Przejdź do zawartości

Druid

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Druid

Druid – przywódca religijny w kulturze starożytnych Celtów, który pełnił funkcje kapłana, teologa, filozofa, lekarza, strażnika mądrości i tradycji historycznej, wróżbity, sędziego oraz doradcy królewskiego.

  • Druidzi przede wszystkim pragną wpoić przekonanie, że dusza nie ginie, lecz przechodzi po śmierci z jednego ciała do drugiego.
  • Druidzi rozprawiają wiele o gwiazdach i ich ruchach, o rozmiarach świata i krajów, o przyrodzie, o mocy i potędze bogów nieśmiertelnych i przekazują to młodzieży.
  • Kościół w Irlandii nie odważył się jednak ukazem znieść instytucji druidów, gdyż druidystyczny porządek był podstawą społeczeństwa irlandzkiego, a to społeczeństwo nie mogłoby funkcjonować bez druidów jak my współcześnie bez służb publicznych, gdyby je obalić jednym pociągnięciem pióra.
  • Największym ze świąt druidzkich jest Beltane, czyli Dzień Majowy, do niedawna jeszcze bardzo uroczyście obchodzony w górach Szkocji (…) Podobnie jak inne oficjalne ceremonie druidów, święto Beltane urządzano na szczytach gór lub wzniesień. Druidowie uważali, że byłoby poniżające posądzać tego, którego świątynią jest wszechświat, że mógłby zamieszkać w domu wybudowanym przez ludzi. Ofiary składano wobec tego na wolnym powietrzu, zazwyczaj na szczytach gór, skąd roztaczały się najwspanialsze widoki i gdzie było najbliżej źródła ciepła i ładu. W ten właśnie sposób, jak głosi tradycja, obchodzono to święto w Szkocji przez ostatnie sto lat. Ale gdy przesądy zaczęły wymierać, każda wioska obchodziła swe święto na jednej z gór wznoszących się w pobliżu, wokół której zazwyczaj wypasano owce.
    • Autor: John Ramsay z Ochtertyre
    • Źródło: James George Frazer, Złota gałąź, przeł. Henryk Krzeczkowski, PIW, Warszawa 1996, s. 451.
    • Zobacz też: Beltane
  • Na czele zaś wszystkich druidów stoi jeden, który cieszy się największym między nimi poważaniem. Po jego śmierci następcą zostaje albo ktoś wyróżniający się spośród reszty zasługami, albo w wypadku gdy jest wielu sobie równych, przez głosowanie druidów, a niekiedy nawet z bronią w ręku walczą o pierwszeństwo. W określonej porze roku w kraju Karnutów, obszar ten uchodzi za środek całej Galii, druidzi zasiadają na poświęconym miejscu dla odbycia sądów. Tu schodzą się zewsząd wszyscy, którzy mają sprawy sporne, i poddają się ich wyrokom i orzeczeniom (…) Druidzi nie biorą zazwyczaj udziału w wojnach i nie płacą podatków na równi z innymi, ale są zwolnieni ze służby wojskowej i wszelkich innych powinności. Wielu młodych ludzi, zachęconych tymi przywilejami, dobrowolnie zgłasza się do nich na naukę, przysyłają ich też rodzice i krewni.
  • Nauka druidów powstała w Brytanii i stamtąd została przeniesiona do Galii, i jeszcze teraz ci, którzy pragną ją zgłębić, udają się tam na studia.
  • Uważają, że nie wolno tego, czego się nauczą przekazywać na piśmie (…) Zdaje się, że zasada ta została wprowadzona z dwu powodów, ponieważ nie chcą sami, by ich nauka stała się dostępna ogółowi, ani by uczniowie, zawierzywszy pismu, nie zaniedbali starań o wyrobienie pamięci; zazwyczaj wielu ludziom to się zdarza, że licząc na pomoc pisma, z mniejszą pilnością przykładają się do uczenia się na pamięć i zapamiętywania tekstów.
  • W całej Galii są tylko dwie kategorie ludzi posiadających jakieś znaczenie i poważanie (…) jedną stanowią druidzi, drugą arystokracja. Pierwsi zajmują się sprawami boskimi, troszczą się o ofiary publiczne i prywatne, objaśniają zagadnienia religijne; do nich ściąga znaczna liczba mieszkańców dla pobierania nauki i w ogóle cieszą się oni wielkim u Galów poważaniem. Albowiem we wszystkich sprawach spornych tak publicznych, jak prywatnych oni rozstrzygają, zwłaszcza jeśli dopuszczono się jakiegoś przestępstwa, gdy popełniono zbrodnię, jeśli toczą się spory o spadek czy miedzę, oni również wyznaczają nagrody i określają wysokość kar.
Źródło: „https://pl.wikiquote.org/w/index.php?title=Druid&oldid=631578”