Bolesław Prus

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Bolesław Prus (1847–1912) – polski powieściopisarz i publicysta.

[edytuj] Lalka

• Dziwna bowiem jest natura ludzka: im mniej sami mamy skłonności do męczeństwa, tym natarczywiej żądamy go od innych.
  • Źródło: tom II, rozdział 1 „Pamiętnik starego subiekta”

• Litość jest to uczucie równie przykre dla ofiarowującego jak i dla przyjmującego.
  • Źródło: tom III, rozdział 31 „Damy i kobiety”

• Życie którego początku nie pamiętamy a końca nie znamy.
  • Źródło: tom I, rozdział 3 „Pamiętnik starego subiekta”

[edytuj] Inne

• Albowiem żywe, polskie serce targnąć się musiało bólem i oburzeniem, gdy po ulicach Warszawy znieważano nasz symbol narodowy (...) odżydzić polski postęp, polski socjalizm, polską myśl narodową!... Jest nam coraz ciaśniej; dotychczas my ustępowaliśmy miejsca Żydom, musi więc nadejść czas, że Żydzi nam miejsca ustąpią.
  • Kroniki

• Bo, panowie, myślmy najpierw o tym, ażeby podźwignąć nasz nieszczęśliwy kraj.

• Bywają wielkie zbrodnie na świecie, ale chyba największą jest zabić miłość.
  • Zobacz też: miłość

• Doświadczony żeglarz nie walczy z prądem ani z wiatrem, ale pozwala im się unosić w obranym przez siebie kierunku.

• Gdyby nas nawet setkami tysięcy topiono, wbijano na pale, obdzierano ze skóry, pieczono na wolnym ogniu – w całej sympatycznej Europie nikt palcem nie ruszy, nikt nie otrząśnie popiołu z cygara.
  • Kroniki tygodniowe

• Głupstwo jest wielkie jak morze, wszystko w sobie pomieści.

• Jedna bitwa szerzej otwiera nam oczy, niż dziesiątki lat spokojnych rządów.

• Jeżeli zwrócimy uwagę, że samo życie i mieszkanie kosztowało mnie około 900 rubli, że ubrania również nie miałem za darmo [...], to pytam się, jakim sposobem można pokryć powyższe wydatki, choćby sześciomaset rublami dochodu za felietony? Muszę dodać, że życie moje było i jest bardzo skromne: nie znam ani kart, ani win i koniaków, ani stosunków teatralnych, słowem, nic z tego, co powiększa rozchody.

• Każdemu łatwiej we własnym przekonaniu kierować państwem lub armią niż jednokonną biedką.

• Każdy biały anioł jest w dziesiątej części prostytutką.

• Łotr będzie łotrem, choćby skończył dwa fakultety.

• Mała irytacja pobudza apetyt.

• Miłość jest radością świata, słońcem życia, wesołą melodią na pustyni.

• Na świecie jest coraz mniej dobrych subiektów i rozumnych polityków, bo wszyscy stosują się do mody.

• Najciężej w życiu ma ten, kto usiłuje unikać trudności.

• Nie myśl o szczęściu. Nie przyjdzie – nie zrobi zawodu; przyjdzie – zrobi niespodziankę.

• Nie wiem, co ze mną zrobisz, Panie, ale cokolwiek zrobisz, lepsze będzie od moich teorii.

• Pamiętniki robią na mnie wrażenie, jakby ktoś pisał do siebie samego i opowiadał sobie samemu wiadomości o sobie samym.

• Pozwólmy ludziom być szczęśliwymi według ich własnego uznania.

• Praca rozumna i wytrwała, która nie myśli o zbieraniu owoców w tydzień po posiewie, przebija góry, nad przepaściami przerzuca mosty.

• Prawdziwy patriotyzm nie tylko polega na tym, ażeby kochać jakąś idealną ojczyznę, ale – ażeby kochać, badać i pracować dla realnych składników tej ojczyzny, którymi są ziemia, społeczeństwo, ludzie i wszelkie ich bogactwa.

• Raz tylko stałem się przyczyną upadku kobiety, dzięki złym mostkom w Warszawie.
  • Kroniki tygodniowe

• Rozkosze są niby fale i szczyty gór cierpienia – niby głębie i wąwozy i dopiero wszystkie one razem sprawiają, że życie jest piękne, gdyż rzeźbi się jak poszarpany łańcuch gór wschodnich, na które patrzymy z podziwem.
  • Źródło: Faraon.

• Sądzić powinna tylko chłodna głowa, nigdy gorące serce.

• Serce serc.
  • cor cordium (łac.)
  • Źródło: napis na nagrobku pisarza na Warszawskich Powązkach. (1912 r.)

• Świat podobny jest do amatorskiego teatru, więc nieprzyzwoicie jest pchać się w nim do ról pierwszych, a odrzucać podrzędne. Wreszcie, każda rola jest dobra, byle grać ją z artyzmem i nie brać jej zbyt poważnie.

• W chwili nieszczęścia, kiedy go wszystko zdradziło, jeszcze pozostała mu wierną – ziemia, prosty człowiek i Bóg.

• W Dziadach kobiety posiadają jakieś nadziemskie rysy, w Weselu każda ma ochotę i kwalifikuje się... do stodoły.
  • Kroniki tygodniowe

• W jego wyobraźni ludzkość przedstawiała się jako zbiór szarych kamieni, między którymi raz na tysiąc, jeżeli nie rzadziej, trafiał się klejnot. Zaś ponad tymi chłodnymi i bezświetlnymi bytami ukazywały się istoty nadzwyczajne, podobne do zapalonych lamp, które szarym kamieniom nadają fizjognomię, a klejnotom – blask, barwę i przezroczystość.
  • Źródło: Emancypantki, tom II

• Wino robi człowieka przezroczystym.
  • Zobacz też: wino

• Ze wszystkich stron mrok nas otacza.