Anna Dymna

Anna Dymna (ur. 1951) – polska aktorka. Jej pierwszym mężem był Wiesław Dymny.

Wypowiedzi

A Ą B C Ć D E Ę F G H I J K L Ł M N Ń O Ó P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Anna Dymna

A

• Ani się nie chwalę, ani nie ukrywam. Wiek nie jest dla mnie żadnym problemem. Każdy czas może być dobry – mija i to jest najpiękniejsze, bo doświadczam wciąż czegoś nowego.
  • Źródło: Magda Wrzos-Lubaś, Wciąż szalona 22-latka', „Polska Gazeta Krakowska”, 23 lipca 2011
  • Zobacz też: wiek

C

• Czas tyle mi zabrał, co dał.
  • Zobacz też: czas

D

• Demokracja doprowadziła do tego, że za szybko wypowiadamy różne słowa, często złe.
  • Źródło: „Dziennik Zachodni”, 25 listopada 2005
  • Zobacz też: demokracja

• (...) do drugiego człowieka trzeba się zbliżać nieprofesjonalnie, bo nadmierny profesjonalizm może zabić człowieczeństwo.
  • Źródło: „Gazeta Wyborcza”, Trójmiasto, 8 maja 2004
  • Zobacz też: profesjonalizm

G

• Gdy się recytuje wiersze, zdarza się, że forma zabija treść. Poeci swoje wiersze czytają prosto, konkretnie i poezja czytana w ten sposób brzmi najlepiej. Wisława Szymborska powiedziała mi, że trzeba czytać tak, jakby się głośno myślało. Wtedy słowo nie traci swojej mocy i sensu. Ale są aktorzy, szczególnie aktorki, które same są czystą poezją. Czytają wiersze niezwykle pięknie, delikatnie.
  • Źródło: „Gazeta Wyborcza”, Kraków, 22 września 2004
  • Zobacz też: poezja, Wisława Szymborska

• Gdyby człowiek miał się bać, nie wychodziłby nigdy z domu, bo mógłby mu przecież spaść na głowę meteor (...).
  • Źródło: „Trybuna”, 26 lutego 2005
  • Zobacz też: meteor, strach

J

• Ja sobie odpoczywam w teatrze. Ten zawód jest co prawda bardzo emocjonalny, ale scena to mój oswojony świat, panuję nad nim. Ale jeśli jestem bardzo zmęczona, czytam wiersze. I naprawdę mi to pomaga. Wchodzę w inny świat, zaczynam się nad czymś zastanawiać. I przestają mnie drażnić małe rzeczy, przestaję się z ich powodu wściekać. Szkoda mi na to czasu.
  • Źródło: Chwile innego oddechu, „Rzeczpospolita”, 24 stycznia 2011
  • Zobacz też: teatr

• Jednak wszystkie moje stare i nowe role coś łączy. Jakaś szlachetność postaci.(...) Właściwie zawsze kreuję role prawych, czystych ludzi, których staram się wybronić, wyłuskać prawdę spod pozorów.
  • Źródło: Różne smaki życia – rozmowa Józefa Barana, „Gazeta Krakowska” nr 214, 16 września 1994

• Jestem nieśmiała, zawsze wolałam siedzieć w kącie.
  • Źródło: „Dziennik Zachodni”, 25 listopada 2005
  • Zobacz też: nieśmiałość

• Jestem tytanem pracy. Kiedy się działa, mniej boli.
  • Źródło: Magda Wrzos-Lubaś, Wciąż szalona 22-latka', „Polska Gazeta Krakowska”, 23 lipca 2011
  • Zobacz też: działanie, praca

K

• Każdy człowiek jest dobry. Nawet jak coś zrobi bardzo złego, to na pewno dlatego, że był nieszczęśliwy.
  • Źródło: „Readers Digest”, 8/2009, str.159.
  • Zobacz też: dobroć

• Konrad Swinarski (...) nauczył mnie, że chcąc uprawiać zawód aktora, należy przede wszystkim kochać teatr. Miłość, pasja i wiara w to, że to, co się robi jest ważne i wspaniałe, czyli absolutne oddanie – są niezbędne do tworzenia spektaklu. Nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej.
  • Źródło: „Ad Spectatores”, 7 marca 2008
  • Zobacz też: Konrad Swinarski, miłość, pasja, wiara

L

• Ludzie potrzebują mądrych i pięknie podawanych słów niezależnie od miejsca zamieszkania.
  • Źródło: Chwile innego oddechu, „Rzeczpospolita”, 24 stycznia 2011

N

• Nie lubię i wywołuje we mnie sprzeciw wszelka łopatologia, nudne oczywistości, bezsensowne wulgaryzmy. Poza tym, odpycha mnie głupie epatowanie brutalnością i mania „straszenia widza”. Często słyszę ze sceny, że oto tak naprawdę nie ma miłości, a życie i człowiek jest zdegenerowany, ohydny i nic nie wart. Widzowie oczekują od teatru nie tylko negatywnego obrazu współczesności. Zagoniony człowiek, zmęczony rzeczywistością, skołowany codziennymi problemami szuka przecież w teatrze także jakiejś nadziei, chwili spokoju, poezji, odpowiedzi na trudne pytania… a ja często wychodzę z teatru przestraszona, zmęczona i jeszcze bardziej skołowana. I myślę sobie wtedy, że teatr na własne życzenie odsuwa się od ludzi poprzez owo „straszenie”.
  • Źródło: „Ad Spectatores”, 7 marca 2008

• Nie można pomagać komuś po coś. Pomaga się z potrzeby serca i tak naprawdę zawsze robi się to dla siebie. Jeden dojrzewa do tej myśli wcześniej, drugi później, trzeci pewnie zbyt późno. Oczywiście wolałabym pracować z osobami niepełnosprawnymi bez rozgłosu. Tyle że na tę działalność trzeba zdobywać pieniądze i mnie, jako osobie publicznej, przychodzi to łatwiej (…) Pomoc innym jest oczywiście moją formą spłacania długu. Również wobec kolegów z teatru, którzy, kiedy znalazłam się w dramatycznej sytuacji, bardzo mi pomogli. Bez nich na pewno bym sobie w życiu nie poradziła.
  • Źródło: „Rzeczpospolita”, 19 grudnia 2003

• Niezależnie od czasów potrzebujemy przyjaciela, kogoś, kto nam na pewne sprawy zwróci uwagę, a inne wytłumaczy. Poeci potrafią tak pięknie zadawać pytania, tak umiejętnie oswajają różne problemy. Człowiek nie czuje się samotny, a poza tym jak się słucha poezji, to trzeba się na chwilę zatrzymać. Choćby przez ten moment inaczej się oddycha. Myśli się o sprawach istotnych: o życiu, o osobach bliskich, ale też tych mniej znanych, które są tuż obok, a może tylko minęły się z nami. W poezji jest to wszystko. Jest też to, co nas boli, czego się boimy. Odnajdując to, człowiek nie czuje się samotny ze swoimi lękami i bólem, który gdzieś tam w sobie nosi.

P

• Praca w teatrze jest dla mnie ważniejsza, daje mi bezpieczeństwo. Jeśli się pracuje w dobrym teatrze, można się ciągle uczyć, a w filmie już nie ma na to czasu. Poza tym teatr mi daje spokój, rytmizuje moje szalone życie; dzięki niemu nie zwariowałam.
  • Źródło: „Gazeta Wyborcza”, Trójmiasto, 8 maja 2004

S

• Scena jest moim miejscem na ziemi. Przez aktorstwo właśnie to przemijanie ma też publiczny wymiar. Nie zagram już Ofelii, ale wierzę, że czeka mnie jeszcze wiele ciekawych ról.
  • Źródło: Magda Wrzos-Lubaś, Wciąż szalona 22-latka', „Polska Gazeta Krakowska”, 23 lipca 2011
  • Zobacz też: Ofelia, scena

T

• Teatr jest takim prawdziwym mężem, który być może czasem nieco mnie zaniedbuje, bo pewnie znalazł sobie jakąś dziewczynę na boku. Ale ja poczekam, on i tak zwykle wraca, choćby dlatego, by spróbować moich pierogów, które są najlepsze na świecie.
  • Źródło: „Rzeczpospolita”, 20 grudnia 2003

• Telewizja powinna podciągać kulturę narodu w górę, a ona spycha ją w jakieś okropne doły. Dlaczego mamy się temu wszyscy poddawać?!
  • Źródło: „Dziennik Polski”, 21 stycznia 2002
  • Zobacz też: telewizja

• Trzeba się widywać z ludźmi. Inaczej człowiek nagle zobaczy, że siedzi przy komputerze z komórką, a wokół pustynia. Trzeba nauczyć ludzi, żeby słuchali drugiego. Bo nie słuchamy! Taki styl. Ja nienawidzę chodzić na przyjęcia. Stoję, a ktoś podchodzi i mówi: „O! Witam, Aneczko, co słychać?”. Otwieram usta, bo chcę odpowiedzieć, a ten, co pytał, już plecami odwrócony, pyta kogoś innego. Kiedyś było inaczej...
  • Źródło: „Dziennik Zachodni”, 25 listopada 2005

W

• W mieście, w którym strasznie szybko się żyje, które stawia tyle wymagań i tak bardzo człowieka eksploatuje, chwila refleksji, głębszego oddechu, haustu świeżego powietrza, tym bardziej jest potrzebna.
  • Źródło: Chwile innego oddechu, „Rzeczpospolita”, 24 stycznia 2011

• W teatrze kocham poezję, tajemnicę stwarzania niepowtarzalnych światów, możliwość kumulowania znaczeń i energii, która pomoże mi się odnaleźć w życiu, zrozumieć lepiej człowieka, czyli także siebie.
  • Źródło: „Ad Spectatores”, 7 marca 2008

Z

• Z młodości – jak myślę – skorzystałam w sposób mądry i wystarczający.
  • Źródło: Małysza nie przeskoczę – rozmowa z Michałem Duszkiewiczem, „Życie” nr 222, 22–23 września 2001

• Zachwycamy się pozornym pięknem. Ta obsesja doprowadza tylko do tego, że dziewczyny mają bulimię i nerwicę. „Masz być piękna, szczupła, smukła!” – one są tym zaszczute. Ja teraz znam najpiękniejszych ludzi na świecie, bo prawdziwe piękno jest gdzie indziej. Ten jest piękny, w którym się pali, który ma pasję, miłość. Ile taki sparaliżowany chłopak wie o życiu! Bo inaczej patrzy. Siedzi przykuty do wózka i dopiero widzi, jakie niezwykłe jest życie. A my tego nie wiemy, bo najczęściej zajmujemy się głupotami. Oczywiście czasem po nocach płaczę, boję się, Boże, co ja sobie wzięłam na głowę! Przecież jestem tylko kimś zwyczajnym...
  • Źródło: „Dziennik Zachodni”, 25 listopada 2005
  • Zobacz też: piękno

Ż

• Żyłam zafascynowana Wieśkiem [Dymnym]. Robiliśmy wszystko razem. Razem stawialiśmy ściany, zbijaliśmy meble, szyliśmy moje stroje, cieszyliśmy się drobiazgami. Jak w transie – nie spaliśmy całymi nocami, ja czytałam mu na głos książki, on uczył mnie rysować. Kochaliśmy się i nic więcej nie miało znaczenia.
  • Źródło: Aleksandra Szarłat, Pokochać potwora, „Sztandar Młodych” nr 187, 24–26 września 1993

O Annie Dymnej

• Anię się kocha, lubi i szanuje.
  • Autor: Jerzy Trela
  • Źródło: „Rzeczpospolita”, 20 grudnia 2003

Zobacz też

• Blondynka
• Kochaj albo rzuć
• Siedlisko
• Wiedźmin
• Znachor