Vae victis

Vae victis (vae victus) – łaciński zwrot użyty przez wodza celtyckiego plemienia Senonów Brennusa, który tym powiedzeniem zażądał zwiększenia okupu wypłaconego przez Rzym po jego złupieniu.

I dwie rzeczy były niezmienne. Zawsze stała tu wysoka od ziemi do nieba samotność z obliczem niemem.
I ciągle płynął tędy nieśmiertelny strumień czasu, niestrudzenie szemrząc: Vae victis! vae victis! vae victis!...
- Autorka: Eliza Orzeszkowa, Gloria victis, wyd. Gebethner i Wolff, Warszawa 1938, s. 42.

Vae victis! Lecz kiedy zwycięzca te słowa wymawia i mówi: biada zwyciężonym! – to jest rzeczą zrozumiałą, lecz kiedy sam zwyciężony potwierdza te słowa, by w śmiech i pogardę obracać wielkość swojej rzeczy, to biada narodowi, który w ten sposób do wielkich rzeczy swoich się ustosunkowuje.
- Autor: Józef Piłsudski, Wpływ Wschodu i Zachodu na Polskę w epoce 1863 roku, wykład III z 29 października 1924.
- Źródło: Bohdan Urbankowski (wybór i wstęp), Myśli, mowy i rozkazy, Wydawnictwo Kwadryga, Warszawa 1989, ISBN 83-85082-01-8, s. 28.