Szósta klepka

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Szósta klepka, pierwsza część Jeżycjady autorstwa Małgorzaty Musierowicz, powstała w roku 1977.

• A kłamstwo jest lepkie, nie sposób się go pozbyć, brudzi wszystko wokół i brudzi twoje sumienie.
  • Postać: dziadek do Bobcia
  • Zob. też: kłamstwo

• – Ja nie jestem głodny! – zawiadomił świat Bobcio, mrugając oczkami i wydymając różowe usteczka. – Zjem tylko trochę marchewki, w marchewce jest witamina M.
  – A w kotlecie witamina K – powiedziała przebiegle ciocia Wiesia. Bobcio miał chysia na temat witamin, co należało inteligentnie wykorzystać.
  – Co za mania jakaś – naigrywał się ojciec Cesi. – Czy kto widział kiedy witaminę?
  – Ja widziałem! – ofuknął go Bobcio, srogo marszcząc jasne brewki. – Była zielona i łaziła po talerzu.
  – Duża była, mniej więcej? – dopytywał się Żaczek, zachowując całkowitą powagę.
  – O, taka – pokazał Bobcio. – Tu miała takie kropki. Wyglądała bardzo zdrowo.
  – Nie może być.
  – Powiedziała mi, że jak nie zjem sałaty, to nigdy nie zostanę strażakiem pożarnym.
  – O Boże – powiedział Żaczek. – To byłoby tragiczne.
  – Tragiczne – powtórzyło dziecko, lubując się nowym słowem. – Tragiczne, psiakrew.

• Los puka do drzwi na różne sposoby. Niekiedy odbywa się to rozgłośnie w pełni dramatycznie – niekiedy zaś cicho i podstępnie.
  • Zobacz też: los

• Wejścia Cesi prawie nie zauważono.
  – ... i moje najlepsze, angielskie kalki! – ojciec Cesi kończył właśnie akt oskarżenia. – Co ty sobie właściwie myślałeś, Bobek?
  – Myślałem sobie właściwie, że fajnie się palą – odpowiedział chłopczyk prawdomównie.
  – Ale dlaczego właśnie kalki?
  – Sam je palisz – wytknął Bobcio wujowi.
  – Ale zużyte! Rozumiesz?
  – Rozumiem – zgodził się Bobcio wpijając w wuja wierne i uczciwe spojrzenie.
  – A firanki, firanki, panie tego?! – wtrącił ochryple dziadek. – Od firanek zazwyczaj zaczyna się...
  – Pożar! – krzyknął Bobcio, który był dzieckiem mądrym i domyślnym.
  Dziadek irytował się, kiedy mu przerywano lub, co gorsza, pozbawiano jego wypowiedzi puenty.
  – Cicho bądź, smarkaczu! Czegoś to taki wesoły, hę?
  – Bobeczku – wtrąciła mama Żakowa swoim ciepłym altem. – Czy ty się wcale nie boisz?
  – A czego?
  – Kary. Za ten pożar.
  Bobcio zastanowił się głęboko, starając się wniknąć w samego siebie.
  – Nie za bardzo – wyznał wreszcie.
  – On sobie z nas bimba! – warknął dziadek.
  – Hi, hi! – wyrwało się Bobciowi.
  Cesia usiadła ze znużeniem przy wielkim stole.
  – A co się właściwie stało?
  – Bobcio usiłował w nocy podpalić dom – rąbnął ojciec.
  – Aha – mruknęła Celestyna bez zdziwienia.