Ewa Błaszczyk
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Ewa Błaszczyk (ur. 1955) – polska aktorka i piosenkarka. Żona Jacka Janczarskiego.
- Agnieszka powiedziała mi kiedyś, że w obu nas jest taka „nerwica życia”. Niby wydaje się, że jest normalnie, spokojnie, ale to tylko pozory. To dziwne, ale właśnie sobie uświadamiam, że po naszej przyjaźni nie pozostało prawie żadnego śladu. A jednak Agnieszka była w moim życiu właściwie stale obecna. Często wysyłała kartki, dzwoniła z lotniska. Bardzo przeżywała chwilę, gdy urodziły mi się bliźniaczki. Kiedy leżałam w szpitalu, dzwoniła do mnie codziennie, opowiadała o swoich doświadczeniach macierzyńskich z Agatą.
- Źródło: „Rzeczpospolita”, 28 kwietnia 2003
- Zobacz też: Agnieszka Osiecka, Agata Passent
- Bardzo lubię krótką formę, która ma dramaturgię. Dla mnie ważny jest tekst i nastrój. Mam kontakt z osobami, które przenoszą w małej formie całą furę fajnych myśli i emocji. Cieszę się, że mogę wykorzystać ich teksty, tworzyć plamy nastrojów, móc w to wejść.
- Czas sprawia, że nabieramy dystansu do różnych wydarzeń, traum, rozpaczy. Chętnie się śmieję. Chcę się śmiać, chcę żyć.
- Źródło: Krystyna Pytlakowska, Matka zawsze walczy, „Viva!” nr 6, 17 marca 2011
- Gdy dostawałam propozycje, długo odpowiadałam, że boję się zepsuć innym robotę. Bo jeśli coś by się zaburzyło przy Oli, to ja wyjdę z próby generalnej.
- Opis: Ola, córka aktorki, jest ciężko chora.
- Źródło: „Gazeta Wyborcza Stołeczna”, 13 listopada 2008
- I każdego dnia brakuje mi jeszcze kilkunastu godzin.
- Ja chcę żyć, przekręcić życie, by nie było kalekie. Bo albo się schodzi, albo wchodzi. Trwanie pomiędzy jest jak powolne samobójstwo. Ten zawód jest dla mnie wentylem od tego, co w domu. Muszę tylko pilnować, żeby nie wybierać rzeczy miałkich.
- (...) jak żyjesz z iluzją, to nic ci się nie kończy. Wyobraźnia łagodzi ból istnienia.
- Źródło: Wywiad, 2010
- (...) jednak uporczywie nadaję sens temu, co się stało. Bo bez tego strasznie ciężko jest rano wstać z łóżka.
- Źródło: Wywiad, 2010
- Nie wolno nigdy tracić nadziei. Stracić nadzieję to jak umrzeć.
- Źródło: Krystyna Pytlakowska, Matka zawsze walczy, „Viva!” nr 6, 17 marca 2011
- Pierwszy rok po zachłyśnięciu się Oli był dla mnie dramatyczny, wówczas byłam bardziej z Olą, w jej świecie niż w rzeczywistości. Zawodowy świat istniał, bo musiał, ze względu na moje zobowiązania, przez co również byłam obwiniana, że jestem bezduszną matką, która pomimo ciężkiego stanu dziecka gra w teatrze, kinie. Bez tego moja psychika nie wytrzymałaby skomasowania tragicznych przeżyć, niczym niezapowiedzianej śmierci męża Jacka, chwilę czasu później tragedii z Olą... Trzy lata temu po raz pierwszy opuściłam ją na trzy tygodnie, kiedy wyjechałam do Paryża, gdzie dojechała do mnie druga córka Mania. Mania jest bardzo czuła, opiekuńcza i wrażliwa wobec Oli. Żyje jak dziecko na tyle normalnie, na ile z taką siostrą i toczącym się wokół niej życiem uda się żyć.
- Pisana świadomie z błędem – bo taki błąd robią dzieci, jest nawiązaniem do ich sytuacji. To jakby dziecko pytało: „«Akogo?» ja obchodzę, kogo obchodzi mój los”. To również osobiste wyznanie, bo moja córka Ola, budząc się, tak do mnie mówiła.
- Robię wszystko, by nie zadawać sobie pytania, „dlaczego właśnie ja”, bo wiem, że nic z tego nie wynika.
- Tak naprawdę, nie tak daleko od mojego aktorstwa do piosenkarstwa. Piosenki nie traktuję jak utworu muzycznego. Gdy śpiewam, jestem śpiewającą aktorką. Zresztą, nie mam głosu na zabawę w prawdziwą piosenkarkę. Chyba doszłam właśnie do wniosku, że bliżej mi do sceny teatralnej i filmu, niż do muzyki.
- Zawsze byłam osobą wierzącą, ale jestem indywidualistką, która rozmowę z Bogiem woli prowadzić w samotności. Wiara przekładała się na coś bardzo intymnego i tak pozostało to u mnie do dziś. Stała się jednym ze stałych punktów mojego życia, przede wszystkim dała mi siłę do walki.
- Zawsze miałam bardzo pozytywny stosunek do ciszy i milczenia, bo wydaje mi się, że jest to bardzo ważny element rozmowy czy też wypełniania przestrzeni muzyką. Cisza jest czymś bardzo ważnym, tylko trzeba ją umieć przeczytać.
- Zwykle, jak coś w życiu robiłam, to robiłam do upadłego. Jak leżałam brzuchem do góry, to leżałam tak długo, jak mogłam. Tylko to „leżenie” dla mnie jest możliwe między jedną a drugą pracą. Jest w tym jakiś porządek. Zawód aktorki wybrałam z konkretnych powodów; zawsze interesował mnie człowiek, jego psychika i emocje, to zainteresowanie mieściło się gdzieś pomiędzy psychiatrią a psychologią. Z tego też względu przede wszystkim interesowały mnie role wymagające dogłębnego prześwietlenia człowieka. Lubię też śpiewać mądre teksty, chcę być ich jakimś przekazicielem. Pracę społeczną mogę zaś podejmować tylko dzięki wykonywanemu aktorstwu.
Zobacz też:
