Benito Mussolini

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benito Mussolini i Adolf Hitler

Benito Mussolini (1883–1945) – włoski dyktator, twórca faszyzmu, premier Włoch w latach 1922–1943.

  • Biedna Polska! Cóż to za egzaltowany naród. Jak Polacy mogli się łudzić, że Anglia i Francja im pomogą?!
    • Źródło: Piotr Zychowicz, Pakt Ribbentrop-Beck (2013), s. 288
  • Demokracja jest piękna w teorii, ale w praktyce to porażka. Wy w Ameryce przekonacie się o tym pewnego dnia.
    • Opis: do Edwina L. Jamesa.
    • Źródło: „New York Times” (1928)
  • Faszyzm jest religią; XX wiek będzie znany w dziejach jako wiek faszyzmu.
    • Opis: słowa wypowiedziane po dojściu do władzy Adolfa Hitlera w 1933.
    • Źródło: Przemysław Słowiński, Dyktatorzy i ich kobiety. Seks, władza i pieniądze, Wydawnictwo Videograf, Chorzów, 2013, ISBN 978-83-7835-132-0, s. 109.
  • Faszystowska koncepcja państwa jest wszechogarniająca; poza nią żadne wartości ludzkie ani duchowe nie tylko nie mają sensu, lecz po prostu nie mogą istnieć.
  • Lepiej żyć jeden dzień jak lew niż 100 lat jak owca.
    • Źródło: Duce (1922–42), „Time” (2 sierpnia 1943)
  • Nasz program jest prosty: chcielibyśmy rządzić Włochami. Pytają nas o nasze programy polityczne w momencie kiedy różnych programów jest już mnóstwo wszędzie. To nie programy mają służyć rozwiązaniu problemów Włoch, ale ludzie i ich siła woli.
    • Źródło: Crane Brinton, John B. Christopher, Robert Lee Wolff, A History of Civilization (1955), s. 520
  • On jest pederastą.
    • Opis: słowa wypowiedziane o Hitlerze przed tym, jak obaj byli aliantami; słowa były reakcją na obalenie z rozkazu Hitlera austriackiego dyktatora Engelberta Dollfußa, który z kolei był przyjacielem Mussoliniego.
  • Państwo dzisiaj jest tytoniarzem, listonoszem, kolejarzem, piekarzem, ubezpieczeniowcem, agrariuszem, kafejkarzem, cukiernikiem, torciarzem itd. itd. Każdy zarząd państwowy jest klęską ekonomiczną.
    • Źródło: artykuł Per essere liberi, „Il Popolo d’Italia” (7 stycznia 1921), w którym domagał się Mussolini większej swobody dla inicjatywy prywatnej.
  • Pięćdziesiąt tysięcy karabinów znaczy więcej niż poparcie pięciu milionów wyborców.
  • Rasa? To jest uczucie, a nie rzeczywistość: dziewięćdziesiąt-pięć procent, co najmniej, to uczucie. Nic mnie nigdy nie przekona do tego, że czyste biologicznie rasy nadal istnieją. Wystarczająco zabawne, nikt kto głosił „szlachetność” rasy Teutońskiej był sam Teutonem. Gobineau był Francuzem, Chamberlain, Anglikiem; Woltmann, Żydem; Lapouge, kolejny Francuz.
    • Opis: odpowiedź w wywiadzie dla niemiecko-żydowskiego dziennikarza Emila Ludwiga na pytanie odnośnie poglądów Il Duce na kwestie rasowe.
    • Źródło: Lawrence A. Fernsworth, Dictators and Democrats (1941), s. 68
  • Sama krew pcha koła historii.
    • Źródło: Derek Swannson, Crash Gordon and the Mysteries of Kingsburg (2007), s. 507
  • Socjaliści pytają nas o nasz program? Nasz program polega na zmiażdżeniu głów Socjalistom.
    • Źródło: A History of Terrorism (2001), Walter Laqueur, s. 71
  • Strzelaj w moją klatkę.
    • Opis: ostatnie słowa Mussoliniego.
  • Tak, moja droga pani, moja gwiazda zgasła. Czekam na ostatni akt tragedii i - porzucony przez wszystkich - nie jestem już aktorem, a jedynie ostatnim widzem.
    • Opis: do dziennikarki Maddaleny Mollier w 1944
    • Źródło: Emmanuel Hecht, Druga śmierć Duce w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 19.
  • W ostatnich latach, w wielu szkołach elementarnych Królestwa, zdjęto ze ścian wizerunki Chrystusa i portrety Króla. Jest to jawne i niemożliwe do przyjęcia pogwałcenie przepisów, zwłaszcza dominującej religii Państwa, a także jedności Narodu. W związku z tym nakazujemy wszystkim administracjom miejskim Królestwa przywrócenie w szkołach, które zostały tego pozbawione, obu symboli wiary i uczuć narodowych.
    • Źródło: „Il Popolo d’Italia”, październik 1922.
  • Wierzyć! Być posłusznym! Walczyć!
    • Credere! Obbedire! Combattere! (wł.)
  • Wolność jest obowiązkiem, nie prawem.
    • Źródło: Tim Redman, Ezra Pound and Italian Fascism (1991), s. 114.
  • Wygracie albo umrzecie.
    • Opis: motywując włoskich piłkarzy przed meczem na mistrzostwach świata w 1938.
    • Źródło: „Gazeta Wyborcza”, 15 czerwca 2010
  • W życiu kobiety pierwszeństwo ma zawsze miłość do dzieci lub mężczyzny. Jeśli go nie kocha, to już zagłosowała przeciw niemu.
    • Źródło: Erich Schaake, Kobiety dyktatorów, wyd. Videograf II, Katowice 2004, s. 159.
  • Z mojej strony to ja preferuję pięćdziesiąt tysięcy strzelb do pięciu milionów głosów.
    • Źródło: Christopher Hibbert, Benito Mussolini: The Rise and Fall of Il Duce (1965), s. 40.
  • Zdaję sobie sprawę i wszyscy to mi mówią, że nasz kraj nie chce mieć nic wspólnego z Niemcami.
    • Źródło: „Galeazzo Ciano”, sierpień 1939.

O Benito Mussolinim

  • Był ojcem faszyzmu – despotycznym autokratą, którego totalitarna polityka utorowała drogę hitlerowskiemu nazizmowi. Bezlitośnie tłumiąc wszelkie formy opozycji we własnym kraju, Mussolini był również zaborczym kolonizatorem, który żywiąc ambicje w stylu rzymskich cesarzy, dokonał bezprecedensowej inwazji na Abisynię i był bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć ponad 300 000 jej mieszkańców. Jako sojusznik Adolfa Hitlera, Mussolini był również współwinny zbrodni popełnionych przez nazistowskie Niemcy.
  • Mussolini robi szybkie postępy i z żywiołową siłą powali wszystko, co stanie mu na drodze. Mussolini to cudowny człowiek. Słyszycie mnie? Cudowny człowiek! Niedawno się nawrócił. Wyszedł ze skrajnej lewicy i ma siłę napędową neofity… Do niego należy przyszłość.
    • Autor: Pius XI
    • Opis: wypowiedziane pod koniec 1921.
    • Źródło: Hans Kuhner, Das Imperium der Papste: Kirchengeschichte, Weltgeschichte, Zeitgeschichte von Petrus bis heute, Stuttgart 1980, s. 364.
  • Wszyscy XX-wieczni autokraci, poczynając od Mussoliniego i Atatürka, który wyłonił się z gruzów otomańskiego imperium, po Stalina Hitlera i Mao Tse-Tunga, naśladowali Bonapartego – prekursora i wzorca współczesnych tyranów. W ich ślady poszli pomniejsi despoci – Sukarno w Indonezji, Ho Chi Minh i Pol Pot w Indochinach, Naser i Saddam na Bliskim Wschodzie, Peron i Castro w Ameryce Łacińskiej, Kadafi, Bokassa i Idi Amin w Afryce. Wszystkie te ponure postacie dopuszczające się najstraszliwszych bestialstw, począwszy od ludobójstwa, a skończywszy na ludożerstwie, były w gruncie rzeczy groteskową parodią korsykańskiego mistrza.