Szklany klosz

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Szklany klosz (The Bell Jar), powieść Sylvii Plath z 1963 roku.

• Dla człowieka siedzącego pod szklanym kloszem, znieczulonego na wszystko, zatrzymanego w rozwoju jak embrion w spirytusie, całe życie jest jednym wielkim, złym snem.

• Jak człowiek zacznie tylko o czymś marzyć, to nieuchronnie doznaje rozczarowania.

• Kobiet nie powinno się wpuszczać na salę porodową, bo będzie koniec z ludzkością.

• Księża to znani plotkarze.

• Ludzie ulepieni są głównie z piasku i leczenie kupki piasku nie może być rzeczą lepszą i szlachetniejszą aniżeli pisanie poezji.

• Mężczyzna to strzała skierowana w przyszłość, a kobieta jest miejscem, z którego ta strzała wychodzi.

• Mężczyźnie potrzebna jest towarzyszka życia (...) a kobiecie opiekun.

• Miliony lat ewolucji (...) i czym jesteśmy? Zwierzętami.

• Posiadanie męża i dzieci równa się przepierce mózgu – człowiek staje się czymś w rodzaju głupiego niewolnika w małym, totalitarnym państewku.

• Świat jest jedną wielką kupą śmieci.

• Wspólne rzyganie, jak mało co, robi z ludzi wiernych przyjaciół.

• Żadna wiara, nawet wiara katolicka, nie jest w stanie wypełnić człowiekowi całego życia. Żeby nie wiem jak długo klęczał i modlił się, to i tak musi jeść trzy posiłki dziennie, musi pracować i żyć wśród innych ludzi.

• Ale te przeżycia stały się częścią mojej istoty. -Są krajobrazem, w którym przyszło mi żyć.