Na dobre i na złe

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Na dobre i na złe – serial obyczajowy o tematyce medycznej emitowany przez TVP 2 od 1999 roku.

Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.

Spis treści 1 Odcinek 1, Spotkanie po latach 2 Odcinek 2, Odzyskana miłość 3 Odcinek 3, Życiowa decyzja 4 Odcinek 4, W obliczu prawdy 5 Odcinek 5, Chorobliwa miłość 6 Odcinek 6, Osierocone szczęście 7 Odcinek 7, Ryzykowna gra 8 Odcinek 8, Rozstanie 9 Odcinek 9, Nowe życie 10 Odcinek 10, Szantaż 11 Odcinek 11, Zmowa milczenia 12 Odcinek 12, Próba miłości 13 Odcinek 13, Zerwana kurtyna 14 Odcinek 14, Cena przyjaźni 15 Odcinek 15, Rozdroża serca 16 Odcinek 16, W pułapce uczuć 17 Odcinek 17, W oczekiwaniu na życie 18 Odcinek 18, Trudny wybór 19 Odcinek 19, Ucieczka donikąd 20 Odcinek 20, Rozbite szczęście 21 Odcinek 21, Dogonić życie 22 Odcinek 22, Przejście 23 Odcinek 23, Męska decyzja 24 Odcinek 24, Upadek 25 Odcinek 25, Zaskakująca diagnoza 26 Odcinek 26, Zdążyć przed czasem 27 Odcinek 27, Cena przebaczenia 28 Odcinek 28, Spóźniona skrucha 29 Odcinek 29, Przegrane zdrowie 30 Odcinek 30, Kłopotliwy pacjent 31 Odcinek 31, Pojednanie 32 Odcinek 32, Na granicy życia 33 Odcinek 33, Gra pozorów 34 Odcinek 34, Wyznanie 35 Odcinek 35, Życiowa tajemnica 36 Odcinek 36, Fałszywe oskarżenie 37 Odcinek 37, Na scenie życia 38 Odcinek 38, Niebezpieczna zabawa 39 Odcinek 39, Narzeczona 40 Odcinek 40, Siostrzana miłość 41 Odcinek 41, Echa przeszłości 42 Odcinek 42, Wyrok 43 Odcinek 43, Zagubione dziecko 44 Odcinek 44, Zdrowie na sprzedaż 45 Odcinek 45, Skuteczna samoobrona 46 Odcinek 46, Niefortunny skok 47 Odcinek 47, Niebezpieczne hobby 48 Odcinek 48, Proroczy sen 49 Odcinek 49, Ślub 50 Odcinek 50, Tragiczne porachunki 51 Odcinek 51, Na ratunek 52 Odcinek 52, Prawdziwy przyjaciel 53 Odcinek 53, Wróżba 54 Odcinek 54, Za głosem serca 55 Odcinek 55, Słodki koleżka 56 Odcinek 56, Matczyna miłość 57 Odcinek 57, Żołnierska decyzja 58 Odcinek 58, Złoty strzał 59 Odcinek 59, Ukryte marzenia 60 Odcinek 60, Prawdziwa odwaga 61 Odcinek 61, Osierocona miłość 62 Odcinek 62, Fatalny prezent 63 Odcinek 63, Braterskie więzy 64 Odcinek 64, Rodzinna tęsknota 65 Odcinek 65, Zaborcza zazdrość 66 Odcinek 66, Rezerwiści 67 Odcinek 67, Gorzka prawda 68 Odcinek 68, Skradzione dzieciństwo 69 Odcinek 69, Zgubny zwyczaj 70 Odcinek 70, Niezwykła nowina 71 Odcinek 71, Bezdomna samotność 72 Odcinek 72, Przełomowa decyzja 73 Odcinek 73, Cena honoru 74 Odcinek 74, Kulturysta na skróty 75 Odcinek 75, Szczęśliwy strażak 76 Odcinek 76, Amator sztuki miłosnej 77 Odcinek 77, Bolesna prawda 78 Odcinek 79, Niepokój serca 79 Odcinek 79, Matczyne oczekiwanie 80 Odcinek 80, Zaniedbane serce 81 Odcinek 81, Rozliczenie z przeszłością 82 Odcinek 82, Powrót syna marnotrawnego 83 Odcinek 83, Narodzone szczęście 84 Odcinek 84, Decydujące chwile 85 Odcinek 85, Potęga miłości 86 Odcinek 86, Dwa serca 87 Odcinek 87, Oszukać śmierć 88 Odcinek 88, Ojcowski obowiązek 89 Odcinek 89, Dziecięca fantazja 90 Odcinek 90, Kibice 91 Odcinek 91, Wróżbita 92 Odcinek 92, Za wszelką cenę 93 Odcinek 93, Odnaleźć siebie 94 Odcinek 94, Nieoczekiwana wizyta 95 Odcinek 95, Napad 96 Odcinek 96, Przestępca czy ofiara 97 Odcinek 97, Zarobkowa turystyka 98 Odcinek 98, Skuteczny cios 99 Odcinek 99, Przegrane ambicje 100 Odcinek 100, W trosce o przyszłość 101 Odcinek 101, Test na miłość 102 Odcinek 102, Zagadkowa przypadłość 103 Odcinek 103, Zawodowy pechowiec 104 Odcinek 104, Szczęście za kratami 105 Odcinek 105, Internetowe uczucie 106 Odcinek 106, Przełomowe wyznanie 107 Odcinek 107, Nieoczekiwane wiadomości 108 Odcinek 108, Cena zdrowia 109 Odcinek 109, Niebezpieczna fascynacja 110 Odcinek 110, Sercowe rozterki 111 Odcinek 111, Ambulans w potrzasku 112 Odcinek 112, Pacjent w zalotach 113 Odcinek 113, Ostatnie słowo 114 Odcinek 114, Taneczny układ 115 Odcinek 115, Siódme przykazanie 116 Odcinek 116, Niebieska sukienka 117 Odcinek 117, Tragiczna pomyłka 118 Odcinek 118, Sądny dzień 119 Odcinek 119, Kłusownik 120 Odcinek 120, Uratujcie moją mamę 121 Odcinek 121, Kłopotliwa miłość 122 Odcinek 122, Sąsiedzka pomoc 123 Odcinek 123, Tajemnica Agnieszki 124 Odcinek 124, Lekarski debiut 125 Odcinek 125, Awaria 126 Odcinek 126, Ludzki weterynarz 127 Odcinek 127, Biała niedziela 128 Odcinek 128, Pierwsza miłość 129 Odcinek 129, Kawalerski wyskok 130 Odcinek 130, Rozwiane nadzieje 131 Odcinek 131, Wybuch 132 Odcinek 132, Śmiertelna diagnoza 133 Odcinek 133, Po drugiej stronie życia 134 Odcinek 134, Apetyt na wszystko 135 Odcinek 135, Rozpaczliwa oferta 136 Odcinek 136, Oskrzelowy song 137 Odcinek 137, Tajemniczy pasażer 138 Odcinek 138, Wspólna sprawa 139 Odcinek 139, Rozterki burmistrza 140 Odcinek 140, Testament 141 Odcinek 141, Końcowy bilans 142 Odcinek 142, Zaręczynowy pierścionek 143 Odcinek 143, Odważny krok 144 Odcinek 144, Ujawnione sekrety 145 Odcinek 145, Wypadek 146 Odcinek 146, Nocny rajdowiec 147 Odcinek 147, Grzybowy przysmak 148 Odcinek 148, Kolorowa precyzja 149 Odcinek 149, Zamknięta wrażliwość 150 Odcinek 150, Dyskoteka w pigułce 151 Odcinek 151, Szczęście w nieszczęściu 152 Odcinek 152, Przedawkowane ambicje 153 Odcinek 309, Przegrany mecz 154 Odcinek 319, Zaniedbania i konsekwencje 155 Odcinek 320, Nieoczekiwany powrót 156 Odcinek 340, Miodowy miesiąc 157 Odcinek 342, Śmiertelna choroba 158 Odcinek 374, Pogoda na jutro 159 Odcinek 375, Noc poślubna 160 Odcinek 376, Tajemnica Wiktorii 161 Odcinek 377, Konfrontacja 162 Odcinek 379, Dar od losu 163 Odcinek 380, Zawód na całe życie 164 Odcinek 381, Pacjent z importu 165 Odcinek 383, Paraliżująca przeszłość 166 Odcinek 384, Izba przyjęć 167 Powiedzenia głównych bohaterów

[edytuj] Odcinek 1, Spotkanie po latach

• Agata Kwiecińska: Przepraszam bardzo, nic się Panu nie stało?
  Jakub Burski: A nie, nic, kurczę, najwyżej nie będę miał dzieci!
  Agata: Strasznie mi przykro! Może byłoby dobrze, żeby zobaczył pana lekarz? To jest dobry szpital, na pewno panu pomogą!
  Jakub: Muszę iść na operację!
  Agata: Chyba jednak przecenia pan powagę tego wypadku, od razu operacja?
  Jakub: Owszem, tylko że to ja będę operował! Przepraszam bardzo!
  • Opis: Agata Kwiecińska uderzyła Jakuba Burskiego drzwiami samochodowymi na parkingu przed szpitalem.

• Jakub Burski: Zośka???
  Zosia Stankiewicz: Kuba???
  Jakub Burski: Zośka!!!
  Zosia: Kuba!!!
  Bruno: Zosia, Zosia, Zosia...(...) Co? Znowu razem, jak za dawnych lat? Na dobre i na złe??

• Agata Kwiecińska: W ubiegłym roku nasz szpital pilotował reformę, wtedy kasa była pełna... Ale pilotaż się skończył...
  Zosia Stankiewicz: I reforma się zaczęła.

• Ona tylko wygląda, że jest szorstka, w środku – delikatna jak puszek.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o Danucie Dębskiej, oddziałowej.

• To jest Zosia, twoja jedyna rywalka.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: do klaczy Morfiny.

• Pielęgniarka Magda Szymczak: Siostra oddziałowa jest przy nim.
  Jakub Burski: No, to mu akurat niewiele pomoże.
  • Opis: o desperacie, który chciał skoczyć z dachu.

• No skacz! Tylko uważaj, bo tam na dole mój samochód stoi. Jak mi go wgnieciesz, to się wkurzę! Takie zielone kombi (...).
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: do desperata.

• Prof. Tadeusz Zybert: Kogo my zatrudniamy, panie kolego?
  Bruno Walicki: Samych najlepszych, panie profesorze.
  • Opis: o tym, jak Jakub Burski poradził sobie z desperatem.

[edytuj] Odcinek 2, Odzyskana miłość

• A do matury to się uczyłaś przez sen?
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: komentarz do tego, że Magda czyta książkę pacjentowi, który jest w śpiączce.

• Ty opanuj się, masz kości składać, a nie łamać.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Jakuba, który poturbował Tomka.

• Jakub: Masz jakieś zdjęcie matki?
  Tomek: Ulubione zdjęcie matki! Nie wiesz, dlaczego, wujek?
  Jakub: Nie mów do mnie „wujek”!
  Tomek: To jak mam mówić? „Tato”?!
  • Opis: Jakub dowiaduje się, że ma syna

[edytuj] Odcinek 3, Życiowa decyzja

• On ma 16 lat. A te 16 lat to jest jakaś czarna dziura, której nie potrafię zasypać.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o latach, przez które nie wiedział, że ma syna.

• Tomek Kozal: Demokracja?
  Jakub Burski: Powiedzmy – monarchia oświecona.
  • Opis: dogadywali się, jaki układ będzie między nimi.

• Tadeusz Zybert: Mięśnie poszarpane, kość przepiłowana... zastanawiam się jednak, czy amputacja nie byłaby rzeczą rozsądniejszą.
  Jakub: Tętnica nie wygląda najgorzej, powinna funkcjonować. Może byśmy spróbowali, profesorze? To jednak piłkarz.
  Tadeusz Zybert: I to ma być jedyny powód za utrzymaniem nogi?! (...) Nawet jeśli nam się to uda, to i tak już nie zagra.

• W poprzednim wcieleniu byłem faraonem.
  • Postać: Tomek Kozal.

• (...) trzeba ze sobą rozmawiać.
  • Postać: Tomek Kozal.

• Woli pan stracić nogę czy życie?!
  • Postać: prof. Tadeusz Zybert.
  • Opis: do piłkarza, któremu być może będzie trzeba amputować nogę, na co mężczyzna się nie zgadza.

• Kim on jest bez swoich nóg?
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o piłkarzu.

• Przyszedłem na świat na dwóch nogach i mam zamiar na dwóch nogach odejść.
  • Postać: piłkarz „Lufa”.

[edytuj] Odcinek 4, W obliczu prawdy

• Panie doktorze, a mógłby mi pan coś dać, żebym znowu zasnął?
  • Postać: pacjent Krzysztof Siedlecki, który wybudził się ze śpiączki i dowiedział, że jego narzeczona nie żyje.

[edytuj] Odcinek 5, Chorobliwa miłość

• Maria Grodecka, matka Romana, bardzo otyłego pacjenta: (...) jedzenie to jego największa przyjemność.
  Roman Grodecki: I składanie samolotów.
  Bruno Walicki: To niech pan składa tych samolotów dużo więcej.

• Od wszystkiego się tyje, jeśli je się tego za dużo.
  • Postać: Roman Grodecki.

• Okrój to z tego czarnego i nałóż na talerze.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do syna Pawła o obiedzie, który Bruno przygotował.

• Roman Grodecki: Komu ja się mogę podobać?
  Zosia Stankiewicz: No. Siedząc w domu w takim stanie, to chyba tylko pana matce.

[edytuj] Odcinek 6, Osierocone szczęście

• Będzie dobrze. Musi być dobrze. Nie ma innego wyjścia.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

• Tomek Kozal: Gdzie czujesz się najbezpieczniej?
  Agnieszka Walicka: Chyba jednak w domu.

• (...) każdy za kimś tęskni.
  • Postać: Tomek Kozal.

• Dziecko potrafi być dużo bardziej logiczne niż dorosły.
  • Postać: Jakub Burski.

[edytuj] Odcinek 7, Ryzykowna gra

• Tadeusz Zybert: Umawialiśmy się, że przyjdziesz rano, a jest 9.00.
  Monika Zybert: 9.00 to jest rano.
  Tadeusz Zybert: Nie, 9.00 to jest przedpołudnie (...).

• Mama była wspaniała, ale odeszła cztery lata temu. Nie możesz żyć ciągle wspomnieniami.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do ojca.

• Monika, córka dyrektora Zyberta, odbywa staż w szpitalu w Leśnej Górze.
  Monika: Żadnych szczególnych względów, sam pan widział.
  Bruno (o Tadeuszu Zybercie): Gruby taki jest.

• (...) żeby wykształcić dzieciaka, potrzebne są pieniądze.
  • Postać: prostytutka Dżana.

• Tadeusz Zybert: Możemy o wszystkim zapomnieć.
  Dżana: Jeśli pan zdoła...?
  Tadeusz Zybert: Już zapomniałem.

[edytuj] Odcinek 8, Rozstanie

• Dzięki lekarzom działają – że tak powiem – pacjenci.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

• Bo ona ma więcej do stracenie niż ja. Czego można oczekiwać po kimś takim jak ja?
  • Postać: Tomek Kozal.
  • Opis: do ojca, wyjaśniając, dlaczego wziął na siebie winę Agnieszki.

• Jakub Burski: To nie można było powiedzieć? Dałbym ci pieniądze, kupiłbyś sobie jakieś spodnie.
  Tomek Kozal: Spokojnie, na razie kupiłeś mi... bardzo elegancką sukienkę.
  • Opis: aluzja do tego, że Jakub zapłacił za sukienkę, którą Agnieszka Walicka próbowała ukraść w sklepie.

• Czasami nam się wydaje, że wszystko skończone, a to dopiero początek.
  • Postać: pacjentka Marta.

[edytuj] Odcinek 9, Nowe życie

• Tylko dajcie jej znieczulenie, żeby... żeby nie bolało.
  • Postać: Daniel Stolarski.
  • Opis: o pobraniu nerki z ciała jego zmarłej siostry.

• Elżbieta Walicka: Agnieszka, czy jest coś, co ja powinnam wiedzieć...?
  Agnieszka Walicka: Na pewno mnóstwo rzeczy.

[edytuj] Odcinek 10, Szantaż

• Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić, tobie samej też nie.
  • Postać: Grzegorz Listkiewicz, ojciec Doroty, anorektyczki.

• Kolejna kandydatka na top modelkę.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o pacjentce cierpiącej na anoreksję.

[edytuj] Odcinek 11, Zmowa milczenia

• Ojciec udaje doktora Judyma, matka Coco Chanell, a ja nie mogę dostać głupich 50 złotych.
  • Postać: Agnieszka Walicka.

• Oddziałowa Danuta zastała w pokoju pielęgniarek zapłakaną Magdę.
  Danuta Dębska: Co się stało, Magda?
  Magda Szymczak: Nic. Nic, kłopoty osobiste.
  Danuta: Może będę mogła jakoś pomóc?
  Magda: Nie. Stracę taką szansę.
  Danuta: Jaką szansę? Magda, wykrztuś wreszcie, o co chodzi!
  Magda: Tak marzyłam... Mówił, że jeszcze przyjdzie, ale ja myślałam, że... że tak tylko mówi... A dzisiaj przyszedł, a ja mam dzisiaj dyżur... i prosiłam Kaśkę, żeby go wzięła... I ona już się prawie zgodziła, ale... W każdym razie z premiery nici, Krzysztof przyjdzie po mnie na darmo.
  Danuta: Krzysztof Siedlecki, tak? Ty masz ochotę iść na tę randkę?
  Magda: Siostra jeszcze pyta?
  Danuta: Uspokój się wreszcie, bo w takim stanie nie nadajesz się do pracy! Pacjentów chcesz straszyć? A poza tym jak ty będziesz wyglądać z takimi podpuchniętymi oczami na tej premierze, pomyślałaś? No, biorę za ciebie ten dyżur.
  Magda: Naprawdę?
  Danuta: A jak się będziesz głupio pytać, to się rozmyślę!

• A gdyby jeszcze był potrzebny jakiś niedouczony internista, to jestem do dyspozycji.
  • Postać: dr Adam Pawica.
  • Opis: po ostrej wymianie zdań z Jakubem.

• Agnieszka Walicka: Ale wszyscy im płacą!
  Tomek: To będzie wszyscy minus jeden.
  • Opis: o gangu wyłudzających pieniądze od uczniów liceum.

• Gabrysia Krukowska: Kuba, po kim ty jesteś taki głupi? Przecież nie po rodzicach! Ty uważasz, że twoje dziecko, twój syn, jest nożownikiem, co?
  Jakub Burski: Nie wiem, Gabrysiu, ja naprawdę nie wiem, co mam myśleć! (...)
  Gabrysia: Ja ci powiem, co masz myśleć! A raczej jak masz myśleć! Ty masz myśleć tak jak powinien myśleć ojciec dziecka! (...) Dopóki nie masz dowodów, że on jest winny, to masz mieć 200 procent pewności, że cały świat jest winien, tylko nie on!

[edytuj] Odcinek 12, Próba miłości

• Władysław Dębski, były mąż oddziałowej: Morfiny mi daj!
  Danuta Dębska: Ty oszalałeś?! Już ci wódka nie wystarcza?

• Jan: Trzeba wybaczać. Trzeba rozmawiać. Trzeba próbować się dla siebie zmienić.
  Grażyna: Myślisz, że mamy jeszcze szansę?
  Jan: Mam nadzieję. Musisz tylko jedno zrozumieć... że ja już więcej nie urosnę. Nie rozwiążę problemu łysiny. No i nie będę miał tyle wdzięku, co on.
  Grażyna: Wiesz, są ludzie tylko na dobre dni i inni na wszystkie. A tacy mogą być łysi, grubi, chodzić cały rok w jednej marynarce. Nie widziałam tego, wiesz? Byłam głupia.
  • Opis: Jan, mąż Grażyny, pacjentki szpitala, wybaczył żonie zdradę.

[edytuj] Odcinek 13, Zerwana kurtyna

• Kaśka: A ty mi zazdrościsz?
  Magda Szymczak: Czego? Tego, że w pięć minut wskakujesz każdemu facetowi do łóżka?
  Kaśka: Nie każdemu, tylko takim, którzy mają przed nazwiskiem co najmniej „lekarz medycyny”.

• (...) lekarze częściej z pielęgniarkami sypiają niż się żenią.
  • Postać: Magda Szymczak.

• Zawsze kończę to, co zaczynam. Mam to po tobie.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do ojca.

[edytuj] Odcinek 14, Cena przyjaźni

• Że też ona nie mogła złamać tej nogi w innym mieście.
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: o słynnej modelce, pacjentce szpitala.

[edytuj] Odcinek 15, Rozdroża serca

• Oczekiwanie na wyrok nie jest sympatyczne.
  • Postać: Andrzej Wojdak, pacjent.
  • Opis: o czekaniu na wynik biopsji.

• Jakoś nie mogę oswoić się z twoją troskliwością. Ale podoba mi się.
  • Postać: Agata Kwiecińska.
  • Opis: do Kuby.

[edytuj] Odcinek 16, W pułapce uczuć

• Nigdy dotąd nie myślałam o dziecku, ale teraz... teraz bardzo go pragnę. Jak nigdy niczego dotąd.
  • Postać: Agata Kwiecińska.

• Jakub Burski: Kocham cię.
  Zosia Stankiewicz: Tak bardzo chciałam to kiedyś usłyszeć...

• (...) to my, baby, jesteśmy odważne, a chłopy to tchórze.
  • Postać: pacjentka.

• Moja żona ma dużo spokojniejszą pracę, ale wolę, kiedy jest w domu. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do pacjentki Krystyny, policjantki.

• Zawsze nam się wydaje, że dzieci są małe, że nic nie rozumieją.
  • Postać: pacjentka Krystyna, policjantka.

• Jakub Burski: (...) mam nadzieję, że zniesiesz taki stres jak ślub ze mną.
  Agata Kwiecińska: To oświadczyny?
  Jakub: Robię to pierwszy raz, nie mam doświadczenia.(...)
  Agata: Kochasz mnie?
  Jakub: Będziemy mieli dziecko.
  Agata: Nie będziemy mieli dziecka.

[edytuj] Odcinek 17, W oczekiwaniu na życie

• Czasami lepiej nie wiedzieć, wiesz?
  • Postać: Tomek Kozal.
  • Opis: do Agnieszki, która bała się, że jej mama zdradza ojca.

• Wiesz, co jest największą zmorą kur domowych? Tak zwane praktyczne prezenty.
  • Postać: Elżbieta Walicka.

[edytuj] Odcinek 18, Trudny wybór

• W pracy pielęgniarki potrzebne jest powołanie (...).
  • Postać: Danuta Dębska.

• Nie ma nas. Tak naprawdę to chyba nigdy nie było.
  • Postać: Agata Kwiecińska.
  • Opis: do Jakuba.

• Jakub Burski: I co, dostałaś podwyżkę?
  Zosia Stankiewicz: Raczej kopniaka.

• (...) muszę się napić, żeby zasnąć.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 19, Ucieczka donikąd

• Ze śmiercią pacjenta jest podobnie jak z wypadkiem samochodowym. Należy wsiadać za kierownicę i jechać natychmiast, bo inaczej nastąpi blokada.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Wyobraź sobie Burczykową na stole operacyjnym. Ja ją usypiam, chłopcy ją kroją, a ona nagle się budzi, otwiera oczy, wyjmuje spod poduszki jakiś atlas chirurgiczny i mówi: „Panie doktorze, jak mnie pan tnie?! (...)”.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

• Niezły koktajl.(...) Przy tej mieszance, którą sobie zaaplikował, jeden lek wyklucza drugi.
  • Postać: Adam Pawica.
  • Opis: o próbie samobójczej Mikołaja.

• Jadwiga Ziemiańska: Zaczyna się kłócić z respiratorem.
  Zosia Stankiewicz: Próbuje samodzielnie oddychać.

• Istnieje teoria, że trzeba być niespełna rozumu, żeby chcieć zniszczyć to, co jest dla nas najcenniejsze – samych siebie.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do Mikołaja po jego próbie samobójczej.

[edytuj] Odcinek 20, Rozbite szczęście

• Agata Kwiecińska: Myślisz, że angażowałabym swój autorytet i dobro szpitala, żeby się na tobie odegrać?
  Jakub Burski: Mam nadzieję, że nie.

• Monika Zybert: Mój tato jest tutaj szefem.
  Mikołaj Mellado: To przechlapane.

• Tadeusz Zybert: Wyjeżdżam do Genewy, myślałem, że pójdziemy razem do sklepu i pomożesz mi wybrać garnitur.
  Monika Zybert: No jasne, że ci pomogę. A potem razem wyrzucimy tę obleśną aksamitną marynarkę.
  Tadeusz Zybert: O nie, tylko nie to! Jestem do niej bardzo przywiązany!
  Monika Zybert: Znacie się już ze... z dwadzieścia pięć lat!

• Jakub Burski: Sam jesteś?
  Bruno Walicki: Nie, z krasnoludkami.

[edytuj] Odcinek 21, Dogonić życie

• Bruno Walicki: No i jak się dzisiaj czujemy, Karolinko?
  Pacjentka Karolina: Pan chyba dobrze.

• Jak się nie grzeszy urodą, to trzeba czymś grzeszyć.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Umierać powinni starzy, zmęczeni ludzie, a nie młode dziewczyny.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Zawsze mi lepiej wychodziła praca dla innych niż myślenie o sobie.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

[edytuj] Odcinek 22, Przejście

• Co robi blondynka, której jest zimno? (...) Staje w kącie – dowiedziała się, że jest tam 90 stopni.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Był tak przystojny, że aż dech zapierało. Na szczęście to było krótkie zaparcie.
  • Opis: o swoim byłym mężu.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Faceci zdecydowanie lepiej gotują.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

[edytuj] Odcinek 23, Męska decyzja

• Człowiek to już taki jest, że chwyta się życia pazurami.
  • Postać: Genowefa Burczykowa.

[edytuj] Odcinek 24, Upadek

• Pytam, czy go bierzesz, bo jeśli szybko zrezygnujesz, to zdążę go dogonić.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: do Magdy o Krzysztofie, który wyznał Magdzie uczucia, a ta nie wierzyła w jego miłość.

• Elżbieta Walicka: Bruno, powiedz, że nic mu nie będzie. Obiecaj!
  Bruno Walicki: Chciałbym to powiedzieć. Ale nie mogę.
  Elżbieta: To mnie okłam. Okłam, ale tak, żebym w to uwierzyła!
  • Opis: o Pawle, synu Elżbiety i Brunona, który uległ wypadkowi podczas jazdy konnej.

[edytuj] Odcinek 25, Zaskakująca diagnoza

• Nie stać mnie na porażki, pomyłki.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

• Dwóch dorosłych mężczyzn, a bali się jednej słabej babie powiedzieć, że ma raka.
  • Postać: Genowefa Burczykowa.
  • Opis: do Jakuba Burskiego i Tadeusza Zyberta.

• Jednak po trzydziestu latach praktyki psychika pacjenta i jego reakcje są nadal dla mnie tajemnicą.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Genowefa Burczykowa (po operacji): Żyję...?
  Jadwiga Ziemiańska, anestezjolog: Czy ja wyglądam na anioła?

[edytuj] Odcinek 26, Zdążyć przed czasem

• Mikołaj Mellado: Dziękuję.
  Zosia Stankiewicz: Za co?
  Mikołaj: Że pozwoliłaś jej mnie dalej lubić.
  • Opis: o Julce.

• Myślałem, że najtrudniej jest zdecydować się na mówienie; okazuje się, że jeszcze trudniej jest mówić o tym, co się dzieje naprawdę w środku.
  • Postać: Mikołaj Mellado.

• W końcu bez obcego języka można jakoś żyć. Ja znam parę osób, które mają problem z polskim i też jakoś sobie radzą.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Nie powinniśmy wchodzić w kompetencje innych lekarzy.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• (...) najważniejsze jest życie człowieka.(...) przede wszystkim jesteśmy lekarzami, a potem dopiero urzędnikami.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Krzysztof Siedlecki: Nie wie pani, gdzie mogę znaleźć Magdę?
  Bożenka Leszczyńska: Zapewne w siódmym niebie. Znajduje się tam od pewnego czasu i chyba pan ma coś z tym wspólnego.
  Krzysztof Siedlecki: Ale bywa czasem w szpitalu?
  Bożenka Leszczyńska: Tylko ciałem, duch unosi się gdzieś wysoko.

[edytuj] Odcinek 27, Cena przebaczenia

• (...) teraz to ja chcę być najwspanialszą mamą na świecie.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.

• A ty nie wiesz, że kaktusy nie są roślinami błotno-bagiennymi?
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do ojca.

• A czy twoja staroświeckość akceptuje wizyty w agencjach towarzyskich?
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do ojca.

[edytuj] Odcinek 28, Spóźniona skrucha

• (...) palenie czterdziestu fajek dziennie przez 20 lat nie uchodzi na sucho.
  • Postać: Adam Pawica.

• Pielęgniarka Bożenka kolejny raz zarekwirowała ciężko choremu pacjentowi dużo papierosów.
  Bożenka Leszczyńska: I upycha to wszędzie, i za każdym razem znajduję to gdzie indziej.
  Bruno Walicki: A nie myślała pani o pracy celnika?

• Wy, palacze, jesteście jak złodzieje. Wiecie, że jest za to kara, ale myślicie, że może się uda.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Jak człowiek bardzo chce, to mu się wszystko uda.
  • Postać: pacjent Filip Nowak.

[edytuj] Odcinek 29, Przegrane zdrowie

• Prosił mnie, żebym się modlił... żebym się modlił o śmierć.
  • Postać: Tomek Kozal.
  • Opis: o sparaliżowanym dziadku.

• To jest bardzo miła pani i taka... obszerna.
  • Postać: Abdul Dialo.
  • Opis: o Burczykowej.

• Abdul Diablo.
  • Postać: Genowefa Burczykowa.
  • Opis: tak Burczykowa przekręcała zawsze nazwisko dra Dialo.

[edytuj] Odcinek 30, Kłopotliwy pacjent

• Więzień – kiedy jest w więzieniu. W szpitalu, na moim oddziale, to jest pacjent.
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: o Marku Zbieciu, pacjencie.

• Zwłoki są do sprzątnięcia. Starszy pan się przekręcił. Bo go wołam, wołam, a on nic, no to chyba umarł, nie?
  • Postać: Marek Zbieć.

• To proste jak obręcz.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Marek Zbieć: Co pan czytasz? Pytam, co pan czytasz.
  Hrabia Edward Ryszkiewicz: Książkę.

• Arystokrata rozparcelowany.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do hrabiego.

• (...) gdyby polała się krew i okazałoby się, że nie jest błękitna, to mógłby być kłopot.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: do hrabiego.

• Ja nie wiem w ogóle, o czym pan do mnie rozmawiasz, ale to ładne jest.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do hrabiego.

• No ja nic innego nie umiem.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do hrabiego o tym, że jest złodziejem.

• Pani Danusia taka poważna, sroga, przystojna kobieta.
  • Postać: strażnik więzienny.
  • Opis: do pielęgniarki oddziałowej.

• (...) czy starzy ludzie nie mają prawa do odrobiny szczęścia?
  • Postać: Michał Kalita, ojciec Elżbiety Walickiej.

[edytuj] Odcinek 31, Pojednanie

• Marek Zbieć bał się narkozy.
  Marek: Panie hrabio, a pana kiedyś usypiali?
  Hrabia Edward Ryszkiewicz: Tak, w dzieciństwie niania, ale lekarzom też się zdarzało.

• Gabriela Krukowska: Proszę ręce umyć!
  Jakub Burski: Myłem w szpitalu.

• Hrabia Edward Ryszkiewicz: Można?
  Marek Zbieć: Siadaj pan.

• Hrabia Edward Ryszkiewicz: Mam nadzieję, że nie będę miał już wątpliwej przyjemności obcowania z panem.
  Marek Zbieć: I vice wersal.

• Pan hrabia nieźle nawija, nawet jak człowiekowi przypieprzy, to tak elegancko, że przyjemnie posłuchać.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do hrabiego.

• (...) jestem porządny złodziej, a nie jakiś oszust.
  • Postać: Marek Zbieć.

[edytuj] Odcinek 32, Na granicy życia

• Irena Smolis, pacjentka: Widzi pani, ja nie mam męża...
  Monika Zybert: Ja też nie, ale to się zdarza.

• A czy można się na coś takiego w ogóle przygotować?
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: o śmierci bliskiej osoby.

[edytuj] Odcinek 33, Gra pozorów

• Spod Mickiewicza czy spod Pomnika Lotników?
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: do Marka Zbiecia, który ofiarował jej kwiaty.

[edytuj] Odcinek 34, Wyznanie

• To ja tu podejmuję decyzje, a pan je wykonuje.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: do Jacka Mejera.

• Ja go kocham. Zawsze go kochałam. A teraz, kiedy może być za późno...
  • Postać: Zosia Stankiewicz.
  • Opis: do Brunona o Jakubie, gdy ten zasłabł przy stole operacyjnym.

[edytuj] Odcinek 35, Życiowa tajemnica

• A nie wierzyłeś, że lekarze też chorują.
  • Postać: Tomek Kozal.
  • Opis: do Jakuba.

[edytuj] Odcinek 36, Fałszywe oskarżenie

• Jestem tylko lekarzem.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 37, Na scenie życia

• Gdy mnie widzą w towarzystwie kobiety, od razu piszą o romansie.
  • Postać: Jan Rapasiewicz, aktor, pacjent.
  • Opis: o dziennikarzach prasy brukowej.

• (...) między wiarą a wiedzą jest subtelna, ale bardzo wyraźna różnica.
  • Postać: Barbara Burska, matka Jakuba.

• Jestem biochemikiem. Przyzwyczaiłam się, że wszystko trzeba sprawdzić, żeby wiedzieć.
  • Postać: Barbara Burska.

• Teatr świątynią sztuki.
  • Postać: Jan Rapasiewicz.

• Panu potrzebna jest szybka interwencja chirurgiczna, a nie David Copperfield.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Jana Rapasiewicza o uzdrowicielu.

• On tak naprawdę nigdy nie był moim ojcem, próbował czasem grać tę rolę, ale mu nie wychodziło.
  • Postać: Kamil Rapasiewicz, syn Jana.

[edytuj] Odcinek 38, Niebezpieczna zabawa

• Dzieci zawsze kiedyś od nas odchodzą.
  • Postać: Barbara Burska.

• Wszystko można robić ot, tak sobie albo dobrze.
  • Postać: Adam Pawica.

[edytuj] Odcinek 39, Narzeczona

• Marta Kozioł: Ale mnie pan doktor przestraszył!
  Adam Pawica: Aż tak źle wyglądam?

[edytuj] Odcinek 40, Siostrzana miłość

• Dostałem wezwanie do urzędu skarbowego.(...) Teraz będę musiał udowadniać całemu światu, że nie jestem łapówkarzem. A nawet jeśli udowodnię, to i tak nie zmyję z siebie tego całego błota.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Myślę, że ona chce przywiązać siebie i Anię do tego wózka.
  • Postać: Marcin, narzeczony Anny.
  • Opis: o siostrze narzeczonej, która nie chce się poddać rehabilitacji i sprawiać wrażenie całkowicie uzależnionej od swojej siostry.

• Zawsze omijasz to słowo.
  • Postać: Barbara Burska.
  • Opis: o tym, że Tomek nie nazywa ją babcią.

[edytuj] Odcinek 41, Echa przeszłości

• Wyrostek robaczkowy? Myślałem, że to się zdarza tylko dzieciom.
  • Postać: Marek Nowak, pacjent.

[edytuj] Odcinek 42, Wyrok

• Trzeba przelać – inaczej nie będzie ciasteczka.
  • Postać: Abdul Dialo.
  • Opis: o tym, że wylewa herbatkę ziołową pani Burczykowej do doniczki.

• Hrabia Edward Ryszkiewicz: A co winien kwiatek jest?
  Abdul Dialo: Niech się pan nie obawia, jest plastikowy.
  • Opis: o wylewaniu herbatki do doniczki.

• Przepraszam, nie wiedziałem, że pan żyje.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do Marka Nowaka, pacjenta szpitala, którego obudził.

[edytuj] Odcinek 43, Zagubione dziecko

• Bożenka Leszczyńska: A ksiądz...
  Ksiądz: Mam w samochodzie dziecko...(...) Ale to nie jest moje dziecko!

[edytuj] Odcinek 44, Zdrowie na sprzedaż

• Jak człowieka dotknie nieszczęście, to myśli, że ma najgorzej na świecie i że jest jedyny, który cierpi. Potem wystarczy jakiś szczegół (...), a tak naprawdę to czasami jakiś mały drobiazg pozwala na to spojrzeć z jakiejś zupełnie innej strony.
  • Postać: Bruno Walicki.

• (...) nie cierpię rzeczy właściwych ani stosownych.
  • Postać: Adam Pawica.

[edytuj] Odcinek 45, Skuteczna samoobrona

• Dupę mi pan w gips wsadzi?
  • Postać: Krystian Więch, pacjent ze złamaną kością ogonową.

• Dobrze mieć panią za sojusznika. Gorzej za wroga.
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: do Agaty Kwiecińskiej.

[edytuj] Odcinek 46, Niefortunny skok

• Zosia Stankiewicz: Co on tam napisał?
  Jakub Burski: Jak to Bruno – samą prawdę.
  • Opis: o planie naprawczym szpitala przygotowywanym na konkurs na dyrektora szpitala.

• Nie jest mściwy ani złośliwy.
  • Postać: Zosia Stankiewicz.
  • Opis: o Brunonie.

[edytuj] Odcinek 47, Niebezpieczne hobby

• Obiady jadam w domu.
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Stefana Trettera, który zaprosił ją na obiad.

[edytuj] Odcinek 48, Proroczy sen

• Jak Boga jedynego i siostrę Bożenkę kocham.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Policjant: Wychodzić, już!
  Genowefa Burczykowa: Synku, ja nie jestem twoją koleżanką z podwórka, żebyś się tak do mnie odzywał.
  • Opis: po telefonie o rzekomo podłożonej bombie w szpitalu.

[edytuj] Odcinek 49, Ślub

• Ja jestem tylko na przyczepkę.
  • Postać: Julka Nowak.
  • Opis: do Zosi o swoich wątpliwościach przed ślubem Zosi i Jakuba.

• Mną się nie przejmuj. Po prostu bądź szczęśliwy.
  • Postać: Agata Kwiecińska.

[edytuj] Odcinek 50, Tragiczne porachunki

• Jakbym to wiedział, to nie byłbym lekarzem, tylko wróżką.
  • Postać: Abdul Dialo.
  • Opis: odpowiedź na pytanie, kiedy pacjent odzyska przytomność.

[edytuj] Odcinek 51, Na ratunek

• Skoro pańska narzeczona koniecznie chce mieć narzeczonego, który wraca punktualnie do domu, no to niech się zaręczy z urzędnikiem z poczty.
  • Postać: Danuta Dębska cytująca Bożenkę.
  • Opis: do Abdula Dialo.

• Jan Burski, ojciec Jakuba: (...) pierwszym pacjentem był młody obiecujący pianista, miał obrażenia podobne jak Bruno.
  Jakub Burski: No i?
  Jan Burski: No i nie mogłem być na jego koncercie, bo przyjechałem na wasz ślub.

• Bożenka Leszczyńska: Dziewczyny, co ja mam robić?
  Danuta Dębska i Marta Kozieł: Pokochać!
  • Opis: o Marku.

[edytuj] Odcinek 52, Prawdziwy przyjaciel

• Gadam z psem... To chyba jest prawda, że jak ktoś chce być psychiatrą, to sam ma nierówno pod sufitem.
  • Postać: Monika Zybert.

• Nie takie dziecko, ze mnie stara baba.
  • Postać: Monika Zybert.

[edytuj] Odcinek 53, Wróżba

• A chłopaki to zawsze słonie i hipopotamy, tak?
  • Postać: Tomek Burski.

• Jakoś tak niehonorowo naprzykrzać się kobiecie...
  • Postać: Marek Zbieć.

[edytuj] Odcinek 54, Za głosem serca

• A ty wiesz, że ja wywołuję poważne skutki uboczne?
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: do Marka Zbiecia.

• Pamiętasz, jak ci mówiłam, ze nie masz powołania zawodowego? A ty masz powołanie (...)!
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Marty Kozieł.

[edytuj] Odcinek 55, Słodki koleżka

• Dam mu szansę, ale niech troszeczkę pocierpi. Cierpienie uszlachetnia.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: o Marku.

[edytuj] Odcinek 56, Matczyna miłość

• (...) czy to dobrze dla waszego związku, że tak ciągle jesteście razem? (...) w domu bez przerwy mówi się o pracy, w pracy o domu...
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: do Zosi o niej i Jakubie.

• Znam bardzo dobry ścieg do obrabiania chustek do nosa, pokażę ci to jutro.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.
  • Opis: do Mejera, który uczył się szycia pooperacyjnego.

[edytuj] Odcinek 57, Żołnierska decyzja

• Marek Zbieć: Tak mnie wkurrr...
  Hrabia Edward Ryszkiewicz: Panie Marku, panie Marku! Wydaje mi się, że w tym wypadku milczenie będzie złote.

• W każdym człowieku jest jakaś iskierka dobra i trzeba ją wykrzesać (...).
  • Postać: hrabia Edward Ryszkiewicz.

• Hrabia Edward Ryszkiewicz: Jaki pan ma stopień wojskowy?
  Michał Burzyca: Kapitan Michał Burzyca, starszy oficer IV Brygady Zmechanizowanej.
  Hrabia Edward Ryszkiewicz: Edward Ryskiewicz, major Armii Krajowej, kawaler orderu Virtuti Militari. Podlegacie mi, żołnierzu.

• (...) nie ma sytuacji bez wyjścia.
  • Postać: hrabia Edward Ryszkiewicz.

[edytuj] Odcinek 58, Złoty strzał

• Adam Pawica: Coześ se, chłopie, narobił?
  Pacjent, góral: Eee, doktór swój!

• Adam Pawica: Chwała Boga, ześ go ciupaskom nie sieknął.
  Pacjent, góral: Bo zem jej nie wzion.

• Przejdzie, przejdzie, ale chyba w ciąg.
  • Postać: Adam Pawica.
  • Opis: o tym, że rodzice uzależnionych od narkotyków dzieci łudzą się, że to przejściowe problemy związane z okresem dojrzewania.

[edytuj] Odcinek 59, Ukryte marzenia

• (...) a ty będziesz szczęśliwy, bo będziesz sam? (...) Okazuje się, że z moim mężem spotykam się tylko w drzwiach.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.
  • Opis: do Jakuba.

• Marta Kozieł: Gdyby moje dziecko umarło, to ja... bym chyba razem z nim.
  Danuta Dębska: Tak się myśli, a potem się żyje jakoś... mimo wszystko.

• Wszystko, co się mogło złego stać, to się stało.
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Stefana Trettera.

• Boję się, że nie zniosę tego kolejny raz.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.
  • Opis: o ewentualnym poronieniu.

• Jakub Burski: A ty jesteś szczęśliwa?
  Edyta Kuszyńska: Bywam.(...) Tak jest bezpieczniej.

• Jadwiga Ziemiańska: Pomogła jej w tym siła wyższa.
  Tadeusz Zybert: Jaka siła wyższa?
  Jadwiga Ziemiańska: Dyrektor Kwiecińska.

• (...) przyszłem, żeby powiedzieć gudbaj.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Czy to tak zawsze musi być, że jak ludzie biorą ślub, to wszystko zaczyna się między nimi gorzej układać.
  • Postać: Julka Nowak.

• Miłego wieczoru mówisz...? Gorąca kąpiel, wcześniej do łóżka z książką. To jest miły wieczór?
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Bożenki Leszczyńskiej.

• Ja chciałam tego dziecka, chciałam, żeby żyło... Ale ono urodziło się martwe.
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Stefana Trettera.

[edytuj] Odcinek 60, Prawdziwa odwaga

• Edyta próbowała pocałować Jakuba, na co on nie pozwolił.
  Edyta Kuszyńska: Jednak jesteś nudnym mężem.
  Jakub Burski: Może i nudnym, ale jednak mężem.

[edytuj] Odcinek 61, Osierocona miłość

• Babki świąteczne. Wigilia czy Wielkanoc zawsze to samo. Rodzina chce sobie wyjechać na święta, a co zrobić z babcią czy dziadkiem? No to nam – na przechowanie. Jak niepotrzebną rzecz.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• (...) w blondynkach jest anielska dusza.
  • Postać: pan Jerzy, pacjent szpitala.

• Starzy ludzie są nikomu niepotrzebni.
  • Postać: profesor Jaszewska, pacjentka szpitala.

• Nie warto niczego kochać zbyt mocno.
  • Postać: profesor Jaszewska, pacjentka szpitala.

[edytuj] Odcinek 62, Fatalny prezent

• Bruno Walicki: To może jesteście tak dorośli, że już nas nie potrzebujecie?
  Paweł Walicki: Tak dorośli to my nigdy nie będziemy.

• Na moje osiemnaste urodziny tu, na tych schodach, zjeżdżaliśmy na nartach i była taka impreza.
  • Postać: Jakub Burski.

[edytuj] Odcinek 63, Braterskie więzy

• Nie lubię facetów, którym się podobają wszystkie kobiety. Lubię facetów, którym się JA podobam.
  • Postać: Edyta Kuszyńska.

[edytuj] Odcinek 64, Rodzinna tęsknota

• A docent Depczyk plus władza to jest naprawdę mieszanka wybuchowa.
  • Postać: Agata Kwiecińska.

• Chyba lepiej, żebym czuł ból, niż miałbym nie odczuwać nic.
  • Postać: Bruno Walicki.

• (...) świat skonstruowany jest zdecydowanie do dupy.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• W więzieniu przynajmniej wiesz, za co siedzisz, a tam siedzisz, bo cię nikt nie kocha.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: o domach dziecka.

• Adam Pawica: Mój brat grał na skrzypcach. I był dobry, naprawdę. Potem miał wypadek samochodowy, stracił dwa palce. No i... Oczywiście można żyć bez dwóch palców? Można. Można uczyć w szkole muzycznej, można... można robić tysiące innych potrzebnych rzeczy... Ale nie można grać na skrzypcach...
  Zosia Stankiewicz-Burska: Nie wiedziałam, że masz brata.
  Adam Pawica: Bo już nie mam.

• Nigdy nie znałem ojca. Ale mamusia mnie kochała – za siebie, za niego i za cały ten parszywy świat.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Ja wiem, co to znaczy, jak rozdziela się rodzeństwo. Wiem, jak to boli. Małgosi nie widziałam tyle lat... Kiedy wyjechała z ojcem do Australii, po roku zaczęłam pisać pamiętnik. Właściwie to były do niej listy. Nie można rozdzielać rodzeństwa, nie można. Nikt nie ma do tego prawa.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Nie wiem, co byśmy bez pani zrobili, gdyby pani odeszła.
  Danuta Dębska: Nie ma ludzi niezastąpionych.
  Zosia Stankiewicz-Burska: Są, są.

• Kiedyś myślałam, że warto przeżyć coś ważnego za każdą cenę, że trzeba kochać po prostu.
  • Postać: Danuta Dębska.

• Danuta Dębska: A ile razy można przeżywać rozczarowanie?
  Zosia Stankiewicz-Burska: Tyle razy, ile można mieć nadzieję.

• A ja to już chcę po prostu spokojnie przejść przez życie.
  • Postać: Danuta Dębska.

• Hanna Kalinowska, pediatra: Dzieci szybko zapominają.
  Zosia Stankiewicz-Burska: Domu się nie zapomina.

• Ma dziewczyna zacięcie naukowe. Ładna, mądra, ambitna – niebezpieczna, kurczę!
  • Postać: Adam Pawica.
  • Opis: o Edycie Kuszyńskiej.

[edytuj] Odcinek 65, Zaborcza zazdrość

• (...) jeżeli dwoje ludzi coś do siebie czuje, to trzeba o to walczyć.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

• Pan jest niereformowalnym idealistą, doktorze.
  • Postać: doc. Dariusz Depczyk.
  • Opis: do Brunona Walickiego.

• W decyzjach odpowiedzialnych nie ma miejsca na żal. Podejmuje się je na podstawie faktów i bezwzględnych wyliczeń.
  • Postać: doc. Dariusz Depczyk.

• Straciłam syna, ale byłoby gorzej, gdyby... Gdyby ona umarła, to nie mogłabym mu tego wybaczyć. Uratowaliście Kamilę. Gdyby nie to... Mój syn byłby mordercą... Żadna matka na świecie nie chce urodzić mordercy... Ale ona żyje, dzięki temu może ja będę miała siłę, żeby żyć.
  • Postać: Alicja Zerkałowa, matka Kamila, który usiłował zabić swoją narzeczoną.

• Czasami jak człowiek jest zakochany, to zachowuje się jak wariat.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

[edytuj] Odcinek 66, Rezerwiści

• Adam Pawica: Pomyśleć, że taka efektowna powierzchowność idzie w parze z doktoratem z anestezjologii, ciekawe...
  Edyta Kuszyńska: Prawidłowa budowa ciała nie przeszkadza kobietom w myśleniu. To mężczyznom prawidłowe proporcje ciała każą myśleć wyłącznie na jeden temat.
  Adam Pawica: Niech zgadnę, na jaki.
  Edyta Kuszyńska: Niech pan nie zgaduje. To nie jest to, o czym pan myśli. Mężczyźni myślą wyłącznie o sobie. Oczywiście z pełnym zachwytem i samouwielbieniem.

• Rezerwista Staszek: Co to znaczy „na żywca”?
  Marek Zbieć: No na pewno nie to, że ktoś cię tu poczęstuje browarkiem.

• Teraz Kasa Chorych nie zwraca za narkozę (...), jak operacja była z winy pacjenta.
  • Postać: Marek Zbieć straszący pacjenta, który dla zabawy połknął sztućce.

• Jacek Mejer: Pan zawsze zachowuje taki spokój.
  Adam Pawica: Wystarczy, że pacjenci się denerwują.

• Nawet nie umiem cię prosić o wybaczenie.
  • Postać: Władysław Dębski.
  • Opis: tuż przed śmiercią do Danuty, swojej byłej żony.

[edytuj] Odcinek 67, Gorzka prawda

• Kiedy mój mąż podniósł na mnie rękę, powiedziałam: „Uderzyłeś mnie dzisiaj dwa razy – pierwszy i ostatni”. I to był koniec naszego małżeństwa.
  • Postać: Halina, przyjaciółka pacjentki szpitala pobitej przez męża.

• Ślub bierze się na dobre i na złe dni.
  • Postać: Jolanta Mirecka, pacjentka szpitala pobita przez męża.

• Mamusiu, ja mam trzydzieści lat, jestem już duży.
  • Postać: Jacek Mejer.

• (...) kobiety nie dzielą się na brunetki i blondynki, tylko na pory roku.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Marek Zbieć: A powiedz mi, jaka ty jesteś pora roku?
  Bożenka (Bożysława) Leszczyńska: Zima.

[edytuj] Odcinek 68, Skradzione dzieciństwo

• Wie pani, co jest w życiu naprawdę ważne? Zdrowie i miłość.
  • Postać: Danuta Dębska.

• Oni tylko czekają, aż się posmaruje.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o egzaminatorach kursu prawa jazdy.

• Kiedy przywożą na oddział jakieś dziecko, to ona cierpi razem z nim.(...) Chciałaby całemu światu matkować.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o Zosi.

• Taki mały człowiek? Pieluchy w domu?
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: odpowiedź na pytanie Brunona, czy chciałby mieć dziecko.

• Czasami nie udaje nam się być dobrymi rodzicami. Czasami dzieci są mądrzejsze.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Wszystko da się naprawić.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 69, Zgubny zwyczaj

• Doktorze, znowu wyniósł pan czepek z sali operacyjnej.
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Jacka Mejera.

• Ja nie przepadam za komplementami.
  • Postać: Danuta Dębska.

• Dobrze, że się pan ostrzygł. Będzie mi łatwiej zmyć panu głowę!
  • Postać: Stefan Tretter.
  • Opis: do Jacka Mejera.

• Wczoraj na sali operacyjnej przypomniałem sobie, co to znaczy być chirurgiem.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 70, Niezwykła nowina

• Teraz jak chodzę po korytarzu, to muszę trzymać się ściany.(...) bo mnie duma tak jakoś rozpiera i boję się, że się uniosę w powietrze i dyńką w sufit wysunę.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Edyta Kuszyńska: Bardzo źle dzisiaj wyglądasz... Słuchaj, kupię ci na imieniny świetny krem, jest cudownie odżywczy!
  Zosia Stankiewicz-Burska: A działa przeciwmarszczkowo?

• Nie powiem ci nic, o czym byś nie wiedziała. Mogłaś zabić siebie, mogłaś zabić Pawła. Jeżeli wy byście umarli, umarłaby mama i umarłbym ja. Mówiłaś mi o swoich kłopotach, ale nie słyszałem. Nie myślałem, że są tak... duże. Córko, wybacz mi! (...) Jesteś moją największą miłością. Proszę cię, proszę, mów mi zawsze o wszystkim! Przyrzekam, nie będę już głuchy! Nie będę już głuchy!
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: gdy dowiedział się, że jego córka, Agnieszka, brała narkotyki i przez przypadek zażył je też jej brat, Paweł.

• Jakub Burski: Mówiłem ci już kiedyś, że jestem z ciebie dumny?
  Tomek Burski: Taa, parę razy.

[edytuj] Odcinek 71, Bezdomna samotność

• To jest naprawdę bardzo dziwne, że Edyta zawsze się musi znaleźć w takim miejscu, gdzie się mówi coś interesującego.(...) Nie ufam jej.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

[edytuj] Odcinek 72, Przełomowa decyzja

• Ty to nazywasz strachem? Ja to nazywam rozsądkiem.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Dzieci to wielka radość.
  • Postać: Galas, ojciec Marysi, pacjentki szpitala.

[edytuj] Odcinek 73, Cena honoru

• Życie weryfikuje plany.
  • Postać: Witold Latoszek.

• Ja wiem, że ten czarny doktór, to też jest doktór, ale...
  • Postać: pacjentka Wiesława Łabędź.

• A jak ciasto w domu, to wiadomo, że człowiek w domu.
  • Postać: Galasowa, mama Marysi, pacjentki szpitala.

[edytuj] Odcinek 74, Kulturysta na skróty

• Julka Nowak: Jeśli to ma być dziewczynka, to wolałabym, żeby jednak była podobna do ciebie, a nie do do Kuby.
  Zosia Stankiewicz-Burska: No ja wolałabym jednak, żeby była podobna do Kuby.
  Julka Nowak: Może ma mieć jeszcze brodę i wąsy?
  Zosia Stankiewicz-Burska: Proszę bardzo.
  Julka Nowak: Chyba rzeczywiście musisz być w Kubie bardzo zakochana.
  Zosia Stankiewicz-Burska: Na zabój, tylko wiesz, co, Julka? Nie mów mu o tym, bo sobie mnie do końca owinie wokół palca.

[edytuj] Odcinek 75, Szczęśliwy strażak

• A jak nie ma takiej maski, to wtedy co? Tak, jakbym miał całować?
  • Postać: strażak Felek.
  • Opis: na kursie pierwszej pomocy do prowadzącego kurs Jakuba Burskiego.

• Jesteśmy tak zagonieni, że nie widzimy świata wokół nas.
  • Postać: Edyta Kuszyńska.

[edytuj] Odcinek 76, Amator sztuki miłosnej

• Zosia Stankiewicz-Burska: Kuba, nic się między nami nie zmieniło?
  Jakub Burski: No zmieniło się. Jeszcze bardziej cię kocham, a myślałem, że to niemożliwe.

[edytuj] Odcinek 77, Bolesna prawda

• A jak można się przygotować na własną śmierć? Nawet chorzy lekarze, znający dobrze swoje wyniki, oszukują się do końca!
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Ja nie chcę wiedzieć, czy mnie leczycie, ja chcę wiedzieć, na co mnie leczycie.
  • Postać: Majchrzak, śmiertelnie chory pacjent.

• Nigdy nie wiemy wszystkiego.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Pan nie umie kłamać, doktorze, i nie lubi.
  • Postać: Majchrzak, śmiertelnie chory pacjent.

• Nie należy się domagać mówienia prawdy od uczciwego człowieka.(...) Ale z drugiej strony w kłamstwo wypowiadane przez uczciwego człowieka łatwiej jest uwierzyć.
  • Postać: Majchrzak, śmiertelnie chory pacjent.

• Lepiej, że znamy prawdę. Może trudniej, ale lepiej.
  • Postać: żona Majchrzaka.

[edytuj] Odcinek 79, Niepokój serca

• Tylko mnie się coś takiego może zdarzyć! Policjant i recydywista jednocześnie.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: o zalecających się do niej mężczyznach.

• Nigdy nie pomyślałem, że będę się cieszył, że ktoś tak na mnie krzyczy.
  • Postać: Abdul Diablo.
  • Opis: o powrocie Burczykowej.

• Dzisiaj nie. Jutro nie. I już nigdy nie.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do Mikołaja o tym, że nigdy już z nim nie będzie.

• Burzyć jest łatwo (...), gorzej wybaczać.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Danuta Dębska: Bożenko, to ty?
  Bożenka (Bożysława) Leszczyńska: Nie, największa idiotka świata.

• Już taki mój los, że wracam tutaj jak niezapłacony weksel.
  • Postać: Marek Zbieć.

[edytuj] Odcinek 79, Matczyne oczekiwanie

• Ja wszystko wytrzymam. Dziękuję Bogu za każdy dzień w ciąży.(...) Gdy kobieta chce urodzić dziecko, to zrobi wszystko.
  • Postać: Jadwiga Ziętek, pacjentka patologii ciąży.

• (...) człowiek nie boi się rozumem.
  • Postać: Jadwiga Ziętek, pacjentka patologii ciąży.

[edytuj] Odcinek 80, Zaniedbane serce

• No i mieliśmy jedną pacjentkę do zszywania i jednego pacjenta do cucenia.
  • Postać: Dariusz Wójcik, ginekolog.
  • Opis: o sytuacji, w której ojciec dziecka zemdlał w czasie porodu.

• (...) wery sory.
  • Postać: Marek Zbieć.

• Monika Zybert: Miałeś zawał.
  Tadeusz Zybert: O, psiakrew.

[edytuj] Odcinek 81, Rozliczenie z przeszłością

• Jedno mnie tylko pociesza – że jesteś lekarzem.
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: do Moniki, córki.

• Jacek Mejer: Dolać pani mleka?
  Monika Zybert: Dolać i przestać mówić „pani”.

[edytuj] Odcinek 82, Powrót syna marnotrawnego

• (...) siostra już miała męża i wie, że to w żadnym wypadku nie jest miód. A ja wiem o tym podwójnie, bo miałam dwóch.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

[edytuj] Odcinek 83, Narodzone szczęście

• (...) dopiero jak wychodzę ze swojego gabinetu, zaczynam żyć.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o tym, że męczy go praca dyrektora szpitala.

• Moja siostra Mirka zawsze kiedy wracała z podwórka, mówiła płacząc, że najgorsze jest to, że potrafi czytać z ruchu warg, bo zawsze wie, co o niej mówią.
  • Postać: Edyta Kuszyńska.
  • Opis: o swojej głuchoniemej siostrze.

[edytuj] Odcinek 84, Decydujące chwile

• Lubię sentymentalnych ludzi.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Adama Pawicy.

• Czekałam na to dziecko całe życie. To, że zjawiła się na świecie, to jest dla mnie cud.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

[edytuj] Odcinek 85, Potęga miłości

• Rodzice lekarze to zawsze dla nas problem.
  • Postać: doktor Miller, opiekująca się Amelką, córką Zosi i Jakuba Burskich.

• (...) samooszukiwanie też ma swoje granice.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Ludzie dzielą się na inteligentnych i na tych, co słodzą.
  • Postać: Karol Kryński, pacjent szpitala.

[edytuj] Odcinek 86, Dwa serca

• Adam Pawica: Aniu, twoje serce...
  Ania Kamińska, narzeczona Marcina Popielarza, przyjaciela Adama: Moje serce jest bardzo szczęśliwe, bo jestem zakochana.
  • Opis: Ania miała poważną, nieuleczalną wadę serca.

• Zdradziłeś mnie, a tego się nie wybacza.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do Mikołaja Mellado.

• Mogą mnie zwolnić z funkcji dyrektora, ale ja i tak nigdy nie przestanę być chirurgiem.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Bożenka Leszczyńska: Tyle jest fajnych dziewczyn na świecie.
  Marek Zbieć: Ale słońce jest tylko jedno.

• Słyszałaś, żeby ktoś kiedyś żył bez serca? (...) Nawet kamień ma serce.
  • Postać: Marcin Popielarz.
  • Opis: do Ani, swojej narzeczonej czekającej na przeszczep serca.

[edytuj] Odcinek 87, Oszukać śmierć

• Bruno Walicki: Całe to dyrektorowanie zawsze mnie nudziło.
  Agata Kwiecińska: Bo ty jesteś urodzonym chirurgiem.

• Próbujemy oszukać śmierć, sprawić, żeby nie była wszechmocna. Jego serce może jeszcze żyć, może żyć w innym człowieku.(...) Jego serce będzie biło, dzięki temu będzie żył inny człowiek.
  • Postać: Bruno Walicki.

• (...) zawsze trudno znaleźć balast między racjonalnym, lekarskim myśleniem a emocjami.
  • Postać: Jakub Burski.

[edytuj] Odcinek 88, Ojcowski obowiązek

• Adam Pawica: Ale on tego potrzebuje jak nikt inny.
  Agata Kwiecińska: Nie jak nikt inny, ale jak kilka milionów ludzi w tym kraju.
  • Opis: Adam Pawica prosił dyrektor Kwiecińską, żeby dała pracę jednemu z pacjentów.

[edytuj] Odcinek 89, Dziecięca fantazja

• Julka Nowak: Po co rodzą się dzieci, skoro i tak później muszą umrzeć.
  Zosia Stankiewicz-Burska: Kochanie, ale mają przed sobą całe życie, wiele pięknych chwil. Warto żyć, warto.

• Krój ciasto, bo tylko do tego się nadajesz.
  • Postać: Genowefa Burczykowa.
  • Opis: do Kazia Bąka, swojego siostrzeńca.

• Chcę, żeby było jak należy.(...) Jak coś bierzesz, to najpierw za to płacisz, a potem to bierzesz.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: o tym, że nie chce współżyć z Bożenką bez ślubu.

[edytuj] Odcinek 90, Kibice

• To nie jest mój kolega i nigdy nie będzie.
  • Postać: ranny kibic.
  • Opis: o kibicu drużyny przeciwników.

• Jeśli o mnie chodzi mogę brać ślub w Pierdziszewie (...).
  • Postać: Marek Zbieć.

• Nieboszczyków zazwyczaj nie operujemy, bo nie zwraca nam za to Kasa Chorych.
  • Postać: Danuta Dębska.

• Tylko nie wiem, czy w tej limuzynie koledze się nastrój nie pogorszy.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.
  • Opis: o karawanie, którym kibice przyjechali po kolegę do szpitala.

• Zawsze, kiedy mówiłem „kocham”, mówiłem prawdę.
  • Postać: Jakub Burski.

• Miś panda, jak słowo daję.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: o policjancie Karolu, który został pobity przez kobietę-kibica.

[edytuj] Odcinek 91, Wróżbita

• Gdy się przewróciłeś, to wstań i idź dalej do celu.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Niech pan wierzy w uczucie, a wszystko będzie dobrze.
  • Postać: Muffini.
  • Opis: do Marka Zbiecia.

• Znajdzie pan szczęście za kratami.
  • Postać: Muffini.
  • Opis: do Marka Zbiecia.

• Magicy to oszuści.
  • Postać: Genowefa Burczykowa.

• (...) ja nie mam przekonanie do kobiet na stanowiskach dyrektorskich.
  • Postać: Kalarus, pełniący obowiązki dyrektora szpitala.

[edytuj] Odcinek 92, Za wszelką cenę

• Te dzieci to cały mój świat. Mam dla kogo żyć.
  • Postać: bibliotekarka Wiktoria.

• Metoda chirurgiczna jest najskuteczniejsza, proszę państwa.
  • Postać: Stefan Tretter.

• Brak zmysłu taktycznego i niezdrowy zapał to zabójcza mieszanka.
  • Postać: Kalarus, pełniący obowiązki dyrektora szpitala.
  • Opis: o Brunonie Walickim.

• Zobaczymy, co się wydarzyło w mieście, gdy nas tam nie było.
  • Postać: Igor Kurowski, kolega Tomka.

• Jest takie powiedzenie, że niebo spada nam na głowę nie po to, żeby się nami bawić, ale po to, żeby się nami zachwycać, kiedy się podnosimy.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

[edytuj] Odcinek 93, Odnaleźć siebie

• Monika Zybert: Jedna nieudana randka to jeszcze nie koniec świata.
  Jacek Mejer: Jedna? Kto ci powiedział, że jedna? To była siódma i wcale nie najgorsza.

• W pierwszej kolejności staramy się leczyć ludzi, a dopiero potem informować o ich stanie.
  • Postać: Adam Pawica.

• Monika Zybert: Jak byłeś ubrany na tej randce?
  Jacek Mejer: W garnitur.
  Monika Zybert: Niedobrze.

• Podpiszesz ten kontrakt, choćbym miała umrzeć.
  • Postać: Nika Werner, piosenkarka, pacjentka szpitala.
  • Opis: do swojej agentki.

• Wszystko jedno, źle czy dobrze, byle po nazwisku.
  • Postać: Adam Pawica.
  • Opis: do Niki Werner o dziennikarzach niedających jej spokoju i o tym, że ona się na to godzi.

• Fotoreporter: Zniszczyłeś mój aparat!
  Adam Pawica: Nie aparat, tylko film! Wynocha, bo nie ręczę za siebie!
  Fotoreporter: Jeszcze się policzymy!
  Adam Pawica: Tak, ja już liczę do dziesięciu, żeby ci nie dać w mordę.

• Dzisiaj gwiazdą może być każdy, kto nie potrafi zupełnie śpiewać. Trzeba to tylko umieć dobrze sprzedać.
  • Postać: Nika Werner.

• Lidka, agentka Niki: Beze mnie byłabyś nikim.
  Nika Werner: Teraz jestem kimś jeszcze marniejszym.

[edytuj] Odcinek 94, Nieoczekiwana wizyta

• Tato! Jestem już dorosła! Ale kocham cię.
  • Postać: Agnieszka Walicka.

[edytuj] Odcinek 95, Napad

• Tak mówisz, jakbym cię miała już nigdy nie zobaczyć.
  • Postać: Elżbieta Walicka.
  • Opis: do córki, Agnieszki.

• Dyrektor Kalarus nie wygląda na kogoś, kto lubi sobie żartować.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

• Nie muszę cię, tata, za nic przepraszać, bo to moje życie, ale przepraszam cię.
  • Postać: Agnieszka Walicka.

• Nie ma byłych alkoholików (...)
  • Postać: Danuta Dębska.

[edytuj] Odcinek 96, Przestępca czy ofiara

• Młodzi ludzie najważniejsze rzeczy odkładają na później.
  • Postać: pani Regina, pacjentka szpitala.

[edytuj] Odcinek 97, Zarobkowa turystyka

• Agata Kwiecińska: Kalarus kazał mi właśnie przygotować zwolnienie z pracy dla Marka...
  Bruno Walicki: Teraz, kiedy Marek ma takie kłopoty? Nie może go zwolnić.
  Agata Kwiecińska: Bo?
  Bruno Walicki: Marek jest chory, ma zwolnienie lekarskie.

• Ten Karaluch (...), sześć par nóżek, skrzydełka...
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o Kalarusie.

• Z podziękowaniem jest jak z miłością. Jak powie się „kocham”, to jest jak już wszystko powiedziano. Chcę wam powiedzieć – dziękuję.
  • Postać: Iwan, lekarz z Ukrainy, pacjent szpitala.

[edytuj] Odcinek 98, Skuteczny cios

• Boks to jest poważna sprawa.
  • Postać: bokser Robert Stefaniak „Malutki”.

• To nie jest zabawa dla małych chłopców, to jest boks dla silnych mężczyzn.
  • Postać: Gustaw „Wąsik”, organizator walk bokserskich.

[edytuj] Odcinek 99, Przegrane ambicje

• Ona miałaby teraz osiem lat. Miała mieć na imię Zuzia.(...) Teraz już nigdy nie urodzę... Nigdy.
  • Postać: Edyta Kuszyńska.
  • Opis: o ciąży, którą straciła, gdy została napadnięta.

• Kalarus odmówił przyjęcia pacjenta, który wskutek transportu do odległego szpitala zmarł. Monika Zybert poszła go poinformować, że przez tę decyzję pacjent zmarł.
  Kalarus: A gdyby zmarł u nas, to dopiero byśmy mieli.
  Monika Zybert: Co? Popsutą statystykę?

• Pan powiedział łobuzowi, że jest łobuzem.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do hr. Edwarda Ryszkiewicza, który otwarcie powiedział Kalarusowi, co ludzie o nim myślą.

[edytuj] Odcinek 100, W trosce o przyszłość

• Dom to ludzie.
  • Postać: Stefan Tretter.

[edytuj] Odcinek 101, Test na miłość

• Salowa na chirurgii to nie jest jakaś tam sprzątaczka, tylko salowa na chirurgii.
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Matko przełożona!
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.
  • Opis: do siostry oddziałowej.

• Moja mama mówiła, że na takie rzeczy to najlepiej wybaczyć.(...) No bo raz można wybaczyć, ale raz!
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Faceci dzielą się na takich, co żałują, i takich, co nie żałują.
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Żeby mieć kochankę, to trzeba mieć nerwy ze stali, twarz bizona, że nawet muskuł nie drgnie. I kłamać prosto w oczy, nie spać, nie mówić przez sen (...).
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Mówiłam ci, że cię kocham?
  Jakub Burski: Coś kiedyś wspominałaś. Mam nadzieję, że jeszcze to kiedyś usłyszę.

[edytuj] Odcinek 102, Zagadkowa przypadłość

• Kiedyś nie mieliśmy pieniędzy, nie przeszkadzało nam to. A teraz?
  • Postać: Elżbieta Walicka.

• My ciągle zajmujemy się ciałem, a nie doceniamy znaczenia psychiki.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 103, Zawodowy pechowiec

• Bożenka odwiedziła Marka w areszcie.
  Bożenka (Bożysława) Leszczyńska: Nie wiedziałam, że będzie mi ciebie tak brakowało.
  Marek Zbieć: Mi ciebie brakuje każdej minuty.

[edytuj] Odcinek 104, Szczęście za kratami

• Ja po prostu już nie chcę dłużej na ciebie czekać. Krótko mówiąc, czy mógłbyś mnie teraz poprosić o rękę?
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska.

[edytuj] Odcinek 105, Internetowe uczucie

• Jeżeli ja jestem wstrętna kujonica, to ty jesteś jakimś cholernym geniuszem. Przynajmniej ja się uczyłam, a ty nie i tylko osiem punktów mniej ode mnie.
  • Postać: Ania Bochenek.

• Lepiej się uczyć niż nie uczyć.
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Żaden facet nie będzie mi mówił, co mam robić.
  • Postać: Ania Bochenek.

• Paweł Walicki: Po czym poznać, że dziewczynie na tobie zależy?
  Bruno Walicki: No więc tak... jest to problem złożony... ale... jak patrzy ci w oczy, jak uśmiecha się do ciebie (...), jak na twój widok poprawia sobie włosy (...).
  Paweł Walicki: Nigdy nie widziałem, żeby mama poprawiała sobie włosy za każdym razem, kiedy ciebie widzi.
  Bruno Walicki: Paweł, my jesteśmy od wielu lat małżeństwem, trudno wymagać od niej, żeby czochrała się przez dwadzieścia lat.

• Kobieta i książki? Kiedy ty się, Tomek, nauczysz, że tego się razem nie łączy.
  • Postać: Igor Kurowski, kolega Tomka.

[edytuj] Odcinek 106, Przełomowe wyznanie

• Tomek Burski: Tak szybko pyta?
  Student, kolega Tomka i Ani: Tak szybko oblewa.

• Student, kolega Tomka i Ani: A ty dzisiaj nie zdajesz?
  Ania Bochenek: Zdaję. (...) dlaczego pytasz (...)?
  Student: Ale nie jesteś odpowiednio ubrana. Nie wiesz o tym, że Sarapata toleruje tylko blondynki ubrane na niebiesko?
  Ania Bochenek: Ups. Nie wiedziałam. (...)
  Później na egzaminie.
  Profesor Sarapata: Bardzo podoba mi się pani odpowiedź. Po pierwsze, dlatego że jest pani pierwszą studentką, która nie ubrała się w ten smutny odcień bluesa, a po drugie, jest pani znakomicie przygotowana.(...) Pani Anna Bochenek zalicza u mnie na pięć, a pan Tomasz Burski powinien się cieszyć, że weszliście razem.

• Im więcej badań, tym pewniejsza diagnoza.
  • Postać: Monika Zybert.

• Ja się tak łatwo nie poddam jednokomórkowym organizmom bez inteligencji.
  • Postać: Tomek Burski.
  • Opis: o tym, że zaczyna być chory.

• (...) nic nie przechodzi samo.
  • Postać: Bielawska, siostra Wejchertowej, żona pacjenta szpitala.

• W kurczaku najważniejsza jest skórka (...).
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

[edytuj] Odcinek 107, Nieoczekiwane wiadomości

• Mamy zeznanie zmarłego pana Wejcherta oraz zeznania pana Marka i pani Bielawskiej. Słowa przeciwko słowom.
  • Postać: prokurator Guzikiewicz.

• To dziecko to jest jedyne, co mi po Adamie zostało.
  • Postać: Dobrochna Kościelska, młoda wdowa w ciąży, pacjentka szpitala.

[edytuj] Odcinek 108, Cena zdrowia

• Młodzi, niekarani, naiwni, idealni na wieszaki.
  • Postać: policjant w Świecku prowadzący sprawę Tomka.

[edytuj] Odcinek 109, Niebezpieczna fascynacja

• To jest nasze dziecko. Kocham je i nieważne, jakie będzie.
  • Postać: Elżbieta Walicka.
  • Opis: o swojej ciąży.

• Chyba nie lubię, kiedy pan mówi do mnie „panie profesorze”.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.
  • Opis: do Zosi Stankiewicz-Burskiej.

• Zaufaj intuicji przyszłej matki.
  • Postać: Dariusz Wójcik.
  • Opis: do Brunona o jego żonie.

• Dużo mogę wybaczyć – oprócz głupoty.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Niełatwo się z panem rozmawia.
  Wiktor Ostrowski: Łatwo znaczyłoby nudno.

• Ty nie możesz być jak gąbka, która wchłania wszystkie problemy całego świata.
  • Postać: Barbara Burska.
  • Opis: do Zosi Stankiewicz-Burskiej, synowej.

• Stefan Tretter: I co?
  Zosia Stankiewicz-Burska: Odpowiedziałabym ci brzydko.

• Dzieci nie zasłużyły na cierpienie.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.

[edytuj] Odcinek 110, Sercowe rozterki

• Tomek Burski: Naprawdę tak pomyślałaś?
  Ania Bochenek: Żartujesz? Przeczytałam w gazecie.

• Będziesz miał proces, zostanie ci to w papierach na zawsze.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: do Tomka.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Nie można tak odjeżdżać bez pożegnania.
  Wiktor Ostrowski: Bywa, że bez pożegnania lżej.

[edytuj] Odcinek 111, Ambulans w potrzasku

• Dziennikarz: Panie doktorze, dlaczego pan to robi? Przecież to ryzykowne, w takiej sytuacji wszystko się może wydarzyć...
  Jakub Burski: Bo tak trzeba.
  • Opis: dziennikarz pytał, dlaczego Jakub zdecydował się dostarczyć leki i sprzęt medyczny do ambulansu uprowadzonego przez bandytów.

• Jak oglądasz takie relacje na żywo, to oglądasz to jak jakiś film.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

• Jest po prostu bohaterem.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o Jakubie Burskim.

• Jakub Burski: Trzeba operować tego człowieka.
  Komisarz Żarski: Tego bandytę.
  Jakub Burski: Człowieka.

[edytuj] Odcinek 112, Pacjent w zalotach

• Jerzy Fajewski, pacjent szpitala: Powiedz jeszcze: „A nie mówiłam?”
  Anita, żona Fajewskiego: A nie mówiłam?

[edytuj] Odcinek 113, Ostatnie słowo

• Nie unikam ciebie, Wiktor, ale też nie szukam.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

• (...) nie zawsze ludzie spotykają się we właściwym czasie i właściwym miejscu.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.

• Ona jest jedna na milion.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.
  • Opis: o Zosi Stankiewicz-Burskiej.

• Dla miłości warto poświęcić wszystko, ale miłość ma sens wtedy, kiedy żyjemy.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

[edytuj] Odcinek 114, Taneczny układ

• To ci ojdiridi.
  • Postać: Kazio Bąk.
  • Opis: o tancerzach.

• Musiałem spróbować, musiałem o nią zawalczyć. Inaczej nie wybaczyłbym sobie do końca życia.
  • Postać: Wiktor Ostrowski.
  • Opis: o Zosi Stankiewicz-Burskiej.

[edytuj] Odcinek 115, Siódme przykazanie

• Nie mam nic mądrego do powiedzenie, ale spróbuję.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Jakub Burski: Tylko nie mów: „A nie mówiłem?”
  Tomek Burski: Dobra, powstrzymuję się.

• Przez chwilę pomyślałam, że gdybym ciebie nie znała, to Wiktor mógłby być kimś ważnym w moim życiu. Ale ty jesteś dla mnie najważniejszy.
  • Opis: do Jakuba.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

[edytuj] Odcinek 116, Niebieska sukienka

• Elżbieta Walicka: Przecież chcesz mieć piękną żonę.
  Bruno Walicki: Nie.
  Elżbieta: Nie?
  Bruno: Ja mam piękną żonę.

[edytuj] Odcinek 117, Tragiczna pomyłka

• Ja zamierzam się pobrać. To znaczy ja się chcę ożenić.
  • Postać: Stefan Tretter.

• Bruno Walicki: Normalnie już nic nie będzie.
  Michał Kalita, ojciec Elżbiety: Bruno, obyś ty nigdy nie zrozumiał, co to znaczy ból ojca po stracie jedynego dziecka. Ale wiem, że trzeba żyć...
  Bruno Walicki: Jak żyć? Jaki ja mam powód, żeby wstać, ogolić się, iść do pracy?
  Michał Kalita: Jest powód. Leży tu w łóżeczku – twój syn. Musisz mu wynagrodzić to, że nie ma matki.

• Pewien to ja jestem tylko tego, że cię kocham.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do żony, Bożenki.

• Są dwie imprezy, które wpędzają mnie w depresję – ślub i pogrzeb.
  • Postać: Adam Pawica.

• Na koniec dnia chcę zrobić coś, co nie będzie klęską – kupimy ci dobry garnitur.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: do Jacka Mejera.

• Agato, pozwól, ten błazen to mój syn.
  • Postać: Dariusz Depczyk.

[edytuj] Odcinek 118, Sądny dzień

• Powiedziała, że twój wybór jest dobry, bo to jest twój wybór.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Agnieszki o słowach Elżbiety.

• Życie ludzkie jest wciąż dla nas tajemnicą.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Stefan Tretter: Panie, przecież ja za chwilę nie będę miał za co leczyć ludzi!
  Kalarus: To nie lecz pan!

• Na rany Boskie, jak można prać po ryju przy tylu świadkach?!
  • Postać: policjant.

[edytuj] Odcinek 119, Kłusownik

• A ty się do mopa zalecasz?
  • Postać: Danuta Dębska.
  • Opis: do Mariolki Muślinek.

[edytuj] Odcinek 120, Uratujcie moją mamę

• Monika Zybert: Pomyłkę czasem się wybacza.
  Jakub Burski: Pomyłkę tak, ale nie oszustwo.

• Trzeba walczyć o trudne związki.
  • Postać: Danuta Dębska.

[edytuj] Odcinek 121, Kłopotliwa miłość

• Kocham cię. Nie dlatego, że tyle dla mnie zrobiłaś. Nie dlatego, że jesteś zawsze przy mnie, gdy najbardziej tego potrzebuję. Po prostu cię kocham, bo cię kocham.
  • Postać: Tomek Burski.
  • Opis: do Ani Bochenek.

[edytuj] Odcinek 122, Sąsiedzka pomoc

• Mariolka, mówiłaś, że żeby wygrywać w te kręgle, to trzeba sobie wyobrazić, że się wali w twarz kogoś, kogo się bardzo nie lubi... To może byśmy się wybrały na te kręgle.
  • Postać: Marta Kozioł.
  • Opis: gdy okazało się, że chłopak Marty, Jurek, umawiał się też z Mariolą.

[edytuj] Odcinek 123, Tajemnica Agnieszki

• Igor Kurkowski: Chciałbym, żebyśmy znowu byli kumplami.
  Tomek Burski: Ja mam duże poczucie humoru, ale teraz chyba mnie przeceniasz.

• Przed kościołem.
  Adam Pawica: A pan tak sam, panie dyrektorze?
  Stefan Tretter: Jak to – sam?
  Adam Pawica: No chyba nie bierze pan ślubu z doktorem Mejerem?

• Emocje – pod ich wpływem robimy różne głupstwa.
  • Postać: Maciej Depczyk.

• Agnieszka Walicka: Byłam w ciąży, tato.
  Bruno Walicki: Poroniłaś?
  Agnieszka: Zabiłam własne dziecko.

[edytuj] Odcinek 124, Lekarski debiut

• Agnieszka Walicka: Tak bardzo was zawiodłam (...).
  Bruno Walicki: Najbardziej zawiodłaś siebie.

• Ja też cię nie potępiam i rozumiem. Bo cię kocham.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Agnieszki.

[edytuj] Odcinek 125, Awaria

• Być dobrym dla ludzi to nic zdrożnego, co?
  • Postać: Maciej Depczyk.

• Bruno Walicki: Jak się możemy ratować?
  Agata Kwiecińska: Ostrymi cięciami w wydatkach.
  Jakub Burski: Tylko co tu ciąć? Chyba waciki na pół.

• W moim wieku na coś w końcu trzeba umrzeć.
  • Postać: pułkownik Bończa.

[edytuj] Odcinek 126, Ludzki weterynarz

• Na szpital to trzeba mieć końskie zdrowie.
  • Postać: Lucyna, weterynarz.

• Pan to jest taki młody, a uparty jak moja kobyła.
  • Postać: Lucyna, weterynarz.
  • Opis: do Witolda Latoszka.

• Podobno jest tak, że jeżeli człowiek ma tylko siedmiu znajomych, to zawsze któryś z tych siedmiu zna się z jednym z siedmiu znajomych innego człowieka.
  • Postać: Igor Kurkowski.

• (...) jak człowiek po czterdziestce się budzi i go nic nie boli, to znaczy, że nie żyje.
  • Postać: Lucyna, weterynarz.

[edytuj] Odcinek 127, Biała niedziela

• Dziecko to dziecko. Jakiekolwiek się urodzi, będziemy je kochać.
  • Postać: Małgosia Kwiatkowska.

• Jeżeli uratujemy choć jedno dziecko, to warto było taką fundację zakładać.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

• Z Depczykiem jeszcze nikt nie wygrał.
  • Postać: Zbigniew Czepiński, adwokat Kalarusa.
  • Opis: o Macieju Depczyku.

[edytuj] Odcinek 128, Pierwsza miłość

• Ile ona ma lat? Dwadzieścia? To nie jest wiek na usamodzielnienie się.(...) to są dopiero studia.
  • Postać: Jakub Burski.

• Pierwsza miłość to jest bardzo piękne uczucie (...).
  • Postać: Monika Zybert.

• Ja mam córkę kilka lat starszą od ciebie, cokolwiek by zrobiła, nie przestanę jej kochać.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Człowiek się gubi czasami w życiu, nie wie... po prostu nie wie, jak tym życiem pokierować.(...) I od tego są rodzice.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 129, Kawalerski wyskok

• Obiecuję nie zadawać się z żadnymi mężczyznami, którzy mogliby mi złamać serca, ani z żadnymi, którzy nie są mnie warci. Czyli z żadnymi.
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Faceci się beznadziejni.
  • Postać: Maria „Mariola” Muślinek.

• Niełatwo nawiązuje przyjaźnie, a z tobą czuję się, jakbyśmy się znały od lat.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.
  • Opis: do Justyny Bachman.

• Mieszkam wszędzie i nigdzie.
  • Postać: Justyna Bachman.

[edytuj] Odcinek 130, Rozwiane nadzieje

• Student medycyny: Mamy opisać wszystkie przypadki czy tylko wybrane?
  Tadeusz Zybert: A leczyć będzie pan wszystkie przypadki czy tylko wybrane?
  Student: Myślałem, że będziemy leczyć tylko te, które się da wyleczyć.

[edytuj] Odcinek 131, Wybuch

• On silnie krwawił. Nie wiem, co bym zastała, gdyby nie to, że cała czas był przy nim chirurg, który ani na chwilę nie stracił zimnej krwi.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: o profesjonalnym zachowania Jacka Mejera.

• (...) to moja praca.
  • Postać: Jacek Mejer.
  • Opis: reakcja na podziękowania za uratowanie życia człowiekowi.

[edytuj] Odcinek 132, Śmiertelna diagnoza

• Zaproś własną córkę na kolację, zobacz, jak się wystroi.
  • Postać: Monika Zybert.

[edytuj] Odcinek 133, Po drugiej stronie życia

• Proszę do listy dopisać tego kota.
  • Postać: epidemiolog.
  • Opis: o liście osób, które miały kontakt z kobietą być może zarażoną wirusem ebola.

• Maciej Depczyk: Jesteś dla niej za stary.
  Dariusz Depczyk: Jestem dla niej za stary... A ty jesteś za młody! Remis.
  • Opis: o Agacie Kwiecińskiej.

[edytuj] Odcinek 134, Apetyt na wszystko

• W szkole mówili na mnie nawet Bystrzak.(...) Tak naprawdę to tylko raz jedna dziewczyna tak do mnie powiedziała... Właściwie nie do mnie... pomyliła mnie z kolegą...
  • Postać: Jacek Mejer.

• Bo jak oni zaczynają się kłócić, to ja wariuję.(...) Nie mogę się powstrzymać. Są takie chwile, że jestem zdenerwowana, że chciałabym zjeść wszystko. Nie czuję smaku, zapachu, nie wiem, nie wiem – dlaczego, ale muszę jeść. Nienawidzę się. Nienawidzę się, że tak się opycham... i idę do toalety. Potem wszystko zaczyna się od początku.
  • Postać: Zuzanna, pacjentka szpitala.
  • Opis: o tym, co się z nią dzieje, kiedy jej rodzice się kłócą (napady bulimiczne).

[edytuj] Odcinek 135, Rozpaczliwa oferta

• Poduszek się nie kupuje. Poduszki po prostu są w domu.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Ktoś kiedyś powiedział, że i na kredyt żyć można godnie.
  • Postać: pisarz Franciszek Koziński.

• Pan Koziński od lat żyje na kredyt. Czeka na przeszczep nerki.
  • Postać: nefrolog.

• Ja swoje życie już przeżyłem. Najlepiej, jak mogłem.
  • Postać: pisarz Franciszek Koziński.

[edytuj] Odcinek 136, Oskrzelowy song

• Chyba mi ciśnienie skoczyło. Chyba mam ze trzysta na czterysta.
  • Postać: Zenon Słodki.

• Bruno Walicki: Miałem dołek chwilowy.
  Jakub Burski: Dołek? To raczej jak lej o bombie wygląda.

[edytuj] Odcinek 137, Tajemniczy pasażer

• Już od przedszkola gram na trójkącie.
  • Postać: Jacek Mejer.

[edytuj] Odcinek 138, Wspólna sprawa

• Do zgody potrzebne są dwie strony.
  • Postać: Igor Kurkowski.

• Profesor Jan Sarapata: Wiesz, coś sobie uświadomiłem... Jak zaczęliście przy tym małym chłopcu, to... to ja kompletnie straciłem głowę... (...) Nie wiem, jak ci to powiedzieć. Ja chyba przestałem być lekarzem. (...) Ja jestem naukowcem, rozumiesz? I od dawna nie byłem w sytuacji, w której trzeba by było ratować ludzkie życie. Jestem teoretykiem.(...) Ja mam wiedzę, której nie ma żaden z pracujących tutaj lekarzy, tylko że nie mam tej odwagi, którą mają oni, kiedy reanimują albo operują.
  Wiktor Ostrowski: Po prostu dzisiaj nie musiałeś tego robić. Ale kiedyś będziesz sam...
  Jan Sarapata: No właśnie... boję się, że kiedyś będę musiał... i nie będę umiał.

• Bardzo pana przepraszam. Wie pan, ja się rzadko mylę, ale w pańskim przypadku wydałem fałszywy osąd. (...) Powiedziałem, że Wiktor mnie nakłonił, żebym poparł pański projekt, i że nie mielibyście szans, gdyby nie jego prośba, otóż bardzo pana za to przepraszam.(...) ja się pomyliłem. Wie pan, wasz szpital jest najlepszym miejscem, gdzie moi studenci mogliby się uczyć pomagać ludziom, a pan jest znakomitym lekarzem i ja się bardzo cieszę, że mogę z panem współpracować.
  • Postać: prof. Jan Sarapata.
  • Opis: do Jakuba.

[edytuj] Odcinek 139, Rozterki burmistrza

• Przyznam się szczerze, że mnie polityka nie interesuje. Lubię mieć święty spokój.
  • Postać: Maria Mejer, matka Jacka.

• Na przykład mój sekretarz nazywa się Mikołaj Marny. Żadnych szans w wyborach.
  • Postać: burmistrz Pogoda.
  • Opis: o tym, że nazwisko kandydata ma znaczenie w kampanii wyborczej.

[edytuj] Odcinek 140, Testament

• Zosia Stankiewicz-Burska: Pani Ewo, dlaczego pani nie powiedziała, że jest chora?
  Ewa, pacjentka: Nigdy nie mówię. Boję się. (...) Od kilku lat mam ataki epileptyczne. Nauczyłam się, że dopóki ludzie nie wiedzą, jakoś daję sobie radę. Ale jak się wyda, to mam same kłopoty. Ludzie jak słyszą słowo „padaczka”, to traktują mnie jak trędowatą.(...) boją się.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Mówiłam ci, że cię kocham?
  Jakub Burski: Poczekaj... coś pamiętam... W maju zeszłego roku chyba coś...

[edytuj] Odcinek 141, Końcowy bilans

• Sanepid przy cioci to małe miki.
  • Postać: Kazio Bąk.
  • Opis: o Genowefie Burczykowej.

• Dopóki ja jestem tutaj ordynatorem na tym oddziale, nikt, rozumiesz, nikt nie odbierze moim pacjentom nadziei.
  • Postać: Bruno Walicki.

• (...) jeżeli pacjent przejawia dużą wolę życia, medycyna jest bezsilna.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 142, Zaręczynowy pierścionek

• (...) te ciasteczka są... nie spełniają norm unijnych w zakresie spulchnienia.
  • Postać: Kazio Bąk.
  • Opis: o ciasteczkach owsianych, które upiekł Jacek Mejer.

• Wiesz, jak jest na dyżurze, raz spokój, raz trojaczki.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska-Zbieć.

[edytuj] Odcinek 143, Odważny krok

• Kobieta jest znacznie bardziej odpowiedzialna w pracy niż mężczyzna.
  • Postać: Jagoda, żona Pawła, pacjenta szpitala.

• Dobre matki w porę zauważają, że ich dzieci dorosły do samodzielnego życia.
  • Postać: Maria Mejer, matka Jacka.

• Patrzę swoimi oczami, nie twoimi.
  • Postać: Tomek Burski.
  • Opis: do Jakuba.

• Przykro, że nie możemy naszym dzieciom oszczędzić rozczarowań.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.

[edytuj] Odcinek 144, Ujawnione sekrety

• Żyję z wyrokiem.
  • Postać: Maria Radom, pacjentka szpitala, która kiedyś chorowała na nowotwór.

• Wyjechałem z domu z dziewczynką, a jak wrócisz do domu z obozu, będziesz już kobietą.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: do Julki.

• Jeżeli cokolwiek może przedłużyć moje życie o pięć minut i pan to może zrobić, to bardzo pana o to proszę.
  • Postać: Maria Radom, pacjentka szpitala.

• Osteoporoza. To takie ładne imię dla dziewczynki.
  • Postać: Maria Radom, pacjentka szpitala.

[edytuj] Odcinek 145, Wypadek

• Wiesz, jak się nazywa taki stan, w którym człowiek nie ma żadnych pytań ani wątpliwości. To po prostu miłość. Zdarza się w różnym wieku.
  • Postać: Maria Mejer, matka Jacka.

• Wiesz, nie przyszło mi do głowy, że moja własna matka wyjdzie za mąż, zanim ja się ożenię.
  • Postać: Jacek Mejer.

• Jakbym złapał sukinsyna, który to zrobił, to bym go zabił własnymi rękami.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: podczas operacji Moniki, która została potrącona przez pirata drogowego.

• Nie pozwolę, żeby jej się coś stało.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o Monice.

• Pamiętam, jak patrzył na nas przez szybę, kiedy operowaliśmy Elę. Drugi raz by tego nie przeżył.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o Brunonie i operacji Moniki.

• Nie jestem Bogiem ani sędzią, jestem lekarzem. Muszę go teraz ratować. To wszystko.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o pacjencie, sprawcy wypadku, w którym ranna została Monika.

[edytuj] Odcinek 146, Nocny rajdowiec

• Zawsze jeżdżę szybko. Inaczej to bez sensu.
  • Postać: Błażej Król, sprawca wypadku.

• Ja nie poświęcam ci czasu. Ja chcę być przy tobie.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Moniki.

• Co ja mu miałam powiedzieć, że przez jego wylew nie dostanę zaliczenia u Sarapaty? (...) Choćbym miała nie spać przez tydzień, muszę zaliczyć te ćwiczenia.
  • Postać: Anna Bochenek.
  • Opis: z powodu opieki nad chorym ojcem Ania opuściła wiele zajęć na uczelni.

• Sznyty też sobie robię dla każdej dziewczyny. To taka gra wstępna.
  • Postać: Błażej Król, sprawca wypadku.

[edytuj] Odcinek 147, Grzybowy przysmak

• Bruno Walicki: Zabiorę cię teraz na USG, dobrze?
  Monika Zybert: A ja muszę przy tym być?
  Bruno Walicki: No, badanie mojego kolana na nic się nie przyda.

• Nie ma co wzdychać do faceta, który nie zwraca na ciebie uwagi. To jest poniżej mojej godności.
  • Postać: „Ruda”, przyjaciółka Ani.

• Uważam, że facet powinien być starszy o 10–15 lat.(...) Jak facet jest starszy, to dba o związek, opiekuje się swoją kobietą.
  • Postać: „Ruda”, przyjaciółka Ani.

• Jak się jest na bezrobociu, każdy grosz się liczy.
  • Postać: Edward Górecki, pacjent szpitala.

• Teraz wiem, co czują ludzie, którzy czekają na wyrok.
  • Postać: Edward Górecki, pacjent szpitala.

• Zrobię wszystko, żeby Monika była zdrowa.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

[edytuj] Odcinek 148, Kolorowa precyzja

• Operację mam zaplanowaną na 15.00. To bądź, kochanie, o 14.57.
  • Postać: inżynier Nyczka, pacjent szpitala.
  • Opis: do żony.

• Bardzo się cieszę, że przed snem zobaczę taką piękną i miłą niewiastę.
  • Postać: inżynier Nyczka, pacjent szpitala.
  • Opis: do Zofii Stankiewicz-Burskiej.

• Jaka kobieta chciałaby mieć takiego faceta, co prasuje sobie skarpetki!
  • Postać: Mariola Muślinek.

[edytuj] Odcinek 149, Zamknięta wrażliwość

• Ja tylko żałuję, że Tomka nie znałem, jak miał te cztery, pięć lat. Może gdybym go na rękach trochę ponosił, to teraz lepiej bym się z nim dogadywał.
  • Postać: Jakub Burski.

• Najważniejsze, żeby go kochać.
  • Postać: Zosia Stankiewicz-Burska.
  • Opis: o chłopcu, pacjencie szpitala, przeznaczonym do adopcji.

• Zosia Stankiewicz-Burska: Nie sądziłam, że jest pan taki młody (...). Trochę inaczej sobie pana wyobrażałam.
  Doktor Michał Niedźwiecki, psycholog dziecięcy: Z długą siwą brodą?

• Nie masz pojęcia, co może zrobić zakochany człowiek, żeby ratować drugą osobę.
  • Postać: Bruno Walicki.

[edytuj] Odcinek 150, Dyskoteka w pigułce

• Nie mogę tego przyjąć. Czułbym się fatalnie jako ojciec i jako mężczyzna.
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: do Brunona, który oferował pieniądze na operację Moniki.

• Nie przyjmuje się pomocy od obcych.
  • Postać: Bruno Walicki.

• Nie chce mi się wierzyć, że coś w tym domu jest normalnego.
  • Postać: Agnieszka Walicka.

• Agnieszka, ojciec nie będzie do końca życia sam, a Monika jest naprawdę w porządku.(...) Jeżeli on chce być z Moniką, to nie znaczy, że zapomni o mamie. Ona zawsze będzie dla niego kimś wyjątkowym.
  • Postać: Paweł Walicki.

• Kto nie ma pieniędzy, nie ma szans.
  • Postać: doktor Paszkiewicz, lekarz w prywatnej klinice operujący Monikę Zybert.
  • Opis: o leczeniu w polskiej służbie zdrowia.

• Przecież wiesz, jak jest w tym wieku – raz się rozchodzą, raz się rozchodzą.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o Tomku i Ani.

• Lubiła ją, gdy była moją przyjaciółką, ale teraz jest moją kobietą.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o tym, że Agnieszka nie akceptuje jego związku z Moniką.

• A Stasio co? Stasio chyba zostanie kucharzem – próbuje wszystko.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: o tym, że Staś wszystko bierze do buzi.

• Taki jesteś etyczny? To daj mi 30 000, żebym mógł pomóc własnej córce.
  • Postać: Tadeusz Zybert.
  • Opis: do prof. Jana Sarapaty, który nie aprobował udziału Zyberta w promowaniu firmy farmaceutycznej.

• Zorganizowane kobiety przestają być seksowne.
  • Postać: doktor Jerzy Kozerski, prezes koncernu farmaceutycznego, szef Małgorzaty Donovan.

[edytuj] Odcinek 151, Szczęście w nieszczęściu

• Jakby człowiek z każdym głupstwem do lekarza chodził, to by czasu na nic nie miał.
  • Postać: Andrzej Nowicki, pacjent szpitala.

• (...) człowiek zaczyna się sypać po czterdziestce.(...) Dzisiaj jesteś, jutro cię nie ma.
  • Postać: Tomasz „Ostry”, przyjaciel Nowickiego, pacjent szpitala.

• Muszę dać wam miłość, wykształcenie i dom.
  • Postać: Bruno Walicki.
  • Opis: do Agnieszki o niej i jej rodzeństwie.

• Mamusia nie siedzi na tym łóżku. Ono jakieś pechowe jest.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: do matki o tym, że bezskutecznie starają się z żoną o dziecko.

[edytuj] Odcinek 152, Przedawkowane ambicje

• Proste czynności sprawiają człowiekowi kłopot.
  • Postać: Monika Zybert.
  • Opis: o swoich problemach związanych ze stanem zdrowia po wypadku.

• Słyszysz? Włączył mi się alarm na wciskanie ciemnoty.
  • Postać: Bożenka (Bożysława) Leszczyńska-Zbieć.

• Jacek Mejer: Miałeś kiedyś złamane serce?
  Adam Pawica: Ciągle mam.

• Niebo w gębie, gęba w niebie.
  • Postać: Adam Pawica.

• Z mojej gęby można czytać jak z książki.
  • Postać: Jacek Mejer.

[edytuj] Odcinek 309, Przegrany mecz

• Adam Pawica: Ja nie zrobię panu Kowalskiemu tej operacji plastycznej. Po pierwsze, dlatego że nie ma wszystkich szczepień, a po drugie, dlatego że uważam, że jest on niebezpiecznym człowiekiem i nie warto z nim wchodzić w jakiekolwiek układy.
  Dr Drzewiecki: Panie doktorze, albo pan przestanie się migać od swojej pracy, albo skończymy tą zabawę.

[edytuj] Odcinek 319, Zaniedbania i konsekwencje

• Michał Sambor: Patrycja, kto ci zdjął ten gips?
  Patrycja Sambor: No, lekarz z przychodni.
  Michał Sambor: Dlaczego ci nie zrobił roentgenu? To był jego zasrany obowiązek.

[edytuj] Odcinek 320, Nieoczekiwany powrót

• Dr Karolina Orlicka: Czy ktoś mi powie, kim jest ten człowiek?
  Bożena Zbiedź: To jest... To jest.. mój mąż.
  • Opis: ciężko pobity mężczyzna okazał się zaginionym mężem Bożeny.

[edytuj] Odcinek 340, Miodowy miesiąc

• Jeśli ma pan jakieś personalne zastrzeżenia do mnie, niech pan powie to dyrektorowi.
  • Postać: Rafał Konica p.o. ordynatora chirurgii.
  • Opis: do audytora.

[edytuj] Odcinek 342, Śmiertelna choroba

• Proszę o bezpłatny urlop... i o możliwość powrotu do pracy po urlopie.
  • Postać: Rafał Konica.
  • Opis: zdecydował się na terapię odwykową.

[edytuj] Odcinek 374, Pogoda na jutro

• Najpierw niech skończy studia, a potem niech robi, co chce.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o Tomku.

• Próbowałem zadziałać urokiem osobistym na te panie z Banacha, ale chyba zardzewiałem.
  • Postać: patomorfolog Manfred Piątkowski.

• Dotychczas nie popełniłaś błędu tylko dlatego, że niewiele możesz.
  • Postać: Witold Latoszek.
  • Opis: do Wiktorii Consalidy.

• (...) jestem nieludzko uparty, poza tym jest to badanie bardzo proste, więc wychodzi na to, że jestem również leniwy.
  • Postać: Witold Latoszek.

• Obawiam się, Adamie, że powinniśmy zakończyć swoją karierę medyczną, bo okazuje się, że leczyć każdy może.
  • Postać: Witold Latoszek.
  • Opis: gdy okazało się, że pacjent miał rację.

• Pacjent Stanisław Ducik: I co, gronkowiec?
  Adam Pawica: Pawica, miło mi.

• Sześćdziesiąt procent z nas nosi w sobie jakiegoś gronkowca.
  • Postać: Stefan Tretter.

• Ja prędzej księdzem zostanę, niż ona z pracy odejdzie.
  • Postać: Jakub Burski.
  • Opis: o Zosi.

[edytuj] Odcinek 375, Noc poślubna

• Ostatnie badania dowodzą, że miłość nie istnieje, tylko jest poziom oksydacyny.
  • Postać: Adam Pawica.

• Bożenka: Mówiłam ci, że ona jest staroświecka.
  Doktor Ruud Van Der Graaf, anestezjolog: To niech sobie będzie stara świeczka.

[edytuj] Odcinek 376, Tajemnica Wiktorii

• Nic tak nie łączy ludzi jak wspólnota w niedoli.
  • Postać: Krzysztof Jędras, ortopeda.

• Życie w ogóle źle się kończy.
  • Postać: Cezary, pacjent szpitala.

[edytuj] Odcinek 377, Konfrontacja

• Pierwsze minuty są najważniejsze w kontakcie.
  • Postać: Andrzej, instruktor na kursie, w którym uczestniczyła Zosia.

[edytuj] Odcinek 379, Dar od losu

• Jak jest przyjaciel, to trzeba mu zdjąć z głowy, ile się da.
  • Postać: Ruud Van Der Graaf.

[edytuj] Odcinek 380, Zawód na całe życie

• Bycie lekarzem to nie jest zawód, tylko powołanie.
  • Postać: Antoni, były lekarz.

• Cokolwiek byśmy robili, i tak będą pogrzeby.
  • Postać: Witold Latoszek.

[edytuj] Odcinek 381, Pacjent z importu

• Kiedy cię najbardziej potrzebowałam, ty zajmowałeś się ratowaniem całego świata.
  • Postać: Wiktoria Consalida.

[edytuj] Odcinek 383, Paraliżująca przeszłość

• Krzysztof Jędras: Chciałem dobrze...
  Monika Zybert-Jędras: A wyszło źle – jak zwykle.

• To małżeństwo jest dla mnie zbyt wielką rewolucją.
  • Postać: Monika Zybert-Jędras.
  • Opis: o małżeństwie z Krzysztofem Jędrasem.

• (...) to jest fascynujące, jak organizm przetwarza emocje.
  • Postać: Monika Zybert-Jędras.

• Nasze małżeństwo będzie lekiem na całe zło.
  • Postać: Krzysztof Jędras.

[edytuj] Odcinek 384, Izba przyjęć

• (...) ja od roku wchodzę na blok operacyjny jedynie jako gadająca głowa.
  • Postać: Tadeusz Zybert.

• Niedaleko pada Zybert od Zyberta.
  • Postać: Krzysztof Jędras.
  • Opis: do Moniki Zybert-Jędras.

[edytuj] Powiedzenia głównych bohaterów

• Jasna cholera!
  • Postać: Jakub Burski.

• Słońce ty moje.
  • Postać: Marek Zbieć.
  • Opis: tak często zwracał się do Bożenki.