Feliks Chwalibóg

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Feliks Chwalibóg (1866–1930) – polski literat, publicysta i aforysta.

  • Błogosławieni, którzy nic nie robią, jeśli niczego nie umieją wykonać dobrze.
  • Człowiek jest tak stary jak jego tętnice. Co dzień coś w nas umiera i coś w nas się rodzi.
  • Dobrobyt czasem ludzi materializuje, nędza zawsze.
  • Jakże wiele ludzkiego w każdym zwierzęciu.
  • Jest coś świętego w człowieku, który nie zostawia potomstwa, a przecież troszczy się o przyszłe pokolenia.
  • Każdemu ktoś czegoś zazdrości i każdy komuś.
  • Kogo byle co martwi, tego i byle co pociesza.
  • Kto buduje na ludzkiej głupocie, ten buduje pewnie i trwale.
  • Kto liczy na cudzą śmierć, popełnia zabójstwo w myśli.
  • Młodzi mężczyźni najwięcej popełniają szaleństw, udając dorosłych.
  • Mnóstwo ludzi istnieje, ale takich, co naprawdę żyją, można wskazać palcem.
  • Mówić można z każdym – rozmawiać bardzo mało z kim.
  • Nie bardzo chytry, kto z chytrości znany.
  • Nie wstyd nie wiedzieć, lecz wstyd nie pragnąć swojej wiedzy uzupełnić.
  • O największych zbrodniach milczą kodeksy.
  • Pożądamy więcej, niż możemy osiągnąć, lecz osiągamy zwykle mniej, niż możemy zdobyć.
  • Prawdziwe głodny poradzi sobie i bez łyżki.
  • Siedząc przy szarym końcu biesiadnego stołu życia, można się przecie nasycić, ale trzeba umieć samemu sie obsłużyć.
  • Serce ludzkie bywa czasem tak zgłodniałe, że rzuca się nawet na kamienie, nie czując ich martwoty i chłodu.
  • Wesołość jest buntem przeciwko tragedii życia – jedynym buntem o pozorach zwycięstwa.
  • Z obawy przed możliwym niebezpieczeństwem narażamy się czasem na pewną zgubę
  • Z wszystkich demokratycznych zdobyczy, demokratyczne maniery przyjmuje się najłatwiej.
Źródło „http://pl.wikiquote.org/wiki/Feliks_Chwalib%C3%B3g”