Stanisław Car

Stanisław Car (1882-1938) – polski prawnik, polityk, wiceminister, a następnie minister sprawiedliwości. W latach 1930-1935 wicemarszałek Sejmu, następnie marszałek Sejmu IV kadencji 1935–1938.

• (...) funkcje państwa, jego zadania i cele bardzo się skomplikowały i są obecnie znacznie bardziej złożone.(...) Dziś życie gospodarcze wymaga, aby państwo mogło w nie wtargnąć ze swoją władzą. Aktywność państwa uzasadniona jest więc koniecznością wprowadzenia cieszącej się wówczas popularnością polityki interwencjonizmu państwowego. Nowe zadania państwa nie koncentrują się wyłącznie w sferze gospodarki. Według prof. Makowskiego: „dzisiaj wymaga się od państwa aby pośredniczyło w konfliktach pomiędzy zorganizowanymi grupami społecznymi w zakresie sporów o interesy ekonomiczne, narodowe, kulturalne, religijne, przeobrażało strukturę społeczeństwa”.
  • Opis: O koncepcji nowego ustroju państwa Polskiego. Przemówienie wygłoszone na posiedzeniu plenarnym Sejmu dnia 26 stycznia 1934 r.
  • Źródło: Idee przewodnie Konstytucji kwietniowej – Robert Matysiak [1], za: Makowski, Państwo..., s. 7

• My uważamy, że władza państwowa jest jednolita i niepodzielna i że tę władzę reprezentuje Prezydent Rzeczypospolitej, który jest przede wszystkim głową państwa i najwyższym arbitrem rozstrzygającym konflikty pomiędzy organami władzy państwowej. Toteż władza prezydenta musi być nadrzędna.(...) Czy nadrzędność ma być synonimem władzy absolutnej? Nic podobnego! Jeżeli mówimy o nadrzędności władzy Prezydenta Rzeczypospolitej, to mamy na względzie tę konieczną funkcję (...) arbitrażu w wypadku powstawania konfliktów (...) W tym ujęciu nadrzędność jest wykładnikiem dążenia do utrzymania harmonii w państwie – w żadnym jednak razie, nie jest wyrazem absolutystycznych tendencyj
  • Opis: O strukturze władzy wg. wizji „piłsudczyków”.
  • Zasady nowej konstytucji, w: Polska koncepcja autorytaryzmu, Warszawa 1996, s. 146–147–Stanisław Car

• (...) we Włoszech jednostka przestała być podmiotem praw i obowiązków w życiu politycznym państwa (...). O Rosji Sowieckiej już nie ma co mówić, bo metody utrwalania reżimu bolszewickiego wykazały dowodnie, że jednostka jako czynnik polityczny tam nie istnieje. To samo można powiedzieć o Niemczech hitlerowskich, które przekreśliły w sposób brutalny prawa człowieka. We wszystkich tych krajach państwo stało się celem samo w sobie, jego stanowisko władcze pochłania i absorbuje jednostkę.
  • Opis: O stosunkach jednostka-państwo.
  • Źródło:Zasady nowej konstytucji, w: Polska koncepcja autorytaryzmu, Warszawa 1996, s. 151–Stanisław Car