Maria Rodziewiczówna

Nagrobek Marii Rodziewiczówny

Maria Rodziewiczówna (1863–1944) – polska pisarka.

Między ustami a brzegiem pucharu (1890)

• Jeżelibym, Jadziuniu, ja, kochając Cesię, był związany z inną słowem, to honor każe mi zerwać słowo, bo inaczej będę kłamcą, oszustem i krzywoprzysiężcą. To obowiązek człowieka przykry, lecz konieczny.

• Kto cierpi upokorzenia, powinien je albo znosić cierpliwie, jeśli chce się poprawić, albo usunąć zupełnie, gdy go to tylko drażni i obraża. Nie lubię wątpliwych pozycji i utyskiwań: to broń i położenie słabych istot.

• Między ustami a brzegiem pucharu wiele jeszcze zdarzyć się może.

• Nie był to dla niej już obcy człowiek – Prusak. Zasady, rzeczywistość, wszystko zgasło, zbladło przed wielką potęgą, co się naigrywała z jej woli i tradycji: on ci nie wróg, on ci najmilszy na całym świecie, i choć może niewart, ale on ci pierwszy z ludzi, i choć ci ani swój mową ani życiem, choć on ciebie nie rozumie – ty go kochasz i kochać będziesz do śmierci, i nie ostoi się przed nim twa powaga ani duma, ani siła charakteru – i skoro zechce, będzie twym panem.

• Oziębłość jest najniebezpieczniejszą kokieterią.

Inne

• Dola buduje się na klęskach.

• Kobieta będzie kochać sto razy i zawsze będzie przysięgać, że tak kocha pierwszy raz.

• Kobieta wierzy, że z każdą miłością staje się na powrót dziewicą.

• Kobieta, dla której byłeś dobry, która kocha, nie zapomni twej dobroci, nie sprofanuje swego kochania.

• Największy rozum – do czasu milczeć i do czasu mówić.

• Nie wolno się gniewać: gniew, jak bumerang, wraca do tego, co go cisnął.

• Polacy powinni się arystokratyzować, a nie chamieć.

• Trzeba umieć iść słoneczną stroną życia.

• Zima jak troska, długo trwa, a lato jak szczęście, mija chwilą

• Zadaniem kobiety jest pamiętanie o drobiazgach. One stanowią o spokoju lub niepokoju domu, a dom to jest państwo.