zaczepił o byle co.
  • Szczęśliwi ci, którzy znają zdrowie zapomnienia i którzy z ułomków dawniejszego istnienia wciąż tworzą dalsze życie.
  • Tylko nikła przegroda istnieje między hańbą a uświęconymi pieszczotami.
  • W chwili, w której umiera w nas dziecko, zaczyna się starość.
  • Wielu ludzi uważa Boga za służącego; chcieliby, aby wykonywał za nich brudną robotę.