Emil Zegadłowicz

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Emil Zegadłowicz (1888–1941), polski poeta i prozaik

• Alcybiades obrał karierę wojskową – czyli wykreślił się z grona ludzi myślących; cóż mu zresztą, wykolejeńcowi i nieukowi pozostawało? Wojny, zdrady.

• Był alkoholikiem i w tej namiętności wypowiadał się bez reszty.

• Cechą talentu jest niemożność pisania na zamówienie.

• ci najwięksi w dziejach to nie byli dyktatorzy i głosiciele potęgi – efekciarze – lecz ci głoszący miłość i jej realizację

• Czczę ideę społeczną, która na abnegacji z egoizmem buduje sposobność współżycia człowieka z człowiekiem.

• Czem jest tworzenie? – samolecznictwem.

• Czymże jest twórczość wszelka, jeśli nie ustawicznym przezwyciężaniem?

• Czy w ogóle istnieje jeszcze jaka harmonia i dysharmonia poza płcią?

• Dla przedmiotów i spraw jest prawo, lecz dla człowieka bezprawie.

• Do prawd dochodzi się przez klęski tylko, często przez krzywdy też.

• Elementem dobrej książki, jednym z elementów jest wysmaganie przeszłości, dezawuacja zakłamań.

• Faktem jest, że na cierpieniach wyrosły najlepsze stronice literatury świata.

• Frazeologia jest matką ideologii.

• Idę i jestem w słowie; to moja dalekonośna broń – przecież szerzycie kult speców – jestem takim specem – zwalczam słowami, buduję słowami – słowo dobre to nabój namiętności, nabój eksplodujący z niezawodną precyzją.

• Jaki jest cel poezji? – budzić czujność, niepokoić.

• Jakżesz okrutną bywa sprawiedliwość.

• Jestem (oho!) jak gałąź kwitnąca, od pnia wielkiego życia odrąbana – zmienianą, świeżą wodę, żyję i kwitnę, gdy mam dopływ tlenu, gdy jestem na przewiewie.

• Kobieta jest zagadnieniem przyrodniczego odradzania się, konstruktorką myśli, najważniejszym, bo jedynym elementem ewolucji człowieka.

• Kobieta – zawsze ta sama, zawsze inna: wyzwalająca, natężająca, podniecająca – ruch i zapęd.

• Kogo bogowie chcą ukarać, tego czynią pedagogiem.

• Kto burzy, musi umieć budować, lecz kto chce budować, musi umieć burzyć.

• Lęku! Trwogo! Wieczysty cieniu człowieka!

• Miłość nie jest nigdy ani za wczesna, ani za późna – jest lub jej nie ma.

• Miłość ułatwia wiedzę i rozwiera wszelkie tajemnice; czar zjawisk przyrodniczych i ich przedłużenie: dzieła sztuki – należy chłonąć w stanie zakochania.

• Najłatwiej galopować na frazesie.

• Najłatwiej i najskuteczniej śmiercią się dorabiasz, poeto, pamiętliwości ludzkiej.

• Najwyższą cnotą i heroizmem jest życzliwy, dobry uśmiech ludzki wyrosły ze zrozumienia, czyli z rezygnacji.

• Naturalnie, młodzi! – w nich tylko wierzę, kocham ich, ubóstwiam! – całe moje zmarnowanie wielu parszywych lat – rehabilituję sobie w nich.

• Niedopuszczalne jest, aby do spraw wysokiego ładu społecznego mógł się mieszać niewykształcony i błędnie kształcony funkcjonariusz jakiegokolwiek zrzeszenia wyznaniowego.

• Nie ma bardziej poniżającego godność ludzką faktu, jak być przemocą wciągniętym do wojska.

• Nigdy mi się nie podobają kobiety, które kocham; Mógłbym powiedzieć, że kocham je za niedomiar, za to czego im brakuje: urody, wiedzy, zdrowia; Zauważone braki podniecają, upiększam je wyobraźnią, kształcę, leczę.

• Pisarz skupia zło i dobro, współczesność całą jak w soczewce, promień przez jej ognisko przepuszczony jest ostry i żądliwy – dobrze skierowany pali, parzy, podnieca, niepokoi.

• Poeta zawsze niepokoi, i to jest w nim najcenniejsze.

• Poskrob intelektualistów a doskrobiesz się szybko anarchizmu.

• Przecież to obojętne, czy muzy naprawdę istnieją (... to, że są wiedzą naszej świadomości, że budzą sobą zachwyt i upajającą malignę – to już aż nazbyt wystarczające istnienie! I, powiem, najwznioślej! – nie żyć a istnieć – to chyba najwyższa, najdoskonalsza forma bytu).

• Przemoc to nie siła.

• Przestępstwa zaczynają się od słów; rewolucje od myśli.

• Przez myśl, uczucia, czyny, upadki i wzwyżenia przelewa się cała przyroda, wszystkie jej prawa, cała jej obojętność, energia i ruch.

• ... przymus służby wojskowej to jedna z najbrutalniejszych form niewoli.

• Przyszłość to teraźniejszość, która jeszcze nie minęła.

• Sam akt płciowy jest tylko ułamkiem energetyki seksualnej, która stwarza gwiazdy i myśli: ewolucje i rewolucje. – W tym też tylko wymiarze dana jest pełna rehabilitacja za wszelkie poniżenie, pohańbienie, okłamania, wyzyskanie i cofnięcie kobiety w wielotysiącletnim reżimie parweniuszostwa samców.

• Sens właściwy płci tkwi w tym, że wszelkie piękno, dobro, mądrość, poezję i ład społeczny spełnia i wytwarza kobiecość – a że posługuje się do tego aparatem świadomości męskiej? – to cóż z tego? – cóż z najsilniejszego akumulatora, gdy jest bez elektryczności?

• Szczegóły ujemne, (...) zazwyczaj drobne, powszednie codzienne, decydują o ogólnym – mizerackim zresztą, – mizoginizmie mężczyzn.

• Szkoła to z dnia na dzień popełniane morderstwo na dzieciństwie i młodości.

• To najlepsze kiedyś może nadejść tylko jako etap po etapie – nie ma skoków w przyrodzie, i kataklizm jest formą ewolucji, i rewolucja nie jest niczym innym jak ewolucją przyspieszoną.

• Troski szkolne są deprymujące, czad ich snuje się nad życiem długo.

• Trzeba przyznać, że pogrzeby są lepiej zorganizowane od wesel.

• Wojna jest dla kobiet problemem seksualnym; jest nim zresztą istotnie.

• W państwach militarystycznych – a inne państwa przecież być nie mogą – pewna szlachetna bezmyślność stopniowań była celem samym w sobie – a to właśnie nie wypowiadało się unifikacją stroju – zróżniczkowanego naszywkami różnych barw i kształtów.

• W świecie dziecinnych umysłów dyktatury są przecie jedyną formą społeczną.

• Wychowuje się tak zwanego obywatela, żołnierza, niewolnika, nicość intelektualną.

• Zasady religii są zawsze zbyt wzniosłe i boskie, aby je wprowadzać w życie ludzkie.

• Zawsze na dnie świadomości pisarskiej leży poczucie krzywdy.

• Zdrowy chłopski rozum! Panowie – oto czego nam najwięcej brak.

• Życie jest złowrogim darem śmierci. Wszystkie chwile są umieraniem. Tworzymy, kochamy, walczymy – w przerwach agonii – tym jest życie.

• Militaryzm, jak zło, wieczny, kurs morderstwa jest bezpieczny.