Carlo Goldoni

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlo Goldoni

Carlo Goldoni (1707–1793) – włoski dramatopisarz.

  • Dwie księgi, nad którymi najwięcej myślałem i nigdy nie będę tego żałował, że się nimi posłużyłem, to Świat i Teatr.
  • Gdy kobieta jest w wielkim gniewie, pocałunek nie pomoże. Trzeba ją pocałować przynajmniej cztery razy.
  • Jest się wiernym, dopóki trwa miłość, a kochankiem, dopóki przedmiot miłości jest blisko.
  • Każdy kraj jest dobry i wszędzie jest dobrze, o ile ma się pieniądze i wesołość w sercu.
  • Kto nie ma odwagi starać się o swoje szczęście, tym samym udowadnia wyraźnie, że tego szczęścia nie jest wart.
  • Kto nie wyjeżdżał za granicę, jest pełen przesądów.
    • Chi non esce dal suo paese, vive pieno di pregiudizi. (wł.)
    • Źródło: Pamela nubile, [w:] Commedie di Carlo Goldoni, tomy 1-3, Girolamo Tasso, 1823, s. 26.
  • Kobiety są zawsze słabsze w nienawiści aniżeli w miłości.
  • Młode żony starych mężów zawczasu myślą o wyborze tego, który im otrze łzy.
  • Niech licho porwie tego, kto wprowadził zwyczaj składania wizyt.
    • Źródło: Księga toastów i humoru biesiadnego, wybór i oprac. Leszek Bubel, wyd. „Zamek”, Warszawa 1995, s. 149.
  • Pochlebstwo to potrawa, która wszystkim smakuje.
  • Pragnąć czegoś – a wziąć, to nie to samo.
  • W sztuce wszystkie linie powinny zbiegać się w określonym punkcie, to znaczy w rozwiązaniu akcji, która jest rzeczą główną.
  • Wszystko, co jest robione z wdziękiem, uchodzi za galanterię.
  • Zapłata nie może poprzedzać zasługi.
  • Zazdrość to udręka dla kochającego, a obelga dla ukochanej.
  • Ze wszystkich ludzkich ułomności najsmutniejszy jest brak zdrowego rozsądku.