Jak zostać królem

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Colin Firth i Helena Bonham Carter
w jednej ze scen filmu

Jak zostać królem (ang. The King's Speech, 2010) – brytyjsko-australijski niezależny dramat historyczny w reżyserii Toma Hoopera. Autorem scenariusza jest David Seidler.

O filmie[edytuj]

  • Historia przyjaźni, lojalności i zaufania dwóch mężczyzn pochodzących z różnych sfer: króla i psychoanalityka bez dyplomu, wydarzyła się naprawdę. Trudno powiedzieć, co jest w niej lepsze – pomysł na przedstawienie kluczowego momentu burzliwej epoki z perspektywy nieradzącego sobie ze swoimi kompleksami władcy, szarlatańska błazenada konowała próbującego zjednać sobie sympatię króla czy może koncertowy popis aktorstwa Firtha w roli królewskiego strażnika cnót i Rusha jako jego uzdrowiciela. Niewątpliwe jest to, że na Oscary zasłużyli obaj.
  • Pierwotne zakończenie było hollywoodzkie. Bertie został wyleczony. Jego ostatnie przemówienie było bezbłędne. Ja jednak wiedziałem, że to nieprawda. W autentycznym przemówieniu wygłoszonym na początku wojny w 1939 roku król bardzo starał się zapanować nad jąkaniem, ale nie był to występ perfekcyjny. Król po prostu sobie dobrze poradził. Miałem się na baczności przed nakręceniem filmu o cudownym ozdrowieniu. Większość tych, którzy się jąkają, nie myśli o pozbyciu się tej wady, ale o tym, jak z nią żyć.
    • Autor: Tom Hooper, Monarsza mowa, „The Guardian”, tłum. „Forum”, 24 stycznia 2011.