Miodny hall (staroang. Gifheall, staronord. Mjødhall, ang. Mead hall) – u wczesnych ludów germańskich rodzaj potężnego dworzyszcza z jedną ogromną izbą (hall właściwy), przeznaczony do przyjmowania gości i stanowiący ośrodek życia politycznego i kulturalnego.
Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.
Gdy nadszedł poranek, jak tam powiadają, Rzesza wojowników spieszyła do hallu, Ciągnęli wodze plemion z daleka i bliska (…) I wówczas wszyscy kamraci, i starzy, i młodzi, Odważni w sercu, pełna wesołości ciżba, Zjeżdżali konno ze swych nadjeziornych domostw
Wkrótce czas nadszedł, gdy syn Healfdena Pojawił się w hallu miodnym pełen ochoty, by dzielić Szczęśliwym sercem radość ucztowania. Nigdy nie słyszałem o wspanialszym zgromadzeniu Dumnych członków świty swego pana. Wszyscy pełni zapału zasiedli na ławach. By zażyć radości współbiesiadowania
Oto pieśń i wesoła wrzawa wybuchły wśród izby Przed potomkiem Healfdena uderzono w harfę Wzmógł się radosny nastrój; śpiew dał się słyszeć Skop [poeta] Hrothgara rozpoczął opowieść…
Doczesne życie, o królu, wydaje mi się, że jest podobnie jak ów czas, który nie jest nam znany, szybkim lotem wróbla poprzez izbę, w której siedzisz przy wieczerzy zimową porą, ze swymi dowódcami i doradcami, przy dobrym ogniu pośrodku, podczas gdy burza bądź deszczowa, bądź śnieżna, szaleje na zewnątrz; wróbel, powiadam, wlatując jednymi odrzwiami i umykając drugimi, póki przebywa wewnątrz jest bezpieczny od zimowej nawałnicy, ale po krótkim locie wśród sprzyjających warunków, natychmiast znika z naszych oczu, przepadając w zimnej ciemności, z jakiej się wynurzył. Tak i życie człowieka objawia się w krótkiej przestrzeni, lecz co było przedtem, bądź co będzie potem, jest nam niewiadome.
Opis: słowa pogańskiego, anglosaskiego dostojnika do swojego władcy.
Źródło: Beda Czcigodny, Historia ecclesiastica gentis Anglorum (731)
Staroangielski hall jako mały azyl bezpieczeństwa i ciepła, pośród rozciągających się wokół smętków zimy, deszczu i chłodu, reprezentuje sobą ludzkie życie otoczone tym, co nieznane, życie tak krótkie, jak lot wróbla poprzez tenże hall. Beda przypisuje poganom używanie nazwy hall jako pozytywnej metafory ludzkiego życia, gdyż zawiera on w sobie wszystko najlepsze, co może spotkać człowieka, przynajmniej do czasów chrześcijaństwa.
Autorka: Kathryn Hume, The Concept of the Hall in Old English Poetry, Cambridge 1974, s. 69.
