Clerks - Sprzedawcy

Clerks - Sprzedawcy (ang. Clerks) – komedia produkcji amerykańskiej z 1994 roku; reż. Kevin Smith.

Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznane za wulgarne.

[edytuj] Dialogi

Dante: (wypada z szafy i odbiera telefon) Halo. Co? Dzisiaj nie pracuję, gram w hokeja o drugiej.

Jay: Czuję się dziś świetnie, Cichy Bobie, zarobimy trochę kasy, a potem wiesz co zrobimy? Pójdziemy na imprezę, wyrwiemy jakąś dupę i wypierdolę tą dziwkę, wypierdolę tą dziwkę, wypierdolę wszystko co się rusza! Ej, na chuj się gapisz, napierdolę ci do dupy! Jak cholera. Czy ten jebaniec nie wisi mi 10 dolców? Wiesz, dziś, kurwa, w nocy urwiemy jebańcowi łeb i zakurwimy jego duszę. Przypomnij mi, gdyby próbował coś kupić, nasram skurwielowi do torby. Hej, co jest, maleńka? Co jest, zdziry? Tak. Cichy Bobie, jesteś gbur w chuj, wiesz? Ale jesteś cholernie słodki. Mógłbym przed tobą klęknąć, obciągnąć ci, ustawić ci w kolejce jeszcze trzech facetów, nachapałbym się jak foka w cyrku... O, ty jebany pedale! Nienawidzę facetów, kocham kobiety!

Dante: Mówiłaś, że uprawiałaś seks z trzema facetami, o nim nic nie mówiłaś!
Veronica: Bo nigdy nie uprawiałam z nim seksu!
Dante: Obciągnęłaś mu!
Veronica: Chodziliśmy ze sobą przez jakiś czas. Nigdy nie uprawialiśmy seksu, tylko się wygłupialiśmy.
Dante: O Boże, dlaczego mi powiedziałaś, że uprawiałaś seks tylko z trzema facetami?
Veronica: Bo uprawiałam seks z tylko trzema facetami. To nie znaczy, że z nikim nie chodziłam.
Dante: O Boże, niedobrze mi.
Veronica: Wybacz, Dante, myślałam, że zrozumiałeś.
Dante: Zrozumiałem! Zrozumiałem, że uprawiałaś seks z trzema facetami i tyle!
Veronica: Proszę, uspokój się.
Dante: Ile?
Veronica: Dante...
Dante: Ile fiutów obciągnęłaś?
Veronica: Daj spokój!
Dante: Ile?
Veronica: Dobra, zamknij się na chwilę, to ci powiem! Jezu! Mi tak nie odbiło, jak mi powiedziałeś, ile dziewczyn pierdoliłeś!
Dante: To różnica, to jest ważne. A więc?
Veronica: Coś koło... trzydziestu sześciu.
Dante: Co?! Coś koło trzydziestu sześciu?!
Veronica: Ciszej.
Dante: Czekaj, co to w ogóle znaczy, coś koło trzydziestu sześciu? Ja się do nich zaliczam?
Veronica: Eee, trzydziestu siedmiu.
Dante: Ja jestem trzydziesty siódmy?!

Veronica: Cześć, Randal.
Randal: Trzydziestu siedmiu?
Dante: Zamknij się!

Caitlin: Mogę skorzystać z waszej toalety?
Randal: Tam nie ma światła.
Caitlin: Czemu tam nie ma światła?
Randal: Cóż, jest, ale z jakiegoś powodu przestają działać każdej nocy o 5:14.
Caitlin: Żartujesz sobie.
Randal: Nikt nie wie, dlaczego. Szef nie chce płacić elektrykowi za naprawę, bo elektryk wisi wypożyczani pieniądze.
Caitlin: Paskudna sprawa.
Randal: A ja jestem pomiędzy nimi – rozdarty między lojalnością wobec szefa, a ochotą odlania się przy świetle.
Caitlin: Cóż, jakoś sobie poradzę.
Randal: Aha, Caitlin, złam mu serce jeszcze raz, to cię zabiję. Nic osobistego.
Caitlin: Jesteś bardzo opiekuńczy, Randal.

Jay: No nie wiem, koleś, ta Caitlin to niezła laska, ale widziałem, jak ta Veronica ciągle coś dla ciebie odpieprzała. Widziałem, jak masuje ci plecy, kurwa, przynosi ci żarcie. Kiedyś ci chyba zmieniała koło, prawda?
Dante: Hej, hej, wiesz, ja podniosłem samochód, ona tylko poluzował śruby i nałożyła oponę.
Jay: Nie wiem, dużo dla ciebie robi.
Dante: To moja dziewczyna.
Jay: Też miałem parę dziewczyn, ale one chciały tylko trawy i takich gówien. Kurde, moja babcia mawiała: „co jest lepsze, kurwa, ładny talerz z niczym...” Nie, czekaj, popierdoliłem. Co to jest ładny talerz z niczym?
Dante: To znaczy?
Jay: Nie wiem, była niedołężna i takie gówna, kurwa, cały czas szczała pod siebie i srała pod siebie. Chodź, Cichy Bobie, spierdalajmy z tego zajebanego sklepiku z tym jebanym pedałem Dantem, ty pałociągu!

Cichy Bob: Wiesz, na świecie jest milion pięknych kobiet, koleś. Ale nie wszystkie przynoszą ci lasagne do pracy. Większość tylko cię zdradza.