Jurij Andropow

Jurij Władimirowicz Andropow (ros. Юрий Владимирович Андропов; 1914–1984) – przywódca ZSRR w latach 1982–1984 i szef KGB w latach 1967–1982.

Co się tyczy linii komunikacyjnych, wiodących z ZSRR do NRD przez Polskę, to powinniśmy, rzecz jasna, coś zrobić i przedsięwziąć środki do ich ochrony.
- Źródło: Posiedzenie Biura Politycznego KC KPZR, 10 grudnia 1981 r., z dokumentu IPN 13 grudnia 2007, s. 533

PZPR w znacznej mierze straciło kontrolę nad procesami zachodzącymi w społeczeństwie.(...) Polskie kierownictwo najwyraźniej nie może, a w istocie i nie chce odchodzić od obranego kierunku przezwyciężenia kryzysu za pomocą środków politycznych.
- Opis: w raporcie Politbiura KC KPZR z marca 1981 r.
- Źródło: Piotr Osęka, Dosyć guzdralstwa, tow. Kania. XI Plenum KC PZPR, „Gazeta Wyborcza”, 9 czerwca 2011.
- Zobacz też: PZPR

Wystąpienia tych towarzyszy (Tadeusza Grabskiego, Stefana Olszowskiego i Stanisława Kociołka) w planie ideologicznym są najbliższe naszemu stanowisku. Wyrażają oni nastroje tej części członków partii, która konsekwentnie opowiada się za socjalizmem, za przyjaźnią ze Związkiem Radzieckim, przeciwko wypaczeniom rewizjonistycznym, domaga się zdecydowanych działań przeciwko „Solidarności”. Za nimi stoją głównie starzy członkowie partii, którzy przeszli szkołę wojny i walki klasowej w pierwszych etapach tworzenia ludowej Polski.
- Opis: w raporcie Politbiura KC KPZR z marca 1981 r.
- Źródło: Piotr Osęka, Dosyć guzdralstwa, tow. Kania. XI Plenum KC PZPR, „Gazeta Wyborcza”, 9 czerwca 2011.
- Zobacz też: Tadeusz Grabski, Stefan Olszowski, Stanisław Kociołek, Solidarność

[edytuj] O Andropowie

Ci towarzysze, którzy głosowali za towarzyszem Jurijem Władimirowiczem Andropowem mogą opuścić ręce i odwrócić się od ściany.
- Znaczenie: taki dowcip krążył po ZSRR po stosunkowo szybkim przejęciu steru przez Andropowa po śmierci Breżniewa, podczas gdy wcześniej spodziewano się, iż sukcesorem zostanie Czernienko.