Julian Przyboś

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Julian Przyboś (1901–1970), polski poeta i eseista

• Alpy ścigane wzrokiem ze szczytu na szczyt
  uciekają wyżej,
  wyżej przebiły błękit i zajęły niebo
  • Źródło: Giessbach
  • Zobacz też: Alpy

• Bądź ze mną.
  Cierpliwie, zawzięcie.
  Długo, najdłużej.
  Tak czekałem, że wiem to na pewno:
  ból wyboli nareszcie, znuży się i zmęczy
  i stanie się bez cierni – niedotkięciem róży
  • Źródło: Róża

• Chciał mieć sławę pośmiertną za życia.
  • Źródło: W czasie zaprzeszłym
  • Zobacz też: sława

• Czemu druhny nie śpiewacie?
  Czy żelazne pyski macie?
  Czy żelazne, czy drewniane?
  Czy na kołki zamykane?
  • Źródło: Na jabłonkę

• Doznaję gór – objawienia planety na ziemi
  • Źródło: List ze Szwajcarii
  • Zobacz też: góry

• Góry na górach – patrzone na widzianych – stoją.
  • Źródło: Tam, w urwisku
  • Zobacz też: góry

• Kwili świst przepiórki tego lata: erkaemu w żytach.
  • Źródło: Nalot nocny

• Łagodny
  każdą kieszeń obróciłbym w gniazdo dla jaskółek
  • Źródło: Równanie serca
  • Zobacz też: łagodność

• Miasto jak kamień rzuciłem za siebie
  • Źródło: W góry
  • Zobacz też: miasto

• Na świadectwach, wzbici w radość, odlecieli uczniowie,
  drży powietrze po ich śmigłym zniku.
  Wakacje, panie profesorze! Pora
  trzepać wesoło słowa jak futra na wiosnę
  oraz
  czasowniki przez dni lata odmieniać!
  • Źródło: Lipiec
  • Zobacz też: wakacje

• Nie list, raczej płatek lotu w kopercie
  zestrzelony z torby zamczystej.
  Listonosz, Francuz prędki jak maszynka
  zawirował ośnieżonym z kraju listem.
  
  Te rządki krzywe, jakby napisane sierpem...
  • Źródło: Łuk
  • Zobacz też: list

• Niosłem swoją poezję, jak żołnierz imię
  w blaszcze na piersiach przeciw kulom dwóch wojen.
  • Źródło: Słońce ze wzgórz Gwoźnicy
  • Zobacz też: poezja

• Ofiaruję ci, ojcze, ojcowiznę wyżętą:
  snopek życia i ostu.
  Matko, kłoniąc się pytam:
  – Zdrowaś?
  – Łąkiś pełna?
  • Źródło: Z podróży

• Próżni! Wznieśli Łuk Triumfalny – dla gołębi.
  • Źródło: Łuk
  • Zobacz też: próżność

• Słyszę:
  Kamienuje tę przestrzeń niewybuchły huk skał.
  To – wrzask wody obdzieranej siklawą z łożyska
  i
  gromobicie ciszy.
  • Źródło: Z Tatr
  • Zobacz też: Tatry

• Sztuka pisania jest sztuką skreślania.

• Świat nie jest. Świat się wiecznie zaczyna.

• Urodzony do pługa – z nadmiaru Ziemi zostałem poetą.
  • Źródło: Ziemią gwiezdnie pojętą
  • Zobacz też: poeta

• Wątły chłopiec – z Polską w ciężkim tornistrze.
  • Źródło: Droga powrotna
  • Zobacz też: Polska

• Zielony błysk! Strzeliły drzewa.
  Bielmo śmiegu spadło mi z oczu:
  wiosna! Wyrosła mi nad głowę.
  • Źródło: Wiosna 1941
  • Zobacz też: wiosna

• Żądzę sławy, warowanej naszą wspólną przysięgą,
  zasypał grób: masowy dół bez mogiły.
  Krew łagodnie zmyła z twarzy twoje imię.
  • Źródło: Grób Nieznanego Żołnierza