Maryla Wereszczakówna
Maryla Wereszczakówna
Maryla Wereszczakówna (właśc. Marianna Ewa Puttkamerowa; 1799–1863) – ukochana Adama Mickiewicza.
O Maryli Wereszczakównie
[edytuj]- Chcę coś okropnie, coś pisać miłośnie,
O strachach i o Maryli.- Autor: Adam Mickiewicz
- Źródło: Do przyjaciół
- Dawniej, kiedy spać szedłem, tem słodziłem chwile,
Że skoro się obudzę, obaczę Marylę,
I dawniej spałem mile!
Teraz, tutaj spać będę, od ludzi daleki,
Może ją we śnie ujrzę, gdy zamknę powieki;
Może zamknę na wieki!- Autor: Adam Mickiewicz
- Źródło: Kurhanek Maryli
- Maryla słodkie miłości wyrazy
Dzieliła skąpo w rachubie:
Choć jej kto kocham mówił po sto razy,
Nie rzekła nawet i lubię.
Za to więc w Rucie, pod północną chwilę,
Kiedy się wszyscy spać kładą,
Ja na dobranoc żegnając Marylę,
Taką straszyłem balladą.- Autor: Adam Mickiewicz
- Źródło: Do przyjaciół
- Niech trzodę wyduszą wilki!
Niemasz, niemasz Marylki!- Autor: Adam Mickiewicz
- Źródło: Kurhanek Maryli
- Spojrzyj, Marylo, gdzie się kończą gaje:
W prawo łóz gęsty zarostek,
W lewo się piękna dolina podaje,
Przodem rzeczułka i mostek.- Autor: Adam Mickiewicz
- Źródło: To lubię