Tadeusz Miciński

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Tadeusz Miciński (1873–1918) – polski pisarz i poeta.

• Jesienne lasy poczerwienione
  goreją w cudnym słońca zachodzie.
  Witam was, brzozy, graby złocone
  i fantastyczne ruiny w wodzie.
  • Źródło: Akwarele

• Nie myśl, że Bóg nas rzucił wśród powodzi,
  jako szczenięta. Przy Tobie dwa duchy dziewicze –
  jedna Cię umarłego położy na znicze,
  a druga Cię, jak matka na nowo odrodzi.
  • Źródło: Bojan

• W zmarzłej dolinie Cienia śmierci,
  gdzie gwiazd migocą sarkofagi,
  buduję sobie dół – i nagi
  z płomieniem schodzę w cienie śmierci.
  • Źródło: *** (Duch mój zamieszkał...)

• Żyje we mnie jakiś głuchy płacz – jakiś szloch i płacz żyją we mnie –
  niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych kropel tajny jęk.
  • Źródło: Melancholia

• Trzeba, żeby Polacy nareszcie zaczęli czytać Biblię.
  Nareszcie wówczas by zrozumieli, jak tańczą od lat tysiąca pod muzykę zmyloną zupełnie.
  • Źródło: Nietota. Księga tajemna Tatr

• Polak Polakowi wilkiem?
  • Polonus Polono lupus? (łac.)
  • Źródło: Nietota. Księga tajemna Tatr

• Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,
  lecący z jękiem w dal -- jak głuchy dzwon północy --
  ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy
  iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.
  • Źródło: Lucyfer