Ryszard III York

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard III York

Ryszard III (1452–1485) – król Anglii od 1483 do śmierci, ostatni z dynastii Yorków; zabity w bitwie pod Bosworth.

O Ryszardzie III Yorku[edytuj]

  • Dla ówczesnych kronikarzy zdeformowane ciało Ryszarda było oznaką jego złego charakteru, zaś jego działania z 1483 r. przyczyniły się do stworzenia wizerunku wyjątkowo ohydnej postaci, która miała rzekomo od urodzenia wielkie, sterczące zęby, i była niezwykle owłosiona, na plecach miała garb, a poza tym uschłe ramię i szkaradną twarz. Według jednego z kronikarzy Ryszard był małomówny i wiecznie niespokojny, „prawą dłonią nieustannie to wyciągał do połowy sztylet z pochwy, to znów go z powrotem chował”. Niektórzy historycy sądzą, że owi dziejopisarze przesadzili z ułomnościami Ryszarda, pewne jest jednak, że przyszłe pokolenia znają go jako nerwowego i ponurego garbusa, sportretowanego przez Williama Shakespeare'a w jego Ryszardzie III, osobnika „tak nieforemnie i nędznie [wykonanego], że wszystkie psy ujadają, gdy stanę w pobliżu”.
    • Autor: Simon Sebag Montefiore, Potwory. Historia zbrodni i okrucieństwa, wyd. Świat Książki, tłum. Jerzy Korpanty, s. 109.
  • Garbaty od urodzenia, Ryszard III był uzurpatorem. W haniebny sposób w 1483 r. uprowadził, a następnie zamordował swych dwóch bratanków, z których jeden był prawowitym królem Anglii.Plamiąc krwią ten sam tron, którego pragnął, i doprowadzając w końcu do swego upadku, zapisał się na trwałe w pamięci kolejnych pokoleń Anglików jako groteskowa, żałosna i chorobliwie ambitna postać.
    • Autor: Simon Sebag Montefiore, Potwory. Historia zbrodni i okrucieństwa, wyd. Świat Książki, tłum. Jerzy Korpanty, s. 108.
  • Umierając, Edward IV mianował Ryszarda Lordem Protektorem Anglii i opiekunem dwóch królewskich synów, z których jeden był dziedzicem tronu. Młodzi książęta zostali porwani w drodze do Londynu, zamknięci w Tower i słuch po nich zaginął. Kości, które mogły być ich szczątkami, odnaleźli dwieście lat później robotnicy naprawiający schody w Tower. Tylko Ryszard miał powody, aby dokonać tego mordu. Po zniknięciu książąt objął tron, ale nie był to koniec jego kłopotów. Szlachta bała się go, wiedząc, że król bez mrugnięcia okiem poświęci tych, którzy mu wiernie służyli. Otruł nawet swoją żonę, królową Annę, ponieważ okazała się bezpłodna.
    • Autorzy: Nigel Blundell, Susan Blackhall, Upadek domu Windsorów, Wydawnictwo Prolog, Warszawa 1993, ISBN 83-85763-058, tłum. Grażyna Jagielska, s. 37.