Franciszek Karpiński

Franciszek Karpiński (1741–1825) – polski poeta

• Bóg się rodzi, moc truchleje;
  Pan niebiosów – obnażony;
  Ogień – krzepnie, blask – ciemnieje;
  Ma granice – nieskończony.
  • Źródło: Pieśni nabożne. O Narodzeniu Pańskim (1792), bardziej znane w wersji śpiewanej do muzyki tradycyjnej jako kolęda na Boże Narodzenie

• Dosyć, Boże, deszcze lały!
  Twoje się dzieci zebrały,
  Proszą od ciebie pogody:
  Błyśnij słońcem, spłyną wody!
  • Źródło: O pogodę

• Gdy się wojna ustatkuje
  Naród wieńce nam gotuje,
  Wieńce za poczciwe blizny
  Odebrane dla ojczyzny.
  • Źródło: Marsz dla żołnierzy, w: Dzieła Franciszka Karpińskiego, wyd. „Czas”, Kraków 1862, Tom 1, Księga III, Pieśń I, str. 388.

• Jakże ten król nasz bogaty!
  Skarb jego, serc miliony.
  • Źródło: Na dzień 3 Maja 1791 (1791)

• Już miesiąc zeszedł, psy się uśpiły
  I coś tam klaszcze za borem,
  Pewnie mnie czeka mój Filon miły
  Pod umówionym jaworem.
  • Źródło: Laura i Filon (1780)

• Kiedy ranne wstają zorze,
  Tobie ziemia, Tobie morze,
  Tobie śpiewa żywioł wszelki,
  Bądź pochwalon Boże wielki.
  • Źródło: Pieśni nabożne. Pieśń poranna, bardziej popularne w wersji wokalnej

• Śladem bieda przyszła, śladem,
  Za zbytkami, za nieładem!
  • Źródło: Pieśń dziada sokalskiego (1773)

• Spomiędzy drzew wyleciał cietrzew.
  Szukał bałwana: siadł na waćpana.

• Wszystkie nasze dzienne sprawy
  Przyjm litośnie Boże prawy!
  A gdy będziem zasypiali,
  Niech Cię nawet sen nasz chwali.
  • Źródło: Pieśń wieczorna

• Wszystko tak, jak miała,
  Kasia mi oddała:
  Dwie ręce śnieżyste,
  Dwie piersi parzyste,
  Buzię, dwoje oczy,
  Włos pięknej warkoczy.
  Oddała mi skoro
  Wszystkiego ośmioro.
  „Duszo serca mego,
  Daj co dziewiątego!”
  Kasia usłuchała
  I... w gębę mi dała.