Nicolae Ceaușescu

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
(Przekierowano z Nicolae Ceauşescu)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nicolae Ceaușescu

Nicolae Ceaușescu (1917–1989) – rumuński polityk komunistyczny, generał, dyktatorski prezydent Rumunii od 1967 do momentu, kiedy został obalony i stracony z żoną Eleną.

Wypowiedzi[edytuj]

Proces z 25 grudnia 1989[edytuj]

Calendar.png
Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.
  • Mówię do was jako zwyczajny obywatel i przypominam, że jestem prezydentem Rumunii. (…) Jestem prezydentem narodu, nie będę rozmawiał z prowokatorami, nie będę też rozmawiał z przywódcami puczu i najemnikami.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety dyktatorów, Wydawnictwo Znak, Kraków 2012, ISBN 9788324018840, tłum. Maria Rostworowska, s. 260.
  • Czy to możliwe, żebyśmy byli aż tak winni?
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 261.
  • Nie mieliśmy kont w Szwajcarii. Nikt nie otwierał żadnego konta. To dowód, jak bardzo się pan myli. Co za oszczerstwo, co za prowokacja! To jest zamach stanu.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 261.
  • Wy, jako oficerowie, powinniście wiedzieć, że rząd nie może wydać takiego rozkazu. Ale ci, którzy zabili tych młodych ludzi, byli terrorystami.
    • Opis: na temat krwawego stłumienia demonstracji w Timișoarze 20 grudnia 1989.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 262.
  • Co? O co on nas pyta?
    • Opis: gdy prokurator zapytał Elenę, czy cierpiała już na jakąś chorobę psychiczną.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 262.
  • Nie, nie podpiszemy. Poza tym nie uznaję takiej obrony.
    • Opis: nie chcąc razem z żoną przyznać, że Elena mogła cierpieć na chorobę psychiczną.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 262.
  • Niech żyje socjalistyczna republika wolnej i niezależnej Rumunii!
    • Opis: ostatnie słowa
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 263.

Inne[edytuj]

  • Historyczne wydarzenie 23 sierpnia 1944 stanowiło początek rewolucji ludowej w Rumunii, epoki wielkich przeobrażeń rewolucyjnych w życiu gospodarczym i społecznym kraju, w strukturze społeczeństwa, zapewniało pełną niepodległość naszej ojczyźnie.
    • Opis: o pokonaniu reżimu faszystowskiego generała Iona Antonescu w dniu 23 sierpnia 1944.
    • Źródło: „Prawda”, 22 sierpnia 1974, cyt. za: Historia drugiej wojny światowej 1939–1945, t. 9, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, tłum. Marian Laprus, Antoni Pacześniak, s. 495.
  • Kobiety mogą wnieść szczególnie wartościowy wkład do walki politycznej.
    • Źródło: Erich Schaake, Kobiety dyktatorów, tłum. Roman Niedballa, wyd. Videograf II, Katowice 2004, s. 39.
  • Płód jest własnością całego społeczeństwa. Ci, którzy próbują nie mieć dzieci, są dezerterami i naruszają prawo narodu do ciągłości.
    • Źródło: Karen Breslau, Overplanned Parenthood: Ceaușescu’s Cruel Law, „Newsweek”, 22 stycznia 1990, cyt. za: Shelley Klein, Najgroźniejsi dyktatorzy w historii, wyd. Muza, Warszawa 2008, ISBN 9788374953238, tłum. Jolanta Sawicka, s. 149.
    • Zobacz też: płód
  • Towarzysze, bądźmy gotowi bronić w każdym momencie naszej socjalistycznej ojczyzny, Rumunii. Jest nie do pomyślenia we współczesnym świecie, żeby kiedy naród się podrywa do walki w obronie swej niepodległości i równych praw, jakikolwiek kraj socjalistyczny, a wręcz kraje socjalistyczne, naruszał wolność i niezależność innego państwa… Zdecydowaliśmy, że od dzisiaj będziemy tworzyć zbrojne, patriotyczne oddziały robotników, chłopów i inteligencji, obrońców niepodległości kraju… Naród rumuński jako całość nie pozwoli nikomu ruszyć granic swej ojczyzny.
    • Opis: z przemówienia do tłumów zgromadzonych na placu Republiki w Bukareszcie, potępiając radziecką inwazję na Czechosłowację 22 sierpnia 1968.
    • Źródło: Julian Hale, Ceaușescu’s Romania, cyt. za: Shelley Klein, Najgroźniejsi…, op. cit., s. 148.

O Nicolae Ceaușescu[edytuj]

Wypowiedzi z grudnia 1989[edytuj]

  • Broda mu drży. Żona prezentuje się lepiej. Mówiło się o zamykaniu granic, żeby nie mogli zwiać. Tymczasem ja zobaczyłem dwoje staruszków, którzy stali na poboczu, próbując złapać okazję…
    • Autor: Marius Popescu, dyrektor państwowego gospodarstwa rolnego
    • Opis: na widok uciekających Nicolae i Eleny Ceaușescu po utracie przez nich władzy.
    • Źródło: Marion Guyonvarch, Eric Pelletier, Krwawe Boże Narodzenie Nicolae Ceausescu w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 204–205.
  • Ceausescu poświęcono, by ratować administrację kraju. W ten sposób system został niejako rozgrzeszony. Nie wykorzystaliśmy okazji, by odprawić rzetelny, merytoryczny sąd nad komunizmem. To wciąż jeszcze przed nami.
    • Autor: Dan Voinea
    • Źródło: Marion Guyonvarch, Eric Pelletier, Krwawe Boże Narodzenie Nicolae Ceausescu w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 206.
  • Mimo, że on, podobnie jak ona [Elena] popełnili straszne czyny, chcemy ich bronić.
    • Autor: Nico Teodorescu
    • Źródło: Protokół z prowadzonego przy drzwiach zamkniętych procesu Nicolae i Eleny Ceausescu, 25 grudnia 1989, cyt. za: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, wyd. Muza, Warszawa 2006, ISBN 8373198547, tłum. Barbara Gutowska-Nowak, s. 105.
  • Nie otrzymałem żadnych rozkazów, ale jeśli wziąć pod uwagę stawiane im zarzuty: ludobójstwo, zbrodnie przeciwko ludzkości, zniszczenie gospodarki narodowej, wyrok sam się narzucał. To musiała być kara śmierci.
    • Autor: Dan Voinea
    • Źródło: Marion Guyonvarch, Eric Pelletier, Krwawe Boże Narodzenie Nicolae Ceausescu w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 206.
  • On [Nicolae] miał przy sobie czysty notes i wieczne pióro. Ona [Elena] kobiecą torebkę. To wszystko. Zasnęli dopiero koło drugiej nad ranem, wtuleni w siebie.
    • Autor: Iulian Stoica, starszy porucznik (ur. 1960)
    • Źródło: Marion Guyonvarch, Eric Pelletier, Krwawe Boże Narodzenie Nicolae Ceausescu w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 205.
  • W taki sam sposób, jak [Ceaușescu] odmawiał dialogu ze społeczeństwem, tak i teraz odmawia rozmowy z nami. Zawsze utrzymywał, że działa i przemawia w imieniu narodu, że jest ulubieńcem narodu, ale jedyne, co robił, to tyranizował ten naród. Będziecie musieli odpowiedzieć na zarzut urządzania w waszym domu niebywale wystawnych przyjęć z różnych okazji. Szczegóły są znane. Oboje oskarżeni sprowadzali sobie z zagranicy najbardziej luksusowe produkty żywnościowe i ubrania. Naród dostawał zaledwie 200 gram na dzień, za okazaniem dowodów tożsamości. Oskarżeni okradali naród i nawet nie chcą o tym mówić. To tchórze.
    • Opis: z protokołu z zamkniętego procesu Nicolae i Eleny Ceaușescu.
    • Źródło: Shelley Klein, Najgroźniejsi…, op. cit., s. 155, 156.
  • Z powodu zbrodni przeciw narodowi, jakich się dopuściła ta dwójka tyranów, w imieniu ich ofiar proszę o wyrok śmierci dla obojga oskarżonych. Akt oskarżenia zawiera następujące punkty: ludobójstwo, zgodnie z artykułem 256 kodeksu karnego; atak zbrojny na naród i władzę państwową zgodnie z artykułem 163 kodeksu prawnego; niszczenie budynków i instytucji państwowych, osłabianie gospodarki narodowej, zgodnie z artykułami 165 i 145 kodeksu karnego.
    • Opis: fragment protokołu z zamkniętego procesu przeciwko Nicolae i Elenie Ceaușescu, 25 grudnia 1989.
    • Źródło: Shelley Klein, Najgroźniejsi…, op. cit., s. 145.

Inne[edytuj]

  • Byłoby dobrze pojmać tę dwójkę [Nicolae i Elenę] i przeprowadzić proces w normalnych warunkach, ale napięcie w Bukareszcie rosło i istniało niebezpieczeństwo wybuchu regularnej wojny domowej.
    • Autor: Ion Iliescu, następca Ceaușescu na stanowisku prezydenta
    • Źródło: Reuters Information Service, 1995, cyt. za: Shelley Klein, Najgroźniejsi…, op. cit., s. 157.
  • Gdyby w ZSRR rządził jeszcze Leonid Breżniew i jego następcy, mielibyśmy interwencję wojskową. Gorbaczowa namawiali do niej Erich Honecker i Nicolai Ceaușescu. Ceaușescu trafnie rozpoznał sytuację, że zmiany w Polsce staną się jego końcem.
  • Kiedy zapytano Andruta, jakie imię pragnie nadać synowi, ten wybełkotał: – „Nicolae”. – „Ale przecież masz już syna Nicolae, pierworodnego zresztą” – zaprotestowała rodzina. Szewc ściągnął usta w pijanym grymasie, marszcząc czoło w potwornej męce myślenia. – „Nicolae” – wydukał uparcie i głowa opadła mu na piersi, ponieważ sen chwycił go gwałtowny. Nie było rady. Dziecku nadano żądane przezeń imię.
    • Autor: Przemysław Słowiński, Dyktatorzy i ich kobiety. Seks, władza i pieniądze, Wydawnictwo Videograf, Chorzów 2013, ISBN 9788378351320, s. 174.
  • Kiedy zobaczyłem ich [małżeństwo Ceaușescu] martwych, jako prawnik nie czułem zupełnie nic. Ale jako obywatel, podobnie jak wszyscy, czułem wielką radość. To było najpiękniejsze Boże Narodzenie w całym moim życiu.
    • Autor: Nico Teodorescu
    • Źródło: „The Times”, cyt. za: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, wyd. Muza, Warszawa 2006, ISBN 8373198547, tłum. Barbara Gutowska-Nowak, s. 8–9.
  • Nacjonalizm etniczny sprawdzał się za to świetnie jako naturalna ideologia rządzącego aparatu. W Polsce przykładem takiego nacjonalizmu był nurt związany z nazwiskiem gen. Mieczysława Moczara, szefa aparatu bezpieczeństwa. Ten nurt posługiwał się językiem germanofobii i ukrainofobii, jawnym antysemityzmem i ukrytym antysowietyzmem. Był to wariant komunizmu nacjonalistycznego, skrajnie policyjnego i represyjnego wobec tendencji demokratycznych: jak maoizm w Chinach, rządy Enwera Hodży w Albanii czy Ceaușescu w Rumunii.
Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznawane za wulgarne.
  • Nikt ci nigdy nie powiedział, że jesteś pedałem? Bo właśnie tym jesteś, pedałem. Jesteś zwykłym pedałem!
    • Autor: Fidel Castro
    • Opis: wypowiedziane do Ceausescu w salonie pałacu prezydenckiego w Bukareszcie 27 maja 1972 podczas spotkania obu dyktatorów
    • Źródło: Serge Raffy, Fidel Castro, wyd. Świat Książki, Warszawa 2006, tłum. Maria Mróz, s. 284.
  • Poczuli się głęboko urażeni. Nie umieli lub nie chcieli się złapać tej ostatniej deski ratunku. Po tym podziękowali mi za pomoc.
    • Autor: Nico Teodorescu, obrońca w procesie pary prezydenckiej, której zaproponował powołanie się na niepoczytalność
    • Źródło: United Press International, 25 stycznia 1990, cyt. za: Shelley Klein, Najgroźniejsi…, op. cit., s. 156.
  • Popatrzcie, ta nieludzka twarz ze szczęką z czasów kamienia łupanego. Ten analfabeta, który chciał nas wszystkich uczyć, jak sepleniący wąż.
    • Autor: Adrian Păunescu
    • Źródło: Erich Schaake, Kobiety dyktatorów, wyd. Videograf II, Katowice 2004, tłum. Roman Niedballa, s. 53.
  • Reżim Ceausescu należał do najbardziej represyjnych ze wszystkich komunistycznych dyktatur. Tajna policja, Securitate, kontrolowała prasę i telewizję, bezwzględnie tłumiąc wszelkie przejawy opozycji. Oporni lądowali w obozach, najbardziej niepoprawnym przydarzały się śmiertelne wypadki samochodowe, „samobójstwa”, czy inne nieszczęścia. Dzięki takim metodom przez lata całe w miarę łatwo było rządzić sponiewieranym, głodnym i wiecznie apatycznym społeczeństwem. Szacunkowo przyjmuje się, że w okresie panowania Ceausescu w więzieniach i wskutek skrytobójczych mordów poniosło śmierć ponad siedem tysięcy ludzi uważanych za wrogów państwa i socjalizmu. Zwłoki najczęściej palono, potem mielono w młynie zbożowym w Bukareszcie.
    • Autor: Przemysław Słowiński, Dyktatorzy i ich kobiety. Seks, władza i pieniądze, Wydawnictwo Videograf, Chorzów 2013, ISBN 9788378351320, s. 182.
  • Rządzą nami chorzy – to czujemy i o tym dowiadujemy się po niewczasie. Satrapy w rodzaju Stalina cz Hitlera, których paranoidalne osobowości znajdują odpowiedni grunt do rozwoju w nastrojach społecznych narodów i krajów. Rządzi nami ustanawiający senatorem swego konia Kaligula, ale także Edek z Mrożkowskiego Tanga czy Witkacowski Sajetan Tempe z Szewców. To są przypadki skrajne, choć wcale nie tak rzadkie i nie tylko literackie. Bo Nicolae Caucescu, Idi Amin, Napoleon, papieże i antypapieże każą nam się zastanowić nad psychicznym zdrowiem ludzi władzy. Może jeszcze nie gminnej, ale czy czasem już nie wojewódzkiej – i na pewno centralnej.
    • Autor: Bernard Nowak, Od polskiego wydawcy (Lublin, grudzień 1992) w: Pierre Accoce, Pierre Rentchnick, Chorzy, którzy nami rządzą, tłum. Marta Kubiak, Wydawnictwo Test, Lublin 1992, s. 7.
  • Słońce Karpat zaszczyciło ten świat, rodząc się 26 stycznia 1918 roku w miejscowości Scornicesti na Wołoszczyźnie, na północny zachód od Bukaresztu. Było dziesiątym z kolei (niektóre źródła podają, że trzynastym) dzieckiem wiecznie pijanego szewca Andruta i jego zahukanej żony, Eleny. Tak jak za czasów Stalina obowiązkiem uczniów było wykucie na pamięć życiorysu syna szewca Dżugaszwili, patriotycznym obowiązkiem rumuńskich dzieci stała się z czasem pełna recytacja biografii innego szewskiego pomiotu. Jak widać, historia lubi się powtarzać.
    • Autor: Przemysław Słowiński, Dyktatorzy i ich kobiety. Seks, władza i pieniądze, Wydawnictwo Videograf, Chorzów 2013, ISBN 9788378351320, s. 174.
  • Tragiczny koniec Ceaușescu i jego „lady Makbet” (żony Eleny) był jednym z najokropniejszych reality show, filmowanych na żywo i pokazywanych telewidzom na całym świecie. Od owego momentu Historia zaczęła być pisana obrazami (mimo manipulacji). Samosądem nad dyktatorem w Rumunii kończyła się nie tylko epoka radzieckiego marksizmu, ale również „trzecia droga”, jaką realizowali tacy przywódcy, jak Ceaușescu, wywodzący się z rozwodnionego maoizmu.
    • Autor: José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata, tłum. Agata Ciastek, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 295.
  • Większość liderów partii komunistycznych, którzy w pierwszych dziesięcioleciach po II wojnie światowej rządzili państwami Europy Wschodniej, kontrolowani przez swych sowieckich mocodawców, była pionkami Moskwy. Przywódca Rumunii Nicolae Ceaușescu był inny. Nie tylko zerwał z ZSRR, lecz także wprowadził swój własny kult jednostki; kreując się na „Geniusza Karpat”, przeznaczał ogromne fundusze swego zubożałego kraju na budowę olbrzymich pomników ku własnej chwale, a także mordował przeciwników politycznych przy pomocy tajnej policji politycznej Securitate. Razem z żoną, Eleną, tworzyli groteskowy parę. Gdy runął blok komunistyczny, spośród obalonych przywódców jedynie oni zostali rozstrzelani.
    • Autor: Simon Sebag Montefiore, Potwory. Historia zbrodni i okrucieństwa, tłum. Jerzy Korpanty, wyd. Świat Książki, Warszawa 2010, ISBN 9788324715480, s. 273.
  • W stosunkach wewnętrznych zachowywał ostry kurs. Jego reżim należał do najbardziej represyjnych ze wszystkich europejskich reżimów komunistycznych. Tajna policja kontrolowała prasę i telewizję, bezwzględnie tłumiąc wszelkie przejawy opozycji. W latach siedemdziesiątych Ceausescu zaczął forsować katastrofalny dla kraju program industrializacji, który wywoływał głęboki kryzys gospodarczy. W celu spłacenia zaciągniętych kredytów rozwijano na ogromną skalę, kosztem rynku wewnętrznego, eksport produktów żywnościowych i ropy naftowej. Ceausescu rozwinął również wokół siebie i swojej żony niezwykły kult. Zaczął szerzyć się nepotyzm. Członkowie najbliższej rodziny dyktatora obejmowali najważniejsze stanowiska w państwie.
    • Autor: Alex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, wyd. Politeja, Warszawa 2000, s. 104
  • Wyprowadzono ich z sali rozpraw, dalej był dziesięciometrowy korytarz, a potem wyszli na podwórko koszar. Od drzwi do muru, pod którym ich rozstrzelano, było jakieś piętnaście metrów. Kiedy wyprowadzono ich na podwórko [Ceaușescu], zatrzymał się na widok żołnierzy. Myślę, że dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że zostanie stracony. Najpierw chwycili jego i postawili pod murem. Zrobili dwa kroki do tyłu i oficer strzelił pierwszy. Pozostali członkowie plutonu egzekucyjnego stali za nim. Kiedy strzelili, podskoczył. Myślę, że to był odruch, bo celowali w jego nogi. Wyskoczył co najmniej pół metra w górę. Być może widzieliście w telewizji, że upadł na plecy, z podkurczonymi nogami. A potem zastrzelili ją [Elenę].
    • Autor: Dan Voinea
    • Źródło: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, tłum. Barbara Gutowska-Nowak, wyd. Muza, Warszawa 2006, ISBN 8373198547, s. 105.
  • Zwiedzający miejsce urodzin Kim Ir Sena, wieś Mangede, zauważy, że gospodarze po obaleniu Ceausescu natychmiast usunęli tabliczkę z jego nazwiskiem stojącą obok sosnowego drzewka, które niegdyś w tym kraju posadził rumuński lider. Gdy zapytano przewodniczkę, co się stało z tą tabliczką, ta bez zastanowienia wyrecytowała urzędową formułkę następującej treści: „Osoba, która posadziła to drzewko, okazała się niegodna, by o niej pamiętać, gdyż pozwoliła się zabić swoim przeciwnikom. Według wiedzy autora obalenie i zabicie Nicolae Ceausescu było i jest nadal komentowane przez północnokoreańskich ideologów jako niemal klasyczny przykład złego i niekonsekwentnego przeprowadzenia sukcesji władzy.
    • Autor: Waldemar Dziak, Kim Jong Il, Wydawnictwo Trio, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2004, s. 82.