Mustafa Kemal Atatürk

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk (1881–1938) – turecki polityk i wojskowy, współtwórca i pierwszy prezydent Republiki Turcji.

  • Gdy bolszewicy zwyciężą Polskę, pójdą do Rumunii. Rumuni na wezwanie nasze ogłoszą strajk powszechny i Bułgarzy też się przyłączą do nas. Nasze wojska stoją na straży naszej wolności, wybawią naszą stolicę z rąk brytyjskich.
    • Źródło: „Morning Post”, 20 lipca 1920
  • Jakże szczęśliwy jest ten, kto może powiedzieć, że jest Turkiem.
    • Ne mutlu Türküm diyene. (tur.)
  • Jeśli życiu narodu nie grozi niebezpieczeństwo, wojna jest morderstwem.
    • Millet hayatı tehlikeye maruz kalmayınca, savaş cinayettir. (tur.)
  • Lubię ludzi wysportowanych, inteligentnych i jednocześnie żyjących moralnie.
  • Ludzkość jest jak ciało, a poszczególne narody są jak organy.
  • Matki, które wysłałyście synów z dalekich krajów, obetrzyjcie łzy. Po tym jak stracili życie na naszej ziemi, stali się także naszymi synami.
    • Opis: do angielskich żołnierzy po bitwie o Gallipoli.
  • Nie mam religii i czasami chcę by wszystkie religie znalazły się na dnie morza. Tylko słaby władca potrzebuje religii by uprawomocnić swe rządy – to tak jakby złapał swój naród w pułapkę.
  • Niech naród na razie nie zajmuje się polityką!
    • Źródło: Jean-Paul Mari, Chorzy dyktatorzy, „Le Nouvel Observateur”, tłum. „Forum”, 24 września 2012.
  • Nieograniczona wolność jest nie do pomyślenia. Nawet prawo do życia, największe z praw, nie jest absolutne.
  • Pokój w domu, pokój na świecie
    • Yurtta Barış, Dünyada Barış (tur.)
  • Poszukiwanie przewodnika innego niż nauka oznacza beztroskę, ignorancję i herezję.
  • Rolnicy są panami narodu.
    • Köylü milletin efendisidir (tur.)
  • Turcy są z urodzenia demokratami.

O Mustafie Kemalu Atatürku[edytuj]

  • Wszyscy XX-wieczni autokraci, poczynając od Mussoliniego i Atatürka, który wyłonił się z gruzów otomańskiego imperium, po Stalina, Hitlera i Mao Tse-Tunga, naśladowali Bonapartego – prekursora i wzorca współczesnych tyranów. W ich ślady poszli pomniejsi despoci – Sukarno w Indonezji, Ho Chi Minh i Pol Pot w Indochinach, Naser i Saddam na Bliskim Wschodzie, Peron i Castro w Ameryce Łacińskiej, Kadafi, Bokassa i Idi Amin w Afryce. Wszystkie te ponure postacie dopuszczające się najstraszliwszych bestialstw, począwszy od ludobójstwa, a skończywszy na ludożerstwie, były w gruncie rzeczy groteskową parodią korsykańskiego mistrza.