Wojciech Bartoszewski

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Wojciech Bartoszewski (ur. 1955) – polski aforysta.

• Cóż z tego, że dobro zwycięża, jeśli zło stać na przegraną.

• Cóż z tego, że prawda gra główną rolę, jeśli głupota pilnuje kurtyny.

• Dom głupoty jest otwarty dla wszystkich, ale opuszczają go tylko niektórzy.

• Jedni muszą się wewnętrznie przełamać, inni tylko przygiąć.

• Jeśli przyszłość nie otworzy nam drzwi, to większość wyskoczy oknem.

• Kiedy coś uparcie gaśnie – zaufaj iskierce nadziei.

• Lepiej, żeby obłok bujał w człowieku niż odwrotnie.

• Makaron daje zupie loczki.

• Mam za dużo energii, żeby pracować.

• Miłość – wszędzie jej pełno, a każdemu jej brak.

• Miłość jest jak polna mysz, trzeba dobrego kota, by ją złapać.

• Mowę wiatru tłumaczy szelest listowia.

• Na końcu przywidzenie jest jasność pomyłki.

• Natchnienie – sztuczne oddychanie poetów.

• Nie wierzcie zegarom – czas wymyślił je dla zabawy.

• Niektóre rzeczy spadają nam jak z nieba i urządzają piekło.

• Obiecuje tak wiele, że stworzył własne „obiecadło”.

• Plączą się myśli, gdy chcą w swoją sieć złapać jakieś kłamstwo.

• Po co twarz ludziom, którym patrzą tylko na ręce.

• Połączone dna tworzą niektórym ziemię obiecaną.

• Słowa – to tylko odważniki myśli.

• Trafiamy w ślepy zaułek, gdy światłami rządzą cienie.

• Trudno zostać kowalem swego losu bez szewskiej pasji.

• W manewrach miłosnych chodzi o to, aby przeciwnicy polegli blisko siebie.

• W oczach świata nasze różowe okulary przestały być modne.

• W świecie faktów najszybciej urządza się abstrakcja.

• W trybie pilnym pojawiły się nowe złudzenia.
  • Zobacz też: złudzenie

• Wielu ludzie zastanawia się, jak zrobić po ludzku jakieś świństwo.

• Zmarszczka. Fala na rzece czaru.