Aleksandr Błok

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Błok

Aleksandr Aleksandrowicz Błok (1880–1921) – rosyjski poeta symbolista, dramaturg.

  • Czerwony zbójca – od hostii świętszy,
    Zabić – zmartwychwstać, a paść – to żyć...
    Brodzisko morskie, włosiska świata
    Komuna – prządka nam splecie w nić
    • Źródło: Towarzysz, 1918
    • Zobacz też: komunizm
  • Ponieważ traktujecie nas jako kopciuszka Europy, ponieważ gardzicie nami, to my pokażemy wam naszą mordę azjatycką.
    • Źródło: Inteligencja i rewolucja, wyd. Skify, 1920.
  • Rosja – to Sfinks. Gdy brocząc czarną krwią,
    Czy chmurząc się, czy grzmiąc radością,
    Wciąż patrzy, patrzy w ciebie, patrzy wciąż
    I z nienawiścią, i z miłością!

    Lecz kochać tak, jak kocha nasza krew,
    Już zapomniały wasze serca!
    Nie pamiętacie, że jest jeszcze gniew,
    Że miłość pali i uśmierca.
    • Źródło: Scytowie, 1918
    • Zobacz też: Rosja
  • Tam na dachu siadła wrona,
    Jeszcze z zimy nastraszona.(...)
    Głośno kracze czarna wrona,
    Wrona wiosną zachwycona!
    • Źródło: Wrona
    • Zobacz też: wrona
  • W Leninie jest kierżeński duch,
    (...) W dekretach okrzyk ihumenów,
    Jak gdyby źródeł wszystkich burz
    On szukał w księgach starowierów.
  • W zachodu krwawych, ostatnich promieniach,
    Pragnący śmierci – nie czekam już na nic.
    I znowu dzień wstaje, brzask bije z otchłani,
    Powraca męka codzienna istnienia.
    • Źródło: Dolor ante lucem
  • Wieku żelazny, dziewiętnasty,
    Zaiste bezlitosny wieku!
    Strąciłeś w mrok bez gwiazd, przepastny,
    Nie znającego trosk człowieka!
    W noc abstrakcyjnych rozumowań,
    Praktycznych interesów małych,
    Bezsilnych klątw i skarg jałowych,
    Bezkrwistych dusz w osłabłych ciałach!
    • Źródło: Odwet, tłum. Adam Galis
    • Zobacz też: XIX wiek