Medaliony

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Medaliony – cykl opowiadań Zofii Nałkowskiej z 1946 roku.

  • Ludzie ludziom zgotowali ten los
    • Opis: Motto całego zbioru.

[edytuj] Profesor Spanner

  • W Niemczech, można powiedzieć, ludzie umieją coś zrobić – z niczego...

[edytuj] Dno

  • Przeszła takie rzeczy, w które nikt by nie uwierzył. I ona sama nie uwierzyłaby także, gdyby nie to, że to jest prawda.

[edytuj] Przy torze kolejowym

  • Ani żywa, ani umarła.
  • I jechać spokojnie dalej w stronę własnej śmierci, która czekała ich u kresu drogi.

[edytuj] Wiza

  • To nie była fizyczna siła (...), bo przecież one właśnie były najsłabsze. To była siła tęsknoty i pragnienia.
  • Nie bałam się. Wiedziałam, że umrę, więc się nie bałam. O sobie może powiedzieć to, że się zawsze modliła, gdy ją bili. Modliła się, żeby nie czuć nienawiści. Nic więcej.

[edytuj] Kobieta cmentarna

  • Później przyszedł czas, gdy na cmentarz spadały pociski. Posągi i medaliony potłuczone leżały wzdłuż alei. Groby z otwartymi wnętrzami ukazały w pękniętych trumnach swoich umarłych. Ale kobieta cmentarna wobec tej sprawy również zachowała wrodzony spokój. – Nic im nie będzie – powiedziała. – Nie umrą przecież drugi raz.

[edytuj] Człowiek jest mocny

  • Jednego dnia – to był wtorek – z trzeciego samochodu, który przyjechał tego dnia z Chełmna, wyrzucili na ziemię zwłoki mojej żony i moich dzieci, chłopiec miał siedem lat, dziewczynka cztery. Wtedy położyłem się na zwłokach mojej żony i powiedziałem, żeby mnie zastrzelili. Nie chcieli mnie zastrzelić. Niemiec powiedział: „Człowiek jest mocny, może jeszcze dobrze popracować.”
Źródło „http://pl.wikiquote.org/wiki/Medaliony”