Przejdź do zawartości

Natalija Panczenko

Dodaj linki
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Natalija Panczenko (2022)

Natalija Mykołajiwna Panczenko (ur. 1988) – ukraińska aktywistka społeczna, liderka diaspory ukraińskiej w Polsce, producentka projektów „Ukraїner” i „Chernobyl VR Project”.

  • Czego potrzebuje Ukraina? Wiary w siebie i dalszego wsparcia świata. Teraz będzie bardzo trudno, wchodzimy w najtrudniejszy etap wojny. Etap rozpaczy, etap wyczerpania. Etap, w którym musimy przestawić się na ciągłą pragmatyczną pracę na rzecz zwycięstwa i odłożyć emocje na bok. Etap, w którym świat musi zmienić wszystkie strategie z krótkoterminowych na długoterminowe. Etap, na którym nie ma szybkich rezultatów. Teraz będą trudne warunki – i musimy nauczyć się w nich pracować.
  • Czy ja się boję? Tak, potwornie się boję. Ale co mogę zrobić? Mogę tylko liczyć na państwo, na organy ścigania, na praworządność, na sądy. Wierzyć w nasze służby i w to, że my jako państwo jesteśmy na tyle bezpieczni, że jesteśmy w stanie z Rosją walczyć. Tyle mogę mieć nadziei.
  • Innym ważnym obszarem naszej pracy jest przekonywanie, że trzeba stworzyć międzynarodowy trybunał dla zbrodniarzy wojennych, by wymierzyć im sprawiedliwość – tego potrzebują wszystkie ofiary wojny. Na przykład ludzie, którzy są przetrzymywani w rosyjskiej niewoli. Ich prawa są naruszane – i ani ONZ, ani OBWE, ani NATO, ani Czerwony Krzyż nie mogą ich obronić.
  • Komu jest na rękę, że prezydent Nawrocki nie może się dogadać z prezydentem Zełenskim? Ukrainie? Polsce? Wszyscy bardzo dobrze wiemy, że Rosji. Wiemy, kto w to inwestuje i po co to robi. Na tę chwilę nie widzę, żebyśmy wojnę informacyjną z Rosją wygrywali.
  • Nastroje rzeczywiście się zmieniły. Przerabialiśmy to już w przeszłości. Jeszcze w czasach rewolucji na Majdanie, a później aneksji Krymu odczuliśmy ogromne wsparcie ze strony polskiego społeczeństwa. To samo było po rosyjskiej agresji w 2022 roku. Ale zawsze jest tak, że w pewnym momencie wsparcie zaczyna maleć i coraz bardziej słyszany jest głos ludzi, którzy od samego początku nie popierali pomocy dla Ukrainy.
  • Nie chcę uprawiać wojny polsko-polskiej czy wojny polsko-ukraińskiej, a tutaj jestem po to, żeby przekazać widzom bardzo ważną rzecz. Rosja nas rozgrywa, Rosja chce pokłócić Ukraińców z Polakami i ładuje w to ogromne pieniądze. Jeszcze raz powtórzę, że tylko w kampanię przeciwko mnie władowali 15 milionów złotych.
  • Nie wiem dokładnie, jaki jest plan Putina. Wiem natomiast, że jeśli nie poprzestanie na Ukrainie, świat będzie na to absolutnie nieprzygotowany. Jak się okazało, na świecie nie ma instytucji, które mogłyby chronić pokój. Wciąż nie ma na świecie trybunału, który miałby kompetencje do skazania Putina i innych zbrodniarzy wojennych. Czy wojna zakończy się na samej Ukrainie? Jest to mało prawdopodobne. Tak jak nie zakończyła się na Krymie, w Doniecku i Ługańsku.
  • Niedawno padłam ofiarą dużej kampanii, w której moje słowa zostały wyrwane z kontekstu i przypisano mi cytaty, których nigdy nie wypowiedziałam. Ostrzeżenie o tym, że szczucie Polaków na Ukraińców może wymknąć się spod kontroli, zostało przekręcone i przedstawione jako groźba wobec Polaków. Podkreślę, że mówiłam to po ukraińsku, w ukraińskiej telewizji, do ukraińskich widzów – więc już samo twierdzenie, że rzekomo groziłam Polakom w ukraińskiej telewizji, jest absurdem i absolutną bzdurą.
  • Niedawno sobie uświadomiłam, że przecież Rosjanie niszczą Ukraińców od pokoleń i ich plan był taki, żebym w ogóle się nie urodziła, bo oni chcieli wymordować moją rodzinę już dawno temu. Ojciec mojego dziadka został wywieziony na Syberię i nigdy nie wrócił do domu. Jego mały syn, czyli później mój dziadek przetrwał. Mama mojego taty była jedynym dzieckiem z piątki, które przeżyło Wielki Głód.
  • Niestety, nie czuję się tak bezpieczna jak kiedyś. Po każdej fali dezinformacji widzę, jak kolejne osoby zaczynają wierzyć w fałszywe treści i przenoszą to do codzienności. Najpierw były komentarze w internecie, potem telefony, a z czasem także nieprzyjemne sytuacje na ulicy. W takich warunkach poczucie bezpieczeństwa po prostu znika.
  • Niestety, zamiast rzetelnie przedstawiać rzeczywistość, politycy wolą grać na emocjach, sięgać po populistyczne narracje i kierować się wyłącznie słupkami poparcia. Zamiast edukować i budować świadomą debatę, wybierają straszenie społeczeństwa i kreowanie sztucznych problemów, bo to po prostu łatwiejsze.
  • Oczywiście mogą pojawić się pewne nieporozumienia. Zwłaszcza, gdy rosyjska propaganda jest zaangażowana i aktywnie je promuje. Mogę opowiedzieć o najnowszym przykładzie. Gruzini pokłócili się z Polakami. Rosyjska propaganda oczywiście to wykorzystała. Poinformowano, że Polaków pobili… Ukraińcy. Policja została zmuszona do wydania oficjalnego oświadczenia, że Ukraińcy nie brali udziału w bójce. Dla rosyjskiej propagandy jednym z głównych zadań jest pokazanie całej Europie niewdzięcznych, złych, leniwych Ukraińców, zasianie wrogości między nami a innymi narodami. Rosja nadal będzie próbowała nastawiać nas przeciwko sobie.
  • Od blisko 15 lat mieszkam w Polsce i mogę z pewnością stwierdzić, że świat internetowy różni się od rzeczywistego. Wielokrotnie spotkałam się hejtem i obraźliwymi wpisami w sieci, ale w życiu codziennym niezwykle rzadko poznawałam osoby, które pytały mnie np. o to, czy pracuję i płacę podatki. Bo moi znajomi doskonale wiedzą, ile czasu spędzam w pracy i czym się zajmuję.
  • Plan numer jeden po zwycięstwie to parada w Kijowie. Potem – odpoczynek. Ilość pracy, którą teraz wykonuję i ile z siebie daję, to za dużo. Po zwycięstwie chciałabym odpocząć. Ale teraz jedynym priorytetem jest teraz zwycięstwo. O odpoczynku pomyślę później.
  • Polacy zdecydowanie uczą się od nas odwagi. A my musimy uczyć się na przykładzie Polaków pomagać potrzebującym. Bez myślenia o dniu wczorajszym czy jutrzejszym. Sposób, w jaki pomagają Ukrainie, sposób, w jaki wszyscy się przyłączyli, żaden inny kraj na świecie nie zrobił tak wiele.
  • Przede wszystkim własnym przykładem pokazuję, że trzeba walczyć. Bo mamy o co walczyć, no i za bardzo nie mamy wyboru. Dla mnie największą motywacją jest to, żeby nie zostawiać tej wojny własnym dzieciom, następnym pokoleniom.
  • Są jednak i tacy, którzy wciąż mają determinację do walki i są gotowi walczyć dalej. Pytanie tylko – jak długo Ukraina będzie musiała zmagać się z obecną sytuacją w osamotnieniu? Czy Europa i jej partnerzy, którzy na początku jednoznacznie deklarowali wsparcie do zwycięstwa, rzeczywiście dotrzymają swojego słowa?
  • Szacuje się, że co dziesiąty mieszkaniec Polski to Ukrainiec. W każdej szkole i przedszkolu są ukraińskie dzieci, w każdej firmie pracują Ukraińcy. Jeżeli nastawić jednych przeciwko drugim, może naprawdę dojść do sytuacji, które będą nieprzyjemnie i wręcz niebezpiecznie dla obu stron.
  • Ukraińcy mają z rosyjską propagandą do czynienia od wielu lat, dlatego – moim zdaniem – są dużo bardziej odporni na fejki i manipulacje. Potrafią je rozpoznać, nazwać po imieniu i zdemaskować. Natomiast polskie społeczeństwo jest do tego mniej przygotowane, a przez to znacznie bardziej podatne na fałszywe informacje rozpowszechniane w ramach skoordynowanych kampanii dezinformacyjnych.
  • Zadbajmy razem o bezpieczeństwo nasze i naszych dzieci. Uczmy je rozpoznawać manipulacje, rozmawiajmy o dezinformacji, uczmy krytycznego myślenia. Tylko wspólnie – spokojem, uważnością i solidarnością – możemy ochronić nasze rodziny przed kłamstwem i nienawiścią.
  • Ze względu na bezpieczeństwo nie będę mówiła o szczegółach tego, kto i w jaki sposób mnie chroni. Doradzają nam też eksperci do spraw bezpieczeństwa. Wszystkie możliwe organy państwa wiedzą o zagrożeniu, którego doświadczam. Społeczeństwo polskie powinno się dowiedzieć, kto w Polsce stoi za tą kampanią dezinformacyjną. Mam nadzieję, że te wszystkie osoby zostaną znalezione i ukarane.
  • Zresztą, jestem pod wielkim wrażeniem tego, jak bardzo automatycznie ewakuują się dziś do schronów Ukraińcy. Byłam na spotkaniu w szkole, na którym 100 osób ewakuowało się w pięć minut. Bez żadnych instrukcji, nikt nikomu nic nie mówił. Każda klasa miała w tej piwnicy wydzielony własny kącik, gdzie czekała na nauczyciela. Chyba tylko ja byłam w tym zagubiona.
Źródło: „https://pl.wikiquote.org/w/index.php?title=Natalija_Panczenko&oldid=631556”