Alicja w Krainie Czarów

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Alicja w Krainie Czarów, powieść autorstwa Lewisa Carrolla.

• Aby znowu nie obrazić Susła, Alicja zapytała bardzo ostrożnie:
  – A jak długo rysowały one ten syrop w studni?
  – Sama odpowiedziałaś sobie przecież na to pytanie – rzekł Kapelusznik. – Od stu dni – rzecz jasna.
  – Nie musiało im tam być przyjemnie – zauważyła Alicja.
  – Głupiaś – rzekł nagle Suseł, spoglądając z pogardą na Alicję. – Było im wprost s ł o d k o.

• – A skąd wiesz, że ty jesteś obłąkany?
  – Po pierwsze – odpowiedział Kot – pies nie jest obłąkany. Zgadzasz się z tym?
  – Chyba tak – odpowiedziała Alicja.
  – No, więc widzisz – ciągnął Kot – że pies warczy, jak się rozgniewa, a kiedy jest zadowolony – macha ogonem. Otóż ja normalnie warczę, kiedy jestem zadowolony, a macham ogonem, jak się rozgniewam. I dlatego jestem wariat.

• – Czy nie mógłby pan mnie poinformować, którędy powinnam pójść? – mówiła dalej.
  – To zależy w dużej mierze od tego, dokąd pragnęłabyś zajść – odparł Kot – Dziwak.
  – Właściwie wszystko mi jedno.
  – W takim razie również wszystko jedno, którędy pójdziesz.
  – Chciałabym tylko dostać się dokądś – dodała Alicja w formie wyjaśnienia.
  – Ach, na pewno tam się dostaniesz, jeśli tylko będziesz szła dość długo.

• – Czy widzę kogoś na drodze? Nikogo! – rzekła Alicja. – Ach, żebym ja miał taki wzrok – powiedział z żalem Król. – Nikogo! na taką odległość! Ja przy tym świetle widzę tylko tych, co istnieją.

• Kogo minąłeś po drodze? – zapytał Król (...) – Nikogo – odpowiedział Goniec. – Bardzo słusznie – powiedział Król – ona też to widziała. Wobec tego Nikt cię nie przegonił. – Staram się, jak mogę – odrzekł posępnie Goniec. – Na pewno nikt nie jest ode mnie szybszy. – Oczywiście – powiedział Król – w przeciwnym razie byłby tu przed tobą.

• – Nalej sobie więcej herbaty – rzekł z wielką powagą Szarak.
  – Jeszcze w ogóle nie piłam – odparła Alicja urażona ta propozycją. – Trudno więc, abym nalała sobie w i ę c ej.
  – Chciałaś powiedzieć, że trudno, abyś nalała sobie m n i e j. – wtrącił się Kapelusznik. – Przecież znacznie łatwiej nalać sobie w i ę c e j niż nic.

• – No więc powiedz to, co chcesz powiedzieć! – rzekł na to Marcowy Zając.
  – Właśnie mówię – rzekła z pośpiechem Alicja – to znaczy… chciałam powiedzieć… to, co mówię. Przecież to wszystko jedno i to samo.
  – Wcale nie to samo! – rzekł Kapelusznik. – To tak jakbyś powiedziała, że "widzę, co jem" niczym się nie różni od "jem, co widzę"!
  – Mogłabyś równie dobrze powiedzieć – wtrącił Zając Marcowy – że "mam to, co chciałam" nie różni się od "chciałam tego, co mam"!
  – Mogłabyś równie dobrze powiedzieć – rzekł Suseł, jakby mówił przez sen – że "kiedy śpię, oddycham" nie różni się od "kiedy oddycham, śpię".
  – U ciebie to się nie różni! – stwierdził Kapelusznik.

• – Nie mogę w to uwierzyć! – powiedziała Alicja. – Nie możesz? – powiedziała z politowaniem Królowa. – No, spróbuj jeszcze raz! Zrób głęboki wdech i zamknij oczy. – Alicja roześmiała się. – Nie mam co próbować – odrzekła – nie można uwierzyć w to, co niemożliwe. – Zdaje się, że nie masz w tym wielkiej wprawy – powiedziała Królowa. – Ja w twoim wieku zawsze ćwiczyłam to przez pół godziny dziennie. Nieraz jeszcze przed śniadaniem dochodziłam do sześciu niemożliwości, w które udawało mi się uwierzyć.

• Nie powinnam była tyle płakać (...). Spotyka mnie teraz za to taka kara, że mogę się utopić w swoich własnych łzach.

• Podążaj za białym królikiem.
  • Follow the white rabbit. (ang.)

• – Proszę, poczęstuj się winem – rzekł bardzo grzecznie Szarak Bez Piątej Klepki.
  Alicja spojrzała na stół, ale nie zauważyła na nim nic prócz herbaty. Powiedziała więc:
  – Nie widzę tu żadnego wina.
  – Bo go wcale nie ma – rzekł Szarak.
  – Wobec tego częstowanie mnie winem nie było z pańskiej strony zbyt uprzejme.
  – Przysiadanie się tutaj bez zaproszenia nie było również zbyt uprzejme z twojej strony.