Rodzina Połanieckich
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Rodzina Połanieckich, powieść autorstwa Henryka Sienkiewicza z 1895 roku.
-
Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.
- Starokawalerstwo, jeśli nie zawsze, to najczęściej jest ukrytą tragedią.
- Opis: tom I, rozdział 2.
- Pamięć to skład, w którym leży przeszłość, a wspomnienie ma miejsce wówczas, gdy się do tego składu wchodzi, żeby coś wydobyć.
- Opis: tom I, rozdział 2; postać: Marynia Pławicka.
- Kobieta – byle była ogromnie dobra, ogromnie pewna i bardzo moja, i bardzo kochana.
- Opis: tom I, rozdział 2; postać: Stanisław Połaniecki.
- W mieście wszystkie dziwactwa ludzkie i śmieszności ścierają się wzajemnie, a na wsi łatwiej ludzie zmieniają się w oryginałów.
- Opis: tom I, rozdział 2; postać: Marynia Pławicka.
- Wszystkie systemy filozoficzne mijają jak cienie, a msza po staremu się odprawia.
- Opis: tom I, rozdział 2; postać: Stanisław Połaniecki.
- Rozum to także latarka, którą nam Bóg dał w rękę.
- Opis: tom I, rozdział 6; postać: Stanisław Połaniecki.
- Nic się tak nie pamięta, jak to, co się widziało w dzieciństwie. A choć wiele rzeczy nie odczuje ani nie zrozumie, to przychodzi później i przychodzi bardzo przyjemnie.
- Opis: tom I, rozdział 6.
- Skoro żyję, więc chcę, żeby się to życie komuś i mnie na coś zdało.
- Opis: tom I, rozdział 7, postać: Stanisław Połaniecki.
- Wyrachowanie polega na tym, żeby nie żałować na to, co warte.
- Opis: tom I, rozdział 7.
- Najtrudniej jest porzucić szczęście, które nie tylko jest upragnione, ale i zaczęte.
- Opis: tom I, rozdział 11.
- Jest w samobójstwie to okropnego, że powinno się je potępić, a potępiając, ma się takie wrażenie, jakby się nie miało żadnego współczucia dla nieszczęścia.
- Opis: tom I, rozdział 13; postać: Marynia Pławicka.
- Współczucie trzeba mieć dla tych, którzy jeszcze czują, a więc dla żywych.
- Opis: tom I, rozdział 13; postać: Stanisław Połaniecki.
- Zostaje jedna nicość i jakaś przyszłość ślepa, głucha, bezrozumna, z twarzą idioty.
- Opis: tom I, rozdział 18; refleksje Stanisława Połanieckiego na temat dalszego życia.
- Miłosierdzie, empiryjskie światło, wieczność – połączenie – a w rzeczywistości co? – trup dziecka na cmentarzu i matka, która wije się z bólu...
- Opis: tom I, rozdział 19; postać: Stanisław Połaniecki.
- W kochance szukaj sobie czego chcesz: dowcipu, temperamentu, poetycznego nastroju, wrażliwości, ale z żoną trzeba żyć lata, więc szukaj w niej tego, na czym się można oprzeć – zasad.
- Opis: tom II, rozdział 1; postać: Hipolit Maszko.
- Wiem, w czym może być szczęście życia – w dzieciach.
- Opis: tom II, rozdział 2; postać: Stanisław Połaniecki.
- Giną stare tradycje! Iluż to ludzi dawniej dochodziło przez testamenta do majątków, a dlaczego? Bo istniała miłość i solidarność w rodzinach.
- Opis: tom II, rozdział 5; pan Pławicki wyraża żal do zmarłej kuzynki z powodu pominięcia go w testamencie.
- Tak! wszyscy zawsze wszystko przewidują... po fakcie – i z człowieka, w którego piorun trzasł, robią w dodatku głupca lub wariata.
- Opis: tom II, rozdział 6; zwierzenia Hipolita Maszki po nieudanym pojedynku z Antonim Gątowskim.
- Chrystus jest w życiu pojedynczych ludzi, ale go nie ma w historii.
- Opis: tom II, rozdział 7; postać: profesor Waskowski.
- Istnieje umieranie i istnieją cmentarze, ale śmierci po prostu nie ma.
- Opis: tom II, rozdział 7; rozterki Stanisława Połanieckiego przy grobie Litki Chwastowskiej.
- W moim świecie nie ma na nic odpowiedzi, są tylko koła błędne, które staczają się w przepaść.
- Opis: tom II, rozdział 7; postać: Stanisław Połaniecki.
- List nie ma oczu, które zachodzą łzami, nie ma twarzy, która się uśmiecha zarazem smutno i słodko, nie ma głosu, który drga, nie ma rąk które się wyciągają. List można czytać i rozumieć, jak się chce, bo to tylko czarne litery na obojętnym jak śmierć papierze.
- Opis: tom II, rozdział 8; postać: Marynia Pławicka.
- Kochać – to już dobrze, ale jest jeszcze coś lepszego – to być kochanym.
- Opis: tom II, rozdział 10; postać: Edward Bukacki.
- Oto poczuł, że to nie tylko zwykły prawny obrządek, na mocy którego mężczyzna zyskuje prawo do kobiety: ale że w tym związaniu rąk, w tej przysiędze jest jakaś tajemnicza, zaświatowa moc – jest po prostu Bóg, przed którym uchyla się dusza i serce drży.
- Opis: tom II, rozdział 11; odczucia Stanisława Połanieckiego podczas zawierania małżeństwa z Marynią Pławicką.
- Patrzę, widzę i nie wierzę, że to prawda!
- Opis: tom II, rozdział 12; zachwyt Maryni Połanieckiej w czasie podróży poślubnej do Wenecji.
- Czymś naprawdę rzeczywistym w życiu jest tylko śmierć – chociaż z drugiej strony, to znów nie racja, żeby przedtem, nim ona przyjdzie, mówić na wino, że to ocet.
- Opis: tom II, rozdział 17; rozterki Edwarda Bukackiego na kilka godzin przed śmiercią.
- Dziś jeszcze jest dobrze w porównaniu z tym, co może być jutro, pojutrze, za miesiąc, za rok... A tu przecie chodzi o całe życie.
- Opis: tom II, rozdział 22; zwątpienie Maryni Połanieckiej w przyszłość jej małżeństwa.
- To nie sztuka pisać książki. Byle trochę talentu – to i dosyć; ale przeprowadzić w życiu to, o czym mówią książki, to daleko większa sztuka, a przy tym, co za zabawa!...
- Opis: tom II, rozdział 24; postać: Aneta Osnowska.
- Są kobiety, które lubią muzykę duszą, a są takie, które ją lubią skórą i takich bym się bał.
- Opis: tom III, rozdział 7; myśl Edwarda Bukackiego.
- Kto życie bierze lekko ten może sobie na wszystko pozwolić, ale ja go lekko nie biorę.
- Opis: tom III, rozdział 8; myśl Stanisława Połanieckiego.
- Są ludzie, którzy wierzą nie z miłości, ale jakby tylko dlatego, że ateizm zbankrutował... jakby z rozpaczy.
- Opis: tom III, rozdział 15; koncepcja profesora Waskowskiego.
- Zobacz też: ateizm
Zobacz też:
