Michaił Lermontow

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaił Lermontow

Michaił Lermontow (1814–1841) – rosyjski poeta.

  • Gdybyśmy nie byli dziećmi,
    Jeśli ślepo nie kochali,
    Nie witali, nie żegnali —
    Cierpień byśmy nie zaznali.
    • Если б мы не дети были,
      Если б слепо не любили,
      Не встречались, не прощались,
      Мы с страданьем бы не знались.
      (ros.)
    • Źródło: wiersz Had we never loved so kindly z roku 1830 lub 1832
  • Huczy Terek w chyżym biegu,
    Zdobny w piany strój;
    Czeczen skrada się po brzegu,
    Ostrzy kindżał swój;
    Ale ojciec twój zna wojnę,
    Czuwa, chociaż śpi;
    Śpij, niemowlę, bądź spokojne,
    A-a zi-zi-zi...
    • Źródło: Kołysanka kozacka (1840), przeł. Krzysztof Mąkowski
    • Zobacz też: Czeczenia
  • I byłoby to wszystko śmieszne,
    Gdyby nie było takie smutne.
    • Wsio eto było by smieszno,
      Kogda by nie było tak grustno.
      (ros.)
  • I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą.
    • I skuczno, i grustno, i niekomu ruku podat'. (ros.)
    • Także: I nudno, i smutno, i nie ma komu podać ręki.
    • Źródło: początkowy fragment wiersza I smutno i nudno z 1840 roku
  • Lubię jesienne słońce, wtedy
    Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera
    I rzuca blady swój umarły promień
    Na drzewo, co się od wiatru kołysze,
    I na wilgotny step.
    • Źródło: Jesienne słońce
  • Ludzie choć dusze mają... Cóż z tego?
    Zimniejsi są niż fale.
    • Люди хотят иметь души… и что же? —
      Души в них волн холодней!
      (ros.)
    • Źródło: wiersz Fale i ludzie z roku 1830 lub 1831
  • Na dzikiej Północy stoi samotnie –
    Sosna, na szczycie nagich skał.
    • Na siewiere dikom stoit odinoka
      Na gołoj wierszinie sosna

      (ros. На севере диком стоит одиноко
      На голой вершине сосна)
    • Źródło: wiersz Na dzikiej Północy stoi samotnie, 1841 rok
  • (...) Nie oczom twym przeznaczył twórca los niemiły
    Ogniem zapłonąć, spopielić do mogiły...
    Choć wszystko w końcu spotka trumny deska,
    Ich pożałuje srogiej śmierci ręka.
    Ich blask niebiański i one jak u siebie,
    Zabłyszczą pośród gwiazdy na niebie!
    • (...) не твоим глазам творец судил
      Гореть, играть для тленья и могил...
      Хоть всё возьмет могильная доска,
      Их пожалеет смерти злой рука.
      Их луч – с небес, и, как в родных краях,
      Они блеснут звездами в небесах!
      (ros.)
    • Źródło: Oczy, 1830 rok
  • O Kaukazie! Kraju daleki!
    Ziemio wolności i niepokornych!
    I nieszczęść pełna aż po brzegi
    Skrwawiona wskroś latami wojny!..
    • Кавказ! Далекая страна!
      Жилище вольности простой!
      И ты несчастьями полна
      И окровавлена войной!..
      (ros.)
    • Źródło: Do Kaukazu , 1830 rok
  • Pijemy z czary istnienia
    Z zamkniętymi oczami,
    Złote skropiwszy jej brzegi
    Własnymi gorzkimi łzami.
    • Мы пьём из чаши бытия
      С закрытыми очами,
      Златые омочив края
      Своими же слезами.
      (ros.)
    • Źródło: wiersz Czara życia, 1831 rok
  • Samotny żagiel w niebios toni
    Bieleje na błękicie fal.
    • Bielejet parus odinokij
      W tumanie moria gołubom.
      (ros.)
    • Źródło: wiersz Żagiel, 1832 rok
      spopularyzowane dzięki parafrazie w tytule powieści Samotny biały żagiel Walentina Katajewa z 1936 roku
    • Zobacz też: żagiel
  • Zapomnieć o wszystkim i zasnąć na wieki.
    • Ja b chotieł zabyt'sja i zasnut! (ros.)
    • Źródło: Wychodzę sam jeden, 1841 rok
  • Żegnaj mi Rosjo nieumyta,
    Ojczyzno panów i niewolnych.
    • Proszczaj, niemytaja Rossija,
      Strana rabow, strana gospod.
      (ros.)
    • Źródło: początkowy fragment wiersza Żegnaj mi Rosjo niedomyta z 1841 roku
  • (...) życie, jak spojrzeć nań chłodno –
    To żart jest pusty i głupi...
    • (...) жизнь, как посмотришь с холодным вниманьем вокруг –
      Такая пустая и глупая шутка… (ros.)
    • Źródło: końcowy fragment wiersza I smutno i nudno z 1840 roku
Wikisource
Zobacz w Wikiźródłach inne utwory Michaiła Lermontowa