Fernando Pessoa

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Fernando António Nogueira Pessoa (1888–1935), poeta portugalski, przedstawiciel modernizmu, publikował wiersze pod różnymi nazwiskami: swoim własnym i kilkunastoma heteronimami, m. in. Alberto Caeiro, Ricardo Reis, Álvaro de Campos, Bernardo Soares.

• Serce, gdyby zaczęło myśleć – przestałoby bić.
  • Źródło: Księga Niepokoju
  • Zobacz też: serce

• Zazdroszczę wszystkim osobom, że nie są mną. Ze wszystkich niemożliwości ta wydaje mi się największa.

• Zawsze obce mi było pragnienie, aby mnie rozumiano. Być rozumianym to prostytuować się.

• W dzisiejszym życiu świat należy tylko do głupców, do niewrażliwych, do podekscytowanych. Prawo do życia i zwycięstwa zdobywa się dziś nieomal tymi samymi sposobami, jakimi zdobywa się zamkniecie w domu wariatów: niezdolnością do myślenia, niemoralnością i hiperekscytacją.

• Gdy widziałem z jaką jasnością umysłu i wewnętrzną logiką niektórzy wariaci wyjaśniają sobie samym i innym swe obłąkane idee, na zawsze straciłem pewność co do jasności mego umysłu.

• Niech nasza miłość będzie modlitwą…Pobłogosław mnie twoim wzrokiem, a uczynię z chwil, kiedy cię widzę, różaniec, w którym zgryzoty moje zamienią się w zdrowaśki, a niepokoje w ojczenaszki.

• Jedno mnie bardziej zdumiewa niż głupota, z jaką większość ludzi przeżywa swe życie: inteligencja w tej głupocie.

• Wiara jest instynktem działania.

• Jestem żywa sceną, po której przechodzą różni aktorzy, grający w różnych sztukach.