Marta Fox

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Marta Fox (ur. 1952) – polska poetka, powieściopisarka i eseistka.

• Dzieci i ryby głosu nie mają, panie profesorze, dzieci są od tego, żeby słuchać i wykonywać polecenia, uczniowie mają przede wszystkim obowiązki i ani mru-mru, a nauczyciele mają rację i tylko rację i władzę i dziennik, i długopis, i stopnie i tablicę, przed którą można delikwenta postawić i ośmieszyć, wykpić, nazwać go odpowiednio i pokazać mu i jeszcze raz pokazać.
  • Źródło: Niebo z widokiem na niebo

• Już nie jestem filiżanką bez uszka. Wszystko posklejane.
  • Źródło: Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza

• Lubię swoje spontaniczne reakcje, pod warunkiem, że są one wynikiem mojej osobowości, a nie ilości wypitego alkoholu.
  • Źródło: Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza

• Miłość nie przychodzi z nieba, ale przychodzi z nas, z naszego serca, ciała, oczekiwań, marzeń i pragnień.
  • Źródło: Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza

• My się kochamy jak dwaj muzycy, którzy się łączą, a żeby grać razem sonaty.
  • Źródło: Kapelusz zawsze zdejmuję ostatni

• Plan pracy nad sobą, czyli tak właśnie trzymać:
  1. Kochać mądrze, to znaczy tak, by każdy dzień był bogatszy.
  2. Kochać rozsądnie, czyli tak, jak ja nie chcę!
  3. Nie robić sobie na złość, czyli kochać tak, jak chcę.
  • Źródło: Niebo z widokiem na niebo

• To kim jesteśmy (dzisiaj) jest wynikiem tego, co myśleliśmy (wczoraj).
  Trzeba patrzeć na świat szeroko otwartymi oczami i widzieć w nim wszystko, także zło. Musi mi się to udać. Nikt nie jest doskonały, nic nie jest doskonałe (poza kulą i trójkątem równobocznym).
  • Źródło: Niebo z widokiem na niebo

• Traktuj swoje życie filozoficznie, bo czym ono jest wobec Wieczności.
  • Źródło: Po nitkach babiego lata
  • Zobacz też: Wieczność

• Trzeba poczekać, wszystko w sobie wyciszyć, rozwiązania czasami przychodzą same, w najbardziej nieoczekiwany sposób.
  • Źródło: Do rana daleko

• PKP jest moje życie, czyli Piękne Kurwa Piękne.
  • Źródło: Paulina. doc

• – No, wiesz, ludzie dzielą się na inteligentnych i tych, co słodzą, na tych, co dziedziczą i co zarabiają, na tych, co wybierają zawsze proste drogi do celu, bo myślą, że tylko one są prawe, na tych, co giną tragicznie i tych, którzy wolą ochujeć, na tych...
  – Na tych, co na gówno mówią kupa i na tych, co oddają mocz, zamiast najzwyczajniej sikać – wpadłem powoli w jej ton.
  – Brawo, Ryszardzie – powiedziała – widzę, ze nareszcie kapujesz.
  – A ty do jakiej kategorii należysz? – zapytałem, by przerwać rozmowę, która wiodła na zupełnie obce mi manowce.
  – A ja wolę skakać po górach, omijając pagórki
  • Źródło: Nie jestem która wszystko zniesie – opowiadanie: Ocalenie