Andrzej Stasiuk

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Andrzej Stasiuk (ur. 1960), polski pisarz, poeta, publicysta, eseista, dramaturg.

Spis treści 1 Biały kruk 2 Dojczland 3 Dukla 4 Jadąc do Babadag 5 Opowieści galicyjskie 6 Przez rzekę

[edytuj] Biały kruk

• Kocha się to, czym się nigdy nie będzie.
  • Postać: Kostek

• Nic tak nie przywraca chęci do życia jak spierdolone samobójstwo.
  • Postać: Mały

• Tęskni się do rzeczy głupich. Nawet wtedy gdy jest się mądrym, wtedy chyba najbardziej...
  • Postać: Kostek

• Wszystko małe jest odbiciem czegoś większego.
  • Postać: Kostek

[edytuj] Dojczland

• Jazda do Niemiec to jest psychoanaliza.

[edytuj] Dukla

• Cóż takiego może wyobrazić sobie człowiek, cóż oprócz tych wszystkich rzeczy, które w tym miejscu widzieli inni ludzie, rzeczy banalnych, złożonych z zamazanych i mdłych kształtów rzeczywistości.

• Przecież żadna rzecz nie może przesłonić innych rzeczy, gdy zmierzamy ku nicości, ku stwierdzeniu, że świat jest jedynie chwilowym zakłóceniem w swobodnym przepływie światła.

• Świat pełen jest szczegółów, od których zaczynają się historie.

• Trudno się lękać czegoś, co nie wie, że istniejesz.

[edytuj] Jadąc do Babadag

• Pięćdziesięcioletni masywny mężczyzna był dumny, ale na co dzień zajmował się sklepem.

• Granatowa otchłań bydlęcych oczu jest jak lustro, w którym widzimy siebie jako ożywione mięso, obdarzone jednak pewnym rodzajem łaski.

• Czułem, jak czas ujęty dotąd w ludzkie formy rozlewa się i powraca do swojej pierwotnej formy. Tutaj, w Sulinie, był wszechobecny jak wilgoć w powietrzu. Trawił domy i statki, toczył twarze i pejzaż, szklanki w barach i towary w sklepach. On po prostu przepalił, przeżarł delikatną powłokę minut, godzin i dni, i wziął w posiadanie całą przestrzeń, wszystkie widzialne i niewidzialne rzeczy, i ludzkie myśli też.

• Bardzo możliwe, że się ukryli, że wyczuli mnie na sto kilometrów z tym moim zamiłowaniem do rozpadu, z tą żałosną skłonnością do wszystkiego, co nie wygląda tak, jak powinno.

• W snycerce domów, bram i płotów zamknięty był ogrom czasu, jego nieskończona obfitość. Żeby to wszystko wyciąć, wyrżnąć, wydłubać i uwolnić z pierwotnych kształtów, potrzebna była wieczność.

[edytuj] Opowieści galicyjskie

• Być może czas jest czymś podobnym do powietrza i odbicia rzeczy trwają w nim tak samo, jak dalekie obrazy miast i krajobrazów przenosi fatamorgana.
  • Źródło: Noc druga
  • Zobacz też: czas, powietrze

• Być może wyobraźnia i wiara nie mogą bez siebie istnieć, bo mają wspólną istotę – nie wymagają dowodu.
  • Źródło: Miejsce

• Starość w pewien sposób unieważnia noc i dzień. Pory wysiłku i odpoczynku następują po sobie w szybszym rytmie. Może to życie po prostu się spieszy.
  • Źródło: Babka

• Życie jest koliste, posuwa się po okręgu i jeśli ktoś się nawet wyrywa, to na jego miejsce natychmiast pojawia się ktoś inny.
  • Źródło: Janek

[edytuj] Przez rzekę

• Każdy żyje w wieczności i mierzy ją swoją miarką.
  • Postać: Wasyl
  • Źródło: Podróż

• Pamięć jest bezsilna i myśl też ma niewiele do roboty.
  • Źródło: Pościg

• Pociągi nie zważają przecież na nic, prócz swoich rozkładów.
  • Źródło: Pościg

• Wszyscy robią rzeczy podobne i wierzą, że te rzeczy przepadną wśród miliona innych niemal identycznych.
  • Źródło: Pościg

• Zawsze dostajemy to, o co nie prosimy.
  • Postać: Nadia
  • Źródło: Podróż