Merlin

Merlin (wal. Myrddin) – mityczna postać pojawiająca się w legendzie o królu Arturze. Znany jest przede wszystkim jako czarodziej, który odgrywa też inne ważne role.

Biada Czerwonemu Smokowi, bowiem jego zagłada staje się bliska, a jego pieczary zajmie Smok Biały, oznaczający Saksonów, których tu zaprosiłeś [Vortigernie]. Natomiast Czerwony oznacza lud Brytanii, który będzie prześladowany przez Białego. Dlatego to góry i niziny zostaną zrównane, zaś potoki w dolinach spłyną krwią. Obrzędy religijne zostaną wyplenione, a ruiny kościołów staną się oczywistością. Lecz w końcu ten, który został pognębiony, zyska przewagę i oprze się okrucieństwom tych, którzy przyszli tu z zewnątrz… Albowiem Dzik Kornwalijski przyjdzie z pomocą i zgniecie im karki swoimi racicami… Dom Romulusa wzbudzi postrach okrucieństwem swej dumy, lecz jego los będzie niepewny. Znajdzie chwałę w ustach ludzi, dla których jego czyny będą jak pożywienie… Sześciu następców dzierżyć będzie jego berło, lecz po nich stwór germański powstanie znowu…
- Źródło: Geoffrey z Monmouth, Prophetiae Merlini (Proroctwo Merlina) [w:] Historia Regum Britanniae (Historia królów Brytanii, ok. 1136), ks. VII, rozdz. III-IV

Jestem naczelnym bardem u Elfina –
Pochodzę z kraju południowych gwiazd
Idno i Heinin nazywają mnie Myrddinem
Lecz wszyscy królowe zwą mnie na wskroś Taliesinem
- Źródło: Księgi Taliesina (VI w.), przeł. Wojciech Lipoński

O Merlinie

Ku własnej zgubie zdradziłeś swego ojca Vortigernie, zapraszając Saksonów na tę wyspę. (…) Twarze Saksonów będą czerwone od krwi, Hengest będzie zabity, a potem Aureliusz Ambrozjusz [Merlin] zostanie koronowany na króla. Da pokój narodom, odnowi kościoły, lecz umrze otruty. Zastąpi go jego brat Uther Pendragon, którego dni podobnie skrócone będą przez truciznę…
- Opis: słowa wieszczącego chłopca. Uther Pendragon był legendarnym ojcem samego Artura.
- Autor: Geoffrey z Monmouth, Historia Regum Britanniae (Historia królów Brytanii, ok. 1136), ks. VIII, rozdz. I
- Zobacz też: Vortigern, Hengest

Merlin w Czarnej Księdze Carmarthen z XII w. opisany jest jako mąż, który na widok okrucieństwa wojny popadł w obłęd, a uchodząc do lasu, stał się ni to restauratorem druidyzmu, ni to poetą, ni chrześcijańskim prorokiem. (…)
Merlin (…) jest, mimo mitologizującej tę postać aury, twórcą wartości duchowych Celtów, wartości, które pozwolą utrzymać im tożsamość etniczną wbrew usiłowaniom najeźdźcy, a zarazem odbiciem uniwersalniejszego konfliktu sumienia jednostki – symbolizuje nienawiść do wojny, którą jednocześnie musi akceptować w imię obrony tego, co stanowi istotę przeżycia społeczności, której jest reprezentantem. Daje tym samym moralne usprawiedliwienie tym, którzy broniąc się, popełniają czyny i okrucieństwa podobne jak ich napastnicy. W konsekwencji stanowi też wykładnie zasad dla poetów, którzy oddają swój talent w posługę tak rozumianej wojny. Wiemy skądinąd, że dawna literatura panegiryczna bądź epicka rzadko miewała podobne konflikty sumienia.
- Autor: Wojciech Lipoński, Narodziny cywilizacji Wysp Brytyjskich, wyd. Bene Nati, Poznań 1995, s. 202–205.

Merlina stworzył Geoffrey z Monmouth, kombinując kilka quasi-historycznych i legendarnych postaci bardów, znanych w podaniach walijskich pod imieniem Myrddin. Pisząc jednak dla publiki frankonormańskiej, Geoffrey chciał uniknąć niepotrzebnych skojarzeń z nieprzyzwoitym słowem merde (gówno), zromanizował więc walijskie Myrddin na łacińskie Merlinus.
- Autor: Andrzej Sapkowski, Świat króla Artura. Maladie, wyd. Supernowa, Warszawa 2001, s. 90.