Albert Schweitzer

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Albert Schweitzer (1875–1965) – niemiecki teolog, filozof i lekarz.

• Być człowiekiem znaczy podlegać władcy, któremu na imię cierpienie.

• Dobrze zrozumiana nauka chroni człowieka przed pychą, gdyż ukazuje mu jego granice.

• Dopóki człowiek nie obejmie współczuciem wszystkich żywych stworzeń, dopóty on sam nie będzie mógł żyć w pokoju.

• Groby żołnierzy są najlepszymi kazaniami o pokoju.

• Jestem życiem, które pragnie żyć, pośród życia, które pragnie żyć.

• Każdy człowiek ma do uiszczenia niezwykły dług, a mianowicie – za życie odpłacić musi życiem.

• Ludzie wiedzą, że są nieszczęśliwi, ale mało kto wie, że mógłby być szczęśliwy.

• Najpiękniejsza przyjaźń istnieje między ludźmi, którzy wiele od siebie oczekują, ale niczego nie żądają.

• Prawdziwy czyn nie czyni wrzawy.

• Propaganda jest matką wydarzeń.

• Przebaczenie jest najtrudniejszą miłością.

• Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli.

• Świat jest pełen oziębłości, ponieważ ludzie nie mają odwagi być tak serdeczni, jakimi są naprawdę.

• Ten, kto ma odwagę sądzić samego siebie, staje się coraz lepszy.

• To, co możesz uczynić, jest tylko maleńką kroplą w ogromie oceanu, ale właśnie jest tym, co nadaje znaczenie Twojemu życiu.

• To właśnie ludzkie współczucie wobec wszystkich istot czyni z niego prawdziwego człowieka.

• Wcześniej czy później musi nadejść ostateczny renesans, który przyniesie światu pokój.

• Żaden promień słońca nie ginie, lecz zieleń, którą on budzi, potrzebuje czasu, aby wzrosnąć.