Absolutyzm oświecony

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Absolutyzm oświecony – odmiana absolutyzmu - forma ustroju państwa rozpowszechniona w Europie w II połowie XVIII w., w której władca uznaje niektóre zasady umowy społecznej między sobą a społeczeństwem, przyznaje mu pewne wolności np. tolerancję religijną, jednocześnie jednak pozostając monarchą absolutnym, sprawującym władzę nad wszelkimi dziedzinami administracji państwowej. Mianuje się pierwszym sługą państwa. Z teorii tej korzystali władcy w celu umocnienia swoich rządów.

  • Absolutyzm oświecony posługiwał się argumentacją racjonalistyczną.
  • Realnie rzecz biorąc, na miano oświeconego władcy zasługuje w dziejach bardzo niewielu monarchów.
  • W ustroju tedy, który zwie się absolutyzmem oświeconym, u istoty rzeczy głęboko tkwi skaza fałszu i kłamstwa. Monarcha oświecony zupełnie tak samo jak despota czy tyran chce przede wszystkim utrzymać się za wszelką cenę przy władzy nieograniczonej.