Życia mego kwiat

Życia mego kwiat – tom poezji Marii Czaykowskiej, wydany pośmiertnie w 1921 roku.

• Berłem w ręku mi została pusta
  Snów łodyga, owoc jej zerwany
  Hen potoczył się – tylko drewniany
  Pręt pozostał – łzy ócz, żądne usta.

• Chaos i zamęt – skąd żadna ścieżyna
  Nie wiedzie prosto do życia podwoi.

• Do domu zdążam – gdzie nikt mnie nie czeka,
  Nikt ze mną krzyża nie dźwignie sromoty,
  Bo któżby zechciał w dzień jasnością złoty
  Kwilić nad dolą jednego człowieka?

• Gdy własnej śmierci stanę oko w oko
  Odetchnę z ulgą. Ciemnym drogowskazem
  Do bram nicości był mi ból. Z nim razem
  Łaknę się ciszą upoić głęboką.

• Gdzie gnieździ się rozpaczy jadowita, brzydka
  Żmija – gdzie złych przeznaczeń rozpostarta księga.

• Idę przez mroków labirynt zawiły,
  Złowróżbnych znaków zaklętą dziedzinę
  Z pewnością dziwnie jasną, że tu zginę,
  Bo z każdą chwilą słabną moje siły.

• Milczysz, choć może usta twe pragną spowiedzi.
  Pracą uciszasz duszę w bolesnej rozterce…
  I nie wiesz, że za szybą opodal – cię śledzi
  Dwoje oczu i bije cudzoziemki serce.

• Na rusztowaniu niezdarnem i kruchem
  Mym ideałom wznieść chciałam świątynię

• Nie wiem, dlaczego – gdy się słońce śmieje
  Cierpienie staje w progu mego domu:
  Przychodzi znikąd, pełza pokryjomu,
  Snuje po kątach dawnych zdarzeń dzieje.

• Przegrałam. Wkoło współczujące twarze
  Wpatrzone we mnie. Precz! ja się nie skarżę.

• Rzuć w proch uliczny bogactwo twej duszy!
  I nie płacz po niej.
  Wierz, że potęga gwiazd ciemność rozprószy,
  Życie odsłoni.

• Skarbem mym – dusza pokutnica,
  Która ból swój w głębinach ukryła,
  Żary pragnień na popiół zgasiła,
  Lodem wieje, jak głucha ciemnica.

• Smutku wzniosły, dostojny, wielki majestacie,
  Któryś zszedł w mą szarzyznę w królewskiej koronie.

• Stłacza mi piersi znużenia wzrok szary
  I w twarz złowieszczy ciska syk: Tyś moja…

• Stłukła się czara, złudzeń zdziałana skarbnicą;
  Obojętność ster wzięła i czuwa – Śpij serce!

• Szare znużenie wlokąc ciężkie szaty
  I skrzydeł swoich olbrzymi cień śniady,
  Wkracza milczące wśród gwarnej biesiady
  I rozpościera kir na stół bogaty.

• Śmiertelnie ranna własnych wysiłków głupotą
  W ten dzień, co ociężały budzi się powoli…

• Widzę, jak życia mego kwiat w cieniu usycha…
  Zakwitł późno – i znikąd opieka troskliwa
  Nie wyjrzała ku niemu. Kwiat mój dogorywa;

• Za cmentarnym wzrósł murem – tam, gdzie nie dosięga
  Z promieni srebrnych szczęścia ani jedna nitka,

• Że gmach mój runął – a ja w świat szeroki
  Wygnana – noszę jadowitą zmorę
  Pamięci, zbrojnej szponami ostremi…