Pod wierzbą

Ilustracja do wydania polskiego z 1899

Pod wierzbą (duń. Under Piletræet) – baśń Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1852 roku. Przełożona na język polski przez Cecylię Niewiadomską.

• I ona spojrzała na niego, uśmiechnęła się wdzięcznie – lecz go nie poznała!

• Każdy wie jednak, że wszędzie można znaleźć coś ładnego, gdzie nam dobrze i miło i nieraz potem w najpiękniejszych krajach tęsknimy do zakątka, gdzieśmy się chowali szczęśliwie jako dzieci i wydaje się on nam piękniejszym od wspaniałych krajobrazów i ludnych stolic.

• Nie chcę, żebyśmy zmarnowali życie, jak piernikowe lalki.

• Nie myśl o tym, Kanucie. Bylibyśmy oboje nieszczęśliwi. Ja cię bardzo, bardzo kocham, jak rodzona siostra, ale nie chcę być twoją żoną, bo wcale nie pójdę za mąż: chcę być tylko sławną, śpiewaczką, żeby mnie na całym świecie wszyscy podziwiali.

• Pod starą wierzbą usnął, jak w dzieciństwie, ale na – wieki.

• Prześladowały go widocznie drzewa; wieczorem zwłaszcza, przy świetle księżyca, stara wierzba wyraźnie zwracała ku niemu swoje zielone i wiotkie gałęzie. Coś nieokreślonego płynęło z niej wtedy prosto do serca.

• To sen! – szepnął ze smutkiem. – Najpiękniejsza chwila mego życia! Pozwól mi jeszcze tak marzyć, o Boże!

• Zdawało mu się teraz, że ją rozumie lepiej. Chłopiec miał gorzki migdał zamiast serca, a czyż jego serce nie było też gorzkie?