Snorri Sturluson

Snorri Sturluson (1179–1241) – islandzki poeta, historyk, polityk i przywódca.

Edda młodsza

[Asowie] zbudowali sobie gród w środku świata, który jest zwany Asgardem. My nazywamy go Troja. Tam mieszkają bogowie i ich rody; i dokonało się tam potem wiele ważnych rzeczy tak na ziemi, jak i w górze. (…) Jego [Priama] żona nazywa się Frigg Fjörgvinnsdóttir, i to od nich pochodzi ród, który nazywamy rodem Asów, który zamieszkiwał stary Asgard i podlegające mu królestwo, i cały ten ród pochodzi od bogów. I dlatego może być nazywany Alföðrem [Odynem, ojcem wszystkich lub wszystkiego], gdyż jest ojcem wszystkich bogów i ludzi i wszystko, co istnieje, powstało dzięki niemu i jego mocy.
- Źródło: Gylfaginning IX, tłum. Leszek P. Słupecki
- Zobacz też: Asgard, Odyn, Priam, Troja

Wszystko to próbowali pojąć ziemskim rozumieniem, ponieważ nie była im dana mądrość duchowa. Myśleli więc, że wszystko zostało stworzone z jakiejś materii.
- Opis: o pogańskich filozofach.
- Źródło: Prolog I, tłum. Leszek P. Słupecki

(przeł. Apolonia Załuska-Strömberg)

Opowiadają, że z tymi, którzy się przemieniają w wilki albo dostają berserkowego szału, sprawa tak się ma, że póki owa przemiana trwa, są tak mocni, że nikt i nic nie jest w stanie im się przeciwstawić, lecz skoro minie, wówczas są zupełnie wyczerpani i bez sił.
- Zobacz też: wikingowie, wilkołak

W owych czasach był taki obyczaj, że gdy jakiemuś królowi ogrodzono pole leszczyną, nie mógł on już przed rozstrzygającą bitwą rabować bez ściągnięcia na siebie niesławy. Toteż król Olaf wstrzymał wojsko, zakazał rabunku i czekał wyznaczonego czasu, a gdy nad szedł dzień naznaczony, poprowadził swoje wojsko na wrzosowisko Winheidi.
- Zobacz też: leszczyna

Głos króla ciszą wstrząsnął, w jakiej wróg
We śnie pogrążon był na morza dzikim brzegu
I złożył w darze włóczni śpiew, a także miecza
Tak by słyszalny był wysoko nad bitewnym polem
- Źródło: Saga o Haakonie Dobrym [w:] Heimskringla (ok. 1225), t. 1., oprac. A. Waśko, J. Morawiec, tłum. M. Rey-Radlińska, G. Bartusik, R. Gogosz, J. Morawiec, Kraków 2019, s. 99.