Jean Baptiste Racine
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Jean Baptiste Racine (1639–1699) – francuski pisarz.
[edytuj] Fedra
- Oto sama Wenera wczepiona w swą ofiarę.
- C'est Venus tout entiére a sa proie attachée. (fr.)
- Opis: Fedra o swoim grzesznym uczuciu do swego pasierba, Hipolita.
- Źródło: 1, 3
- Ujrzałam go i me lice spłonęło, pobladło,
Dziwne zmieszanie jakieś na duszę mą padło;
Oczy przestały widzieć, dech zamarł mi w łonie;
Uczułam, iż me ciało drży całe i płonie...- Opis: tłum. Tadeusz Boy-Żeleński.
[edytuj] Inne
- Ach, jak łatwo wyrzeczeń żądać od drugiego.
- Ból złym sędzią, jeżeli mu nie schlebiać głośno. Nie ustaje, a tylko podejrzenia rosną.
- Zobacz też: ból
- Co trudów, co kłopotów, miłość z sobą ciągnie...
- Zobacz też: miłość
- Gdy pieniędzy nie staje, honor jest niczym innym, jak chorobą.
- Jakieś zbrodnie zawsze poprzedzają wielkie zbrodnie.
- Zobacz też: zbrodnia
- Kto się w piątek śmieje, w niedzielę będzie płakał.
- Nie wiem, na co się przyda mowa napuszona.
- Niegodziwi pochlebcy, najbardziej złowrogi dar, jakim władców karze niebios wyrok srogi.
- Niepodobna skryć miłość i serca przymusić; wszystko nas zdradza, gesty, twarz, język i oczy; gdzie ogień gore, nie dziw, że iskra wyskoczy.
- Serc związkom blask pochodni nie przymnaża ceny...
- W miłości pierwszy krok winna uczynić kobieta.
- W nieszczęśliwym śmierć grozę niełatwo obudzi.
- Zobacz też: śmierć
- Waha się, jest w rozterce, krótko mówiąc – jest kobietą.
- Wstydem być nie może litość sprawiedliwa.
- Zobacz też: wstyd
- Wydaje się, że szczęście jest po to, by je dzielić.
- Zobacz też: szczęście
- Zawsze milcząca boleść cięższe daje sztychy.
[edytuj] O Jeanie Baptiste Racine
- Jest jak drzewo, które wysuszyło kilka innych drzew rosnących w pobliżu, drzewo, co zdusiło rośliny wijące mu się u stóp, ale koronę swoją wzniosło aż do obłoków. Gałęzie jego rozpostarły się daleko. Użyczają cienia tym, którzy przychodzili, przychodzą i przychodzić będą, żeby spocząć przy pniu pełnym majestatu. Spłodził owoce o wykwintnym smaku, które odradzają się nieustannie.
- Autor: Denis Diderot, Kuzynek mistrza Rameau, wyd. Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie, Kraków 2008, tłum. Grażyna Dobreńko, s. 28.
