Czerwone buciki

Ilustracja Anne Anderson

Czerwone buciki (duń. De røde Skoe) – baśń Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1845 roku. Przełożona na język polski przez Cecylię Niewiadomską.

• A kiedy śpiewa, to burza nadchodzi, biją pioruny, lód pęka, świat płonie, i drży w posadach ziemia – bo on potęgę ma i władzę wielką i królem jest i twórcą – choć nie bogiem.

• Bo nie ma śmierci; co żyło, żyć będzie.

• Duch bohatera świecić winien wiecznie, a mój zasłonił obłok niepamięci. Pieśń tylko takie zasłony rozdziera.

• Lecz nie ginie życie, ono wstępuje tylko w nowe serca, i bicia ich przyśpiesza, ono ożywia nasze myśli i wspomnienia i powstaje przed nami z każdego grobowca wieczne i nieśmiertelne.

• O, nic nie umiera! Bo nie ma śmierci, a życie trwa wiecznie, choć się przelewa czasem w tony pieśni, słowa prorocze, w promienie światłości, w mądrość i wiarę.

• Ptak pieśni gminnej nigdy nie umiera, a żyje dawno i wszystko pamięta: i wielkich bohaterów, i klęski okropne, wszystkie nadzieje i wszystkie zawody

• Smutny jestem – odpowiada duch pognębionego – bo czyny moje umarły wraz ze mną, zostały zapomniane, jak ja pod tą skałą. Żaden śpiew o nich nie rozbrzmiewał po świecie