Carlos Ruiz Zafón

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Carlos Ruiz Zafón (ur. 1964) – hiszpański pisarz, z wykształcenia dziennikarz.

• Czasami wydaje nam się, że ludzie są loteryjnymi losami: że znajdują się obok nas, by urzeczywistnić nasze absurdalne nadzieje.

• Ludzie, którzy nie mają własnego życia, zawsze muszą wściubiać nos w cudze.

• Telewizja, mój kolego, to antychryst i ośmielam się twierdzić, że wystarczą trzy lub cztery pokolenia, a ludzie nie będą wiedzieć, jak się samemu bąka puszcza, człowiek wróci do jaskiń, do średniowiecznego barbarzyństwa i do stanu zidiocenia, z którego pierwotniak pantofelek wyrósł już w okresie plejstocenu.

[edytuj] Cień wiatru

• Istniejemy, póki ktoś o nas pamięta.
  • Postać: Nuria Monfort.

• Kto kocha naprawdę, kocha w milczeniu, uczynkiem, a nie słowami.
  • Postać: María Jacinta Coronado.

• Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.
  • Postać: Julian Carax.

• Ludzie są gotowi uwierzyć we wszystko, tylko nie w prawdę.
  • Postać: Nuria Monfort.

• Mówienie jest rzeczą głupców, milczenie – tchórzy, a słuchanie rzeczą mędrców.
  • Postać: Gustavo Barceló.

• W chwili, kiedy zaczynasz zastanawiać się, czy kochasz kogoś, przestałeś go już kochać na zawsze.
  • Postać: Daniel Sempere.

• Są osoby, które się pamięta, i osoby, o których się śni.
  • Postać: Daniel Sempere.

• Jedna z pułapek dzieciństwa polega na tym, że nie trzeba rozumieć, by czuć. Kiedy rozum zdolny jest pojąć, co się wydarzyło, rany w sercu są już zbyt głębokie.
  • Postać: Daniel Sempere.

[edytuj] Gra anioła

• Pisarz nigdy nie zapomni dnia, w którym po raz pierwszy przyjmuje pieniądze lub pochlebstwo w zamian za powieść. Nigdy nie zapomina tego momentu, kiedy po raz pierwszy słodka trucizna próżności zaczyna krążyć mu w żyłach, wierząc, że jeśli zdoła ukryć swój brak talentu, sen o pisarstwie zapewni mu dach nad głową, ciepłą strawę pod wieczór i ziści jego największe marzenie: ujrzy swoje nazwisko wydrukowane na nędznym skrawku papieru, który zapewne go przeżyje. Pisarz skazany jest na wieczne wspomnienie tej chwili, bo właśnie wtedy został zgubiony na zawsze, a za jego duszę już wyznaczono cenę.
  • Źródło: Akt pierwszy – „Miasto Przeklętych”
  • Postać: David Martin

[edytuj] Marina

• Wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło.
  • Źródło: Epilog
  • Postać: Marina

• Dopóki nie zrozumiesz śmierci, nie zrozumiesz życia.
  • Źródło: Rozdział 4
  • Postać: Marina

• Porażkę łatwiej przełknąć w milczeniu.
  • Źródło: Rozdział 4
  • Postać: Óscar Drai

• Znikają tylko ci, którzy mają dokąd wrócić.
  • Źródło: Epilog
  • Postać: Policjant