Przeboje i podboje
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przeboje i podboje (ang. High Fidelity) – brytyjsko-amerykański film z 2000 roku będący adaptacją powieści Nicka Hornby'ego pod tytułem Wierność w stereo.
Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznawane za wulgarne.
- Co było pierwsze? Muzyka czy nieszczęście? Ludzie martwią się dziećmi bawiącymi się bronią, oglądającymi brutalne teledyski, martwią się, że jakaś kultura przemocy je skusi, a nikt nie przejmuje się dzieciakami słuchającymi tysięcy, dosłownie tysięcy piosenek o złamanych sercach, odrzuceniu, bólu, nieszczęściu i stracie. Czy słucham, popu, bo jestem nieszczęśliwy? Czy jestem nieszczęśliwy, bo słucham popu?
- – Mogę się mylić.
– Nie możesz. Mylisz się.
- Nie spotkałem nikogo tak obiecującego jak Laura od kiedy zostałem DJ-em, a spotykanie obiecujących kobiet jest właśnie powodem dla którego zostaje się DJ-em.
- – Widzę, że porządkujesz płyty. A więc jak to będzie, chronologicznie?
– Nie.
– Nie alfabetycznie?
– Nie.
– To jak?
– Autobiograficznie.
– Nie pierdol.
- – Zachowujecie się jak niedoceniani nauczyciele, więc sracie na ludzi, którzy wiedzą mniej od was.
- Żadna kobieta w historii nie miała lepszego seksu niż twój z Ianem... w mojej wyobraźni.
[edytuj] Autorzy scenariusza
Nick Hornby, D.V.DeVincentis, Steve Pink, John Cusack, Scott Rosenberg