Michaił Lermontow

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Michaił Lermontow (1814–1841) – rosyjski poeta.

• I byłoby to wszystko śmieszne,
  Gdyby nie było takie smutne.
  • Wsio eto było by smieszno,
    Kogda by nie było tak grustno. (ros.)

• I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą.
  • I skuczno, i grustno, i niekomu ruku podat'. (ros.)
  • Także: I nudno, i smutno, i nie ma komu podać ręki.
  • Źródło: początkowy fragment wiersza z 1840 roku

• Ludzie choć dusze mają... Cóż z tego?
  Zimniejsi są niż fale.
  • Źródło: Fale i ludzie

• Na dzikiej Północy stoi samotnie –
  Sosna, na szczycie nagich skał.
  • Na siewiere dikom stoit odinoka
    Na gołoj wierszinie sosna
    (ros. На севере диком стоит одиноко
    На голой вершине сосна)
  • Źródło: Na dzikiej Północy stoi samotnie, 1841 rok

• Samotny żagiel w niebios toni
  Bieleje na błękicie fal.
  • Bielejet parus odinokij
    W tumanie moria gołubom. (ros.)
  • Źródło: Żagiel, 1832 rok
    spopularyzowane dzięki parafrazie w tytule powieści Samotny biały żagiel Walentina Katajewa z 1936 roku

• Zapomnieć o wszystkim i zasnąć na wieki.
  • Ja b chotieł zabyt'sja i zasnut! (ros.)
  • Źródło: Wychodzę sam jeden, 1841 rok

• Żegnaj mi Rosjo nieumyta,
  Ojczyzno panów i niewolnych.
  • Proszczaj, niemytaja Rossija,
    Strana rabow, strana gospod. (ros.)
  • Źródło: początkowy fragment wiersza z 1841 roku