Droga do El Dorado

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Droga do El Dorado, amerykański film animowany z 2000 roku, reżyserii Dona Paula i Davida Silvermana.

• Miguel: Słuchaj, kończysz już obmyślanie planu ucieczki?
  Tulio (przestaje na chwilę walić głową w ścianę): Zaraz, czekaj... coś mi świta... tak... (znów wali głową w ścianę; po chwili przestaje): Słuchaj, plan jest taki. Zaraz po północy ty i ja zagarniemy trochę żarcia. Weźmiemy jedną z tych ich długaśnych łodzi i powolutku odpłyniemy do Hiszpanii, jak gdyby nigdy nic.
  Miguel: Do Hiszpanii, tak?
  Tulio: Taaak.
  Miguel: Zwykłą łodzią?
  Tulio: Właśnie.
  Miguel: Ekstra, genialnie, i to, to cały plan, tak?
  Tulio: Nooo tak.
  Miguel: Całkiem w dechę! A jak wejść na pokład?
  Tulio: Zaraz po północy ty i ja zagarniemy trochę żarcia. Zwiniemy jedną z tych długaśnych łodzi...
  Miguel: (przerywa): Ech, ekstra.
  Tulio: No dobra, a jaki ty masz plan, cwaniuro?!
  Miguel: Ale czego ty chcesz? Mnie nie pytaj, od planów jesteś ty!

• Miguel: Hej, Altivo! Chcesz jabłuszko? To chodź, weź sobie. Ale najpierw musisz coś dla mnie zrobić. Nic trudnego. Spróbuj znaleźć łom. To taki pręt metalowy na końcu trochę zakrzywiony.
  Tulio: Miguel! Ty gadasz do KONIA!
  Miguel: Ciii. Dobrze, Altivo, znajdź mi jakiś łom.
  Tulio (przedrzeźnia): Taaak, znajdź mi łom. Przecież on nie zna słowa "łom"! To durny koń, skąd on może...
  (spadają klucze)
  Tulio: No... ale na łom to mi nie wygląda.

• Cortez: Moja załoga jest tak starannie dobrana jak uczniowie Chrystusa. I nikt tu nie chce widzieć pasażerów na gapę. Każę was wychłostać. A gdy dopłyniemy do Kuby po zapasy, jak Bóg da, wychłoszczą was jeszcze raz. Resztę życia spędzicie jako niewolnicy na plantacji trzciny cukrowej. Zabrać ich.
  Miguel: No nieźle. Kuba!

• (na łodzi, po ucieczce ze statku Corteza)
  Tulio: Czy uratowało się jakieś żarcie?
  Miguel (patrząc, jak Altivo zjada zapasy): Eee, i tak, i nie.
  Tulio: O, ekstra!
  Miguel: Tulio, spójrz na to z drugiej strony, nie może już być...
  (zaczyna padać deszcz)
  Tulio: Chciałeś może powiedzieć GORZEJ?!
  Miguel: Nie.
  Tulio: Nie?
  Miguel: Nie.
  Tulio: Na serio?
  Miguel: Jasne, że nie. Nie ma żadnej drugiej strony!

• (na łodzi)
  Miguel: Tulio, czy w wyobraźni widziałeś kiedyś swoją śmierć?
  Tulio: Konia tam nie było.
  (koń Altivo parska urażony)
  Miguel: Wkurza cię coś?
  Tulio: Poza agonią? Taa. Że nigdy nie zdobyłem... złota.
  Miguel: A mnie wkurza, poza agonią, że nasza największa przygoda się kończy zanim się zaczęła i nikt nie będzie o nas pamiętać.
  Tulio: Jeżeli cię to jakoś pocieszy, zmieniłeś przygodę, moje życie.
  Miguel: A jeśli to pocieszy jakoś ciebie, Tulio. Uczyniłeś moje życie... bogatszym.
  (Altivo parska zniesmaczony)

• Miguel: I to naprawdę jest! Naprawdę jest mapa El Dorado!
  Tulio: Piłeś słoną wodę – tak czy nie?
  Miguel: O, weź przestań!
  Tulio: Nie wezmę i nie przestanę! Nie zmusisz mnie, żebym wlazł w te krzaki nawet za milion peset!
  Miguel: A wleziesz... za sto milionów?
  Tulio: Co?
  Miguel: Tak mi przyszło do głowy, że El Dorado to miasto ze złota.
  Tulio: I co z tego?
  Miguel: No wiesz, pył, bryłki, cegły, całe budowle, z których złoto złazi płatami... Ale skoro nie chcesz iść, to wracajmy do łodzi i wiosłujmy do Hiszpanii. Cóż, jak do tej pory szło nam nieźle, ale...
  Tulio: Czekaj! Momencik! Nowy plan! Znajdziemy złote miasto, złoto sobie weźmiemy i wtedy wrócimy do Hiszpanii.
  Miguel: Żeby ją kupić!

• (przed głazem)
  Tulio: Miguel, wstawaj. To tutaj.
  Miguel: Naprawdę?!
  Tulio: O tak. Naprawdę.
  Miguel: To w dechę! Ale gdzie to jest? Daleko?
  Tulio: Tutaj.
  Miguel: Gdzie?!
  Tulio: Tu.
  Miguel: Za głazem?
  Tulio: Nie, nie, to jest...
  Miguel (wyrywa mapę): Ale... Dawaj to!
  Tulio: Jak widać "El Dorado" oznacza tu wieli, ciężki... GŁAZ! Postanowiłem dzisiaj mieć gest, dlatego mogę ci oddać swoją część!
  Miguel: Ale... nie uważasz, że Cortez mógł tu dotrzeć przed nami i...
  Tulio (cynicznie): I? I co? Zabrał stąd jeszcze większe głazy? To drań.

• Tulio (do tubylców): To wasz głaz? My.. oglądamy go sobie. My... turyści. Tu – ryś – ci. My... zgubiliśmy naszą grupę. Właśnie. Możemy już iść?

• (na nowej łodzi)
  Miguel: A ten taki słup, co tam stoi...
  Wódz: Maszt?
  Miguel: Tak, maszt, w rzeczy samej. Spójrz tylko, tam jest za mało tego... sznura.
  Wódz: Sznura?
  Miguel: Tak! Z ust mi to wyjąłeś. Pionowe wzniesienie wymaga więcej sznura!

• Chel: To kapłan! Co on sobie pomyśli, kiedy zobaczy cię na podłodze ze mną?
  Tulio: Ee... Że mam fart?

• (podczas obrzędu składania ofiary z człowieka)
  Tulio: Stop! To nie jest najodpowiedniejsza ofiara.
  Tzekel – Kan: Nie chcecie mojej ofiary?
  Miguel: Nie, nie, chcemy ofiary, tylko... Tulio, powiedz!
  Tulio: Gwiazdy! Nie są w odpowiedniej konfiguracji na tę ofiarę.
  Miguel: Zgadza się. Gwiazdy. Ofiara nie. Nie dzisiaj.
  Tzekel – Kan: Och. Najwyraźniej źle zrozumiałem wolę najwyższych.
  Miguel: Nic się nie stało. Mylić się rzecz ludzka, wybaczać...
  Wódz: Bogowie! Może w takim razie przyjmiecie ofiarę od moich poddanych?
  (wychodzą kobiety z misami pełnymi złota)
  Wódz: Czy to was ucieszy?
  (Tulio i Miguel patrzą zachwyceni na złoto; za chwilę opamiętują się i starają się sprawić wrażenie znudzonych)
  Miguel: Może być.
  Tulio: Tak, jakoś ujdzie.