Harlan Coben

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Harlan Coben (ur. 1962) – amerykański pisarz powieści kryminalnych.

Spis treści 1 Jeden fałszywy ruch 2 Najczarniejszy strach 3 Bez śladu 4 Niewinny 5 Nie mów nikomu 6 Bez pożegnania 7 Błękitna Krew 8 Tylko jedno spojrzenie 9 Obiecaj mi 10 Ostatni szczegół

[edytuj] Jeden fałszywy ruch

• Gdyby Bóg obdarzył go drugim rozumiem, to ten rozum umarłby z samotności.

• – Niech to nie zabrzmi ckliwie, – odezwał się Myron – ale gdyby FJ mnie zabił...
  – To spędziłbym kilka przyjemnych miesięcy na rozrzucaniu kawałeczków jego genitaliów po Nowej Anglii – odparł Win. – A potem pewnie bym go zabił...
  Myron uśmiechnął się.
  – Dlaczego po Nowej Anglii? – spytał.
  – Bo ją lubię. A w Nowym Jorku czułbym się bez ciebie samotny.

[edytuj] Najczarniejszy strach

• Czas i nadzieja sieją ziarna rozpaczy.

• – Czego się boisz najbardziej? – szepcze głos.-Zamknij oczy i wyobraź sobie najczarniejszy strach. Widzisz? Czujesz? Najgorszą udrękę dostępna wyobraźni? -Tak – mówię po dłuższym milczeniu. -dobrze. A teraz wyobraź sobie coś gorszego, znacznie, znacznie gorszego....

• Zaczęłam wrzucać jej rzeczy do pudeł. Ale trudno jest spakować czyjeś życie.

[edytuj] Bez śladu

• Prawdziwe było jedynie cierpienie. Reszta twoich uczuć to okrutna złuda.

• Zwycięzca nigdy się nie poddaje, poddający się nigdy nie zwycięża.

[edytuj] Niewinny

• Szczęście jest tak delikatne, tak nietrwałe, że może je zniszczyć byle podmuch.

• Świat nie jest ani okrutny, ani radosny. Jest po prostu chaosem pędzących na oślep cząsteczek, mieszaniną reagujących ze sobą substancji chemicznych. Nie ma w nim prawdziwego ładu. Nie ma uświęconego potępienia zła i zwycięstwa słusznej sprawy.

• Zło podąża za niektórymi ludźmi. Przyczepia się do nich i nigdy ich nie opuszcza.

• Wcale nie chciałeś go zabić...

[edytuj] Nie mów nikomu

• Czasem pakujemy stare rzeczy i chowamy je na strychu, nigdy nie zamierzając ich wyjmować, ale nie potrafimy się ich pozbyć. Pewnie tak samo jak marzeń.

• Dwadzieścia jeden znaków. Policzyłem je już cztery razy. To okrutny, głupi żart. Wiedziałem o tym. Zacisnąłem pięść. Zastanawiałem się, co za zasrany skurwysyn wysłał tę wiadomość. Poczta elektroniczna pozwala zachować anonimowość – zachęcając technotchórzy.

• Możesz ufać naturze, ale nie człowiekowi.

• Są takie miejsca, do których nie należy zapuszczać się myślami, ale one i tak tam podążają.

[edytuj] Bez pożegnania

• Może właśnie na tym polega odwaga – kiedy człowiek już o nic nie dba.

• śpiewał, że możemy być tacy, jak oni, jak Romeo i Julia. Innymi słowy – martwi.

• Tak to już bywa z banałami, że często trafiają w sedno.

• Zanim ruszysz naprzód, musisz spojrzeć wstecz.

• Życie rzadko jest sprawiedliwe. Bóg nie rozdziela nieszczęść równo.

[edytuj] Błękitna Krew

• Ludzie kochają zwycięzcę. Podziwiają go. Zachwycają się nim, więcej, wielbią. Opisują go, używając słów takich jak bohater, odwaga i wytrwałość. Garną do niego, chcą go dotykać. Pragną być tacy, jak on.[...] Ale dlaczego? Jakie cechy zwycięzcy chcemy naśladować? Jego zaślepioną pogoń za czczą chwałą? Jego rozdętą samolubną obsesję, by zawiesić na szyi kawałek metalu? Gotowość poświęcenia wszystkiego, w tym ludzi, żeby w imię zdobycia tandetnej statuetki być lepszym od innych na sztucznej nawierzchni? [...] Dlaczego oklaskujemy ten egoizm, tę miłość własną?

• Nie trzeba skakać do piekła, żeby wiedzieć, że jest tam gorąco.

• Żeglowanie na spokojnych wodach nie oznacza, ze nie wpadniesz na górę lodową...

[edytuj] Tylko jedno spojrzenie

• Dziecino, nawet twoje najlepsze wspomnienia z czasem zblakną jak atrament.

• Dzieci cierpiały.[..] wiedziała, że to cena za posiadanie czułego i kochającego ojca. Jego utrata nigdy nie przestaje boleć.

• Może kiedy wszystko zostało już powiedziane i przesądzone, chcę się łudzić, że jestem człowiekiem.

[edytuj] Obiecaj mi

• Czy widzę w Twoim ręku broń, czy tak się cieszysz na mój widok?

• Każdy wybiera swoje własne wojny.

• Najpierw rezygnujesz z drobiazgów, potem z większych rzeczy, a w końcu z wszystkiego. Śmiejesz się coraz ciszej, aż wreszcie zupełnie przestajesz się śmiać. Twój uśmiech przygasa, aż staje się tylko imitacją radości, czymś nakładanym jak makijaż.

• Płomień gniewu opada, powoli przygasa. Rany się goją. Kiedy jednak pozwalasz, żeby tak się stało, umiera też część twojej duszy.

[edytuj] Ostatni szczegół

• Chcą być ekolożkami? Chcą się zbliżyć do natury? No, to muszą zrozumieć powszechne prawo przyrody: zabijasz albo giniesz.

• Czasem chcesz uciec od świata, czasem chcesz uciec od siebie.

• Jeśli Myron nie wróci – dodał Win takim tonem, jakby pytał o godzinę – Zabiję Zorrę albo nie. Zdecyduję we właściwym czasie. Bądź jednak pewien, że użyję moich znacznych wpływów, pieniędzy i wysiłku, żeby cię odnaleźć. Wyznaczę nagrody. Będę szukał. Nie spocznę. Znajdę cię. Dopadnę, ale nie zabiję. Zrozumiałeś?

• – Moglibyśmy pochwycić Pata innym razem i zmusić go do mówienia.
  – Zmusić?
  – Tak.
  – To znaczy, pobić go? Torturować?
  – Tak.
  – Beze mnie.
  – Dorośnij Myron. Oto prosta analiza kosztów i zysków: zadając przejściowy ból naruszycielowi prawa, znacznie obniżasz ryzyko, że cię zabije. To oczywiste. – Win zerknął na Myrona. – Przy okazji, wyglądasz jak nieszczęście.
  – Żałuj, żeś nie widział mojego przeciwnika – odparł Myron i spytał – Zabiłeś Zorrę?
  Win uśmiechnął się.
  – Przecież mnie znasz.
  – Nie, Win, nie znam cię. Zabiłeś go?
  Win podjechał pod bar Motormaniak i zaparkował.
  – Wejdź i się rozejrzyj – powiedział.
  – Po co tu wróciliśmy?
  – Z dwóch powodów. Po pierwsze, nie wychodziłeś stąd.
  – Nie?
  – Przysięgnę, że byłeś ty cały wieczór. Wyszedłeś z Patem na chwilkę. Rozkosz to potwierdzi. – Win uśmiechnął się. – Zorra również.
  – Nie zabiłeś go?
  – Jej. Zorra woli, żeby nazywać go nią.
  – Nie zabiłeś jej?
  – Oczywiście, że nie.
  Wysiedli z samochodu.
  – Zaskoczyłeś mnie – rzekł Myron.

• Nie odkładaj na jutro tego, co trzeba zniszczyć dzisiaj.

• – O czym ty mówisz
  – O nas. Sophie Mayor zarzuciła mi, że robimy to samo, co ona. Bierzemy prawo w swoje ręce. Łamiemy zasady.
  – No i?
  – To nie jest w porządku.
  – Och, daruj sobie.

• – Hester Crimstein okręciła się wokół własnej osi i zniknęła w kamienicy. Myron spojrzał na Wina, który, zgięty wpół, przyglądał się właśnie jego spodniom w kroku.
  – Co ty robisz? – spytał.
  – Sprawdzam – rzekła Win, patrząc wciąż na krok spodni – czy zostawiła ci choć ćwiartkę jądra.
  – Bardzo śmieszne. Do czego piła, mówiąc, że w prokuraturze nie lubią pryncypała Esperanzy?
  – Nie mam pojęcia... Ale się o to nie obwiniaj.
  – O co?
  – Że twój wdzięk wyraźnie przygasł. Zapomniałeś o najważniejszym.
  – O czym?
  – O romansie pani Crimstein z Esperanzą.
  – No tak – odparł Myron, pojmując, dokąd to zmierza. – Hester to na pewno lesbijka.
  – Właśnie. To jedyne racjonalne wyjaśnienie, dlaczego ci się oparła.
  – Albo w grę wchodzi zjawisko paranormalne.
  Poszli.
  – Potwierdza to ponadto słuszność zatrważającej konstatacji – rzekł Win.
  – Jakiej?
  – Że gros kobiet, z jakimi się stykasz, to lesbijki.
  – Prawie wszystkie.

• Odpowiedzi nigdy nie zjawiają się z okrzykiem „Eureka!”. Potykając się, zmierzasz ku nim często w zupełnych ciemnościach. Z trudem przemierzasz nocą ciemny pokój, wpadasz na rzeczy, których nie widzisz, mozolnie brniesz naprzód, siniaczysz sobie golenie, przewracasz się, wstajesz, po omacku wędrujesz od ściany do ściany i liczysz, że w końcu natrafisz dłonią na kontakt. A potem – by pozostać przy tej kiepskiej, lecz niestety trafnej analogii – gdy nim pstrykniesz i pokój zaleje światło, niekiedy odkrywasz, że pokój ten wygląda tak, jak go sobie wyobrażałeś. I wtedy zadajesz sobie pytanie, czy nie lepiej byłoby, gdybyś na zawsze pozostał w mroku.

• – Przyznaj, że cię intryguję.
  – Owszem.
  – No i?
  – Intryguje mnie też, co myśli skaczący z drapacza chmur, zanim plaśnie na chodnik.

• Stajesz przed przeciwnikiem i wiesz, że możesz z nim wygrać, bo ten przeciwnik to ty. A ty wiesz, jak ze sobą wygrać. Pamiętaj, jesteś swoim przeciwnikiem. Twój przeciwnik to ty.

• – To ty jesteś twoim pistoletem – skontrował Myron.
  – On również.
  – Słusznie.
  – Skoro on jest moim pistoletem, a mój pistolet go zabije, będzie to samobójstwo – skonstatował Win.

• – To wygląda na plan – rzekł Win.
  – Dobry?
  – Tego nie powiedziałem.

• Życie składa się z fal. Zdaniem niektórych filozofów wszystko, co robimy, zmienia świat. Nawet najprostsze czynności. Na przykład to, że wychodzisz z domu pięć minut później, jedziesz inną trasą do pracy, odmienia całe twoje dalsze życie. Wprawdzie nie w pełni się z tym zgadzam, ale jeśli chodzi o rzeczy istotne, sądzę, że każda fala pozostawia trwały ślad.

• Życie składa się z małych tajemnic.