Pola Gojawiczyńska

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Pola Gojawiczyńska (1896–1963) – polska pisarka.

• I cóż to musi być za szczęście nad szczęściem móc powiedzieć drugiemu człowiekowi: przyłożę cię jako pieczęć do serca swego, jako pieczęć do ramienia swego.

• Nasze obcowanie z ludźmi stało się wszystkim, tylko nie tym, co to słowo w sobie zawiera. Jest straszliwym kluczeniem w gąszczu zasadzek, w ciemności słów, w uprzejmości uśmiechów.

• Nie ma lepszego narzędzia propagandy dla kraju, jak jego literatura.

• Nie można się ustrzec, aby nie mówić także do rzeczy martwych.

• Potrzebny jest czyjś uśmiech, aby samemu też się uśmiechnąć.

• Smutek to najgorsza pora dnia.

• W miłości nie wystarczają ludzi, świat, powierza się miłość mocom najwyższym, tajemnym i najwznioślejszym.

• W nieporozumieniu z ludźmi zawsze jesteśmy winni. Trzeba tylko odnaleźć tę winę.

• Wieczna przemiana, która się w nas dokonywa, to jest życie.

• Z literatury się nie żyje. Żyje się przy literaturze, poprzez literaturę, koło niej. Mnóstwo ludzi żyje z książki – ale sam jej twórca wyżyć z tego nie może.

• Żyć można jakkolwiek bądź, wszystko jedno, jak się żyje, jak się przeżywa życie. Zawsze ono wychodzi na złe, kończy się jakby w pół drogi.